Polskie Radio

Z Wikipedii, wolnej encyklopedii
Przejdź do nawigacji Przejdź do wyszukiwania
Polskie Radio S.A.
Ilustracja
Państwo  Polska
Siedziba Warszawa
Adres al. Niepodległości 77/85, 00-977 Warszawa[1]
Data założenia 18 sierpnia 1925
Forma prawna jednoosobowa spółka Skarbu Państwa
Prezes Jacek Sobala
(od 9 marca 2017)
Nr KRS 0000017753
Dane finansowe
Kapitał zakładowy 8 366 300 [2]
brak współrzędnych
Strona internetowa
Siedziba Polskiego Radia przy al. Niepodległości 77/85 w Warszawie
Sygnał Polskiego Radia nadawany najprawdopodobniej przed 1939 rokiem

Polskie Radio (PR) – jednoosobowa spółka Skarbu Państwa z siedzibą w Warszawie, której celem działalności jest wypełnianie zadań radiofonii publicznej w Polsce[2].

Zadaniem Polskiego Radia jest nadawanie audycji radiowych o zasięgu ogólnokrajowym i międzynarodowym. Funkcjonuje także 17 spółek regionalnych Polskiego Radia, które nie są podległe Polskiemu Radiu S.A.

Historia Polskiego Radia[edytuj | edytuj kod]

Okres międzywojenny[edytuj | edytuj kod]

Zasięg rozgłośni Polskiego Radia (stan na 31 sierpnia 1939)
Ulotka z lat 30. zachęcająca do abonamentu radiowego

Pierwsza audycja radiowa została nadana z rozgłośni Polskiego Towarzystwa Radiotechnicznego w Warszawie 1 lutego 1925 na falach średnich (385 m)[3]. Był to program próbny oraz eksperyment techniczny, który poprzedził oficjalne powstanie 18 sierpnia 1925 „Polskiego Radia” spółki z ograniczoną odpowiedzialnością[3]. Założycielami stacji byli Zygmunt Chamiec i Tadeusz Sułowski. Spółka miała monopolistyczną koncesję na nadawanie programu radiowego na terenie całej Polski[3].

24 lutego 1925 prasa warszawska zaczęła drukować programy radiowe[4]. Polskie Radio rozpoczęło regularną emisję 18 kwietnia 1926 o godz. 17.45, słowami: Halo, halo Polskie Radio Warszawa, fale 480[3], wypowiedzianymi przez jego pierwszą spikerkę Halinę Sztompkównę. Pierwszą audycję poświęcono muzyce Fryderyka Chopina. Siedziba Polskiego Radia mieściła się w budynku Towarzystwa Kredytowego Ziemiańskiego przy ul. Kredytowej, a sygnał nadawano za pomocą anteny zlokalizowanej przy ul. Narbutta 29. W 1927 audycje nadawano z fortu przy ul. Racławickiej, gdzie na dwóch 75-metrowych masztach rozpięto 130-metrową antenę. W 1929 rozgłośnia przeniosła się do nowego studia przy ul. Zielnej 25.

W 1927 Polskie Radio pierwsze na świecie rozpoczęło międzynarodową wymianę programów. W 1929 udzielono Polskiemu Radiu nową koncesję. W maju 1931 powstała stacja nadawcza wRaszynie o mocy 120 kW – ówcześnie najsilniejsza w Europie, która pokrywała swoim zasięgiem około 90% powierzchni ówczesnej Polski. Między dwoma masztami wysokimi na 200 m rozpięto tam antenę o długości 280 m.

W początkowym okresie działalności program radiowy był nadawany jedynie przez kilka wieczornych godzin. W drugiej połowie lat 30 XX w. był nadawany już przez cały dzień, od 6.15 rano do północy. Większość czasu antenowego zajmowała muzyka. Polskie Radio utrzymywało własne chóry, zespoły kameralne i orkiestry. Najsłynniejsza była Orkiestra Symfoniczna Polskiego Radia w Warszawie (obecnie Narodowa Orkiestra Symfoniczna Polskiego Radia w Katowicach) pod dyrekcją Grzegorza Fitelberga[5].

Na konferencji w Lucernie w 1933 Polsce przyznano częstotliwości:

  1. Warszawa I – 230 kHz – 120 kW
  2. Wilno – 536 kHz – 1,7 kW
  3. Katowice – 758 kHz – 12 kW
  4. Lwów – 795 kHz – 1,7 kW
  5. Poznań – 868 kHz – 1,7 kW
  6. Toruń – 986 kHz – 2 kW
  7. Polska (współużytkowanie przez kilka miast) – 1339 kHz – 5 kW
  8. Łódź – 1348 kHz – 1,7 kW
  9. Kraków – 1360 kHz – 1,7 kW
  10. Warszawa II – 1384 kHz – 2 kW

Na konferencji w Montreaux w 1939 Polsce przyznano częstotliwości (powinna obowiązywać od marca 1940):

  1. Warszawa I – 224 kHz – 120 kW
  2. Łuck – 422 kHz – 50 kW
  3. Baranowicze – 520 kHz – 50 kW
  4. Wilno – 536 kHz – 50 kW
  5. Katowice – 852 kHz – 50 kW
  6. Lwów – 795 kHz – 50 kW
  7. Poznań – 970 kHz – 50 kW
  8. Toruń – 1150 kHz – 24 kW
  9. Kraków – 1168 kHz – 10 kW
  10. Brześć – 1348 kHz – 10 kW
  11. Rzeszów – 1348 kHz – 10 kW
  12. Kielce – 1465 kHz – 10 kW
  13. Lublin – 1465 kHz – 10 kW
  14. Stanisławów – 1465 kHz – 10 kW
  15. Łódź – 1483 kHz – 10 kW
  16. Gdynia – 1483 kHz – 10 kW
  17. Białystok – 1483 kHz – 10 kW
  18. Warszawa II – 1546 kHz – 10 kW
  19. Głebokie – 1546 kHz – 10 kW

Ogółem Polskie Radio zatrudniało w 1939 około 1200 pracowników w całej Polsce. Majątek firmy według bilansu na 1 kwietnia 1939 wynosił ponad 23 mln zł. Roczne wpływy Polskiego Radia dochodziły do ponad 20 mln złotych, z czego w większości z opłat abonamentowych. Liczbę abonentów szacowano w latach 1935–1939 na 1,1 miliona[6][7].

Polskie stacje radiowe – stan na 31 sierpnia 1939
Nazwa Uruchomiona Moc w chwili uruchomienia
(kW)
Częstotliwość
(kHz)
Moc
(kW)
Zasięg
(km)
Uwagi
długofalowe
Warszawa I 18 kwietnia 1926 1,2 225 120 300
średniofalowe
Kraków 15 lutego 1927 1,8 1022 1,7 ?
Poznań 24 kwietnia 1927 1,5 868 16 ?
Katowice 4 grudnia 1927 12 758 12 45
Wilno 15 stycznia 1928 0,5 536 50 140
Lwów 15 stycznia 1930 1,5 795 50 100
Łódź 2 lutego 1930 1,5 1339 1,7 ?
Toruń 15 stycznia 1935 24 968 24 60
Warszawa II 1 marca 1937 10 1384 10 45
Baranowicze 1 lipca 1938 50 520 50 120 Na skali skrót „Baranow”
Łuck

424 50
Tylko próby
krótkofalowe
Niepokalanów

2
Pasmo 41 m
6 stacji Ministerstwa PiT


31 Moc łączna
Wóz transmisyjny używany w PR od 1939
Maszty radiowe Polskiego Radia
Przedwojenny budynek Polskiego Radia
Ulotka reklamująca radio, lata 30. XX w.

W okresie międzywojennym zaczął się okres mocnego rozwoju radiofonii w kraju, i została rozpoczęta produkcja polskich odbiorników radiowych[3]. Polskie Radio reprezentowało nowoczesny i wysoki poziom artystyczny. Radio przyciągało umysły i talenty: pisarzy, dyrygentów i aktorów[3]. Pracownikami i współpracownikami radia byli: Jan Parandowski, Janusz Korczak, Zenon Kosidowski, Jerzy Szaniawski, Jarosław Iwaszkiewicz, Maria Dąbrowska, Maria Kuncewiczowa, Grzegorz Fitelberg, Zdzisław Górzyński, Władysław Szpilman, Stefan Jaracz, Aleksander Zelwerowicz[3].

II wojna światowa[edytuj | edytuj kod]

6 września 1939 została zrujnowana stacja nadawcza w Raszynie, ale 7 września zaczęła nadawać Warszawa II, utworzona na dyspozycję dowódcy obrony Warszawy gen. Waleriana Czumy i cywilnego komendanta stolicy prezydenta Stefana Starzyńskiego[3]. Stacją kierował dyrektor muzyczny Polskiego Radia Edmund Rudnicki[3]. Warszawa II nadawała przemowy Stefana Starzyńskiego, dostarczała wiadomości ze świata, aktualizowała wiedzę słuchaczy na temat wydarzeń stolicy i ogłaszała alarmy lotnicze[3].

30 września władze nazistowskie przejęły rozgłośnię, skonfiskowały odbiorniki i zakazały Polakom słuchania radia[3].

1 października 1939 Polskie Radio przeszło do działalności tajnej[3].

Okres powojenny[edytuj | edytuj kod]

Magnetofony wykorzystywane w PR od 1949

Powojenna historia Polskiego Radia rozpoczęła się 11 sierpnia 1944 od działalności tymczasowej rozgłośni nazywanej „Pszczółką” nadającej z bocznicy kolejowej w Lublinie[3][8]. Wszystkie urządzenia były darem rządu ZSRR[8]. W lutym 1945 Polskie Radio rozpoczęło nadawanie z kamienicy przy ul. Targowej 63[9]. Stamtąd przeniosło się w Al. Ujazdowskie 31[10].

22 listopada 1944, na mocy dekretu PKWN, stworzono Przedsiębiorstwo Państwowe „Polskie Radio”[3]. Majątek przeznaczony na działalność radia wyodrębniono z ogólnego majątku Skarbu Państwa[11]. Pierwsze powojenne miesiące i lata to okres odbudowy zniszczonych rozgłośni i uruchamianie nowych na Ziemiach Zachodnich.

W 1946 postanowiono zrekonstruować radiostację Warszawa II o mocy 10 kW[3].

W 1948 Polskie Radio zostało zmodyfikowane w Centralny Urząd Radiofonii, a następnie w Komitet ds. Radiofonii „Polskie Radio”; jako centralny organ administracji państwowej podlegało prezesowi Rady Ministrów[3].

Od 3 października 1949 nadawane były na antenie Polskiego Radia dwa programy na całą Polskę[3].

W latach 50. Polskie Radio doświadczyło intensywnego okresu rozwoju merytorycznego i technicznego[3].

W 1956 po raz pierwszy zgłoszono polski dokument radiowy do konkursu Prix Italia[12]. Był to reportaż Jerzego Janickiego i Stanisława Ziembickiego pt. Opowieść o mariackim hejnale[12].

1 listopada 1957 zaczęło funkcjonować Studio Eksperymentalne – jedna z kilku na świecie pracowni dźwięku, muzyki elektronicznej, działająca dla kompozytorów, radia, telewizji i filmu[3].

1 marca 1958 zaczął nadawać Program III, początkowo odbierany tylko w Warszawie; dopiero od 1962 stał się programem nadawanym na całą Polskę. „Trójka” zaproponowała odmienny model niż pozostałe dwa kanały, jej adresatami stali się w szczególności studenci[3].

W 1959 po raz pierwszy polska audycja zdobyła nagrodę w konkursie Prix Italia[13]. Była to opera radiowa „Neffru”, autorstwa Zbigniewa Kopalki i Zbigniewa Wiszniewskiego[13].

W lipcu 1961 nadano pierwszą próbną audycję stereofoniczną.

W latach 60. nastąpiła rozbudowa powieści radiowej, programów dla młodzieży oraz reportażu literackiego. Na początku 1966 zaczęto nadawać programy nocne (muzyka, serwis informacyjny itd.), a w 1973 programy całodobowe[3].

W 1974 został zbudowany najwyższy na świecie maszt – o wysokości 646 metrów – i nadajnik o mocy 2000 kW w Konstantynowie koło Gąbina[3]. Polskiego Radia można było słuchać w całej Europie, w Afryce Północnej, na Wschodzie i na terytorium ówczesnego Związku Radzieckiego[3].

W latach 70. powstały nowe audycje emitowane na żywo: „Lato z Radiem” (od 1971), „Sygnały dnia” (od 1973), „Cztery Pory Roku”[3]. Autorami audycji byli: Sławomir Szof, Tadeusz Sznuk, Tadeusz Cichomski, Lesław Nowak, Antoni Mielniczuk i inni[3].

2 stycznia 1976 zaczął nadawać Program IV – stacja o charakterze edukacyjnym[3].

W sierpniu 1991 zawalił się maszt radiowy w Konstantynowie. Zastąpiono go, zmodernizowaną w 1992, rozgłośnią w Raszynie[3].

29 grudnia 1992 Sejm uchwalił „Ustawę o radiofonii i telewizji”[14]: zdecydowano o podziale Państwowej Jednostki Organizacyjnej „Polskie Radio i Telewizja” na dziewiętnaście niezależnych spółek:

  • Telewizja Polska S.A.;
  • Polskie Radio S.A., nadające programy ogólnopolskie (dokładnie 4 programy ogólnopolskie i program dla zagranicy);
  • 17 spółek regionalnych Polskiego Radia.

Konsekwencją Ustawy było powstanie Krajowej Rady Radiofonii i Telewizji[14].

31 grudnia 1993 Polskie Radio stało się spółką akcyjną Skarbu Państwa: do rejestru handlowego w Sądzie Rejonowym dla miasta stołecznego Warszawy wpisano Spółkę Skarbu Państwa „Polskie Radio S.A.”[14].

W 1994 została powołana Informacyjna Agencja Radiowa (IAR), Centrum Kultury Ludowej przy Programie II Polskiego Radia S.A. oraz Polskie Radio Bis – następca Programu IV[3]. Polskie Radio S.A. w tym samym roku dołączyło do Europejskiej Unii Radiowej (EBU)[3].

Radiowe Centrum Nadawcze o mocy 1000 kW zostało oddane do użytku 4 września 1999 w Solcu Kujawskim[3]. W uroczystościach otwarcia udział wzięli m.in. Aleksander Kwaśniewskiprezydent RP oraz kardynał Józef Glempprymas Polski[3].

3 lipca 2001 powołano Audytorium 17 – spółkę, której udziałowcami jest 17 Rozgłośni Regionalnych Polskiego Radia[15].

28 września 2005, z okazji osiemdziesięciolecia istnienia, Polskie Radio otrzymało Złoty Medal „Zasłużony Kulturze Gloria Artis”[16]. W tym samym roku zostało uhonorowane Nagrodą Miasta Stołecznego Warszawy[17].

26 maja 2008 Polskie Radio Bis przekształcono w Polskie Radio Euro, by po ponad dwóch latach, 2 sierpnia 2010, powrócić do pierwszej nazwy Polskie Radio Program IV.

30 lipca 2009 o godzinie 18:00 wyłączono nadajnik w Raszynie, nadający Radio Parlament na częstotliwości 198 kHz, ze względów finansowych Polskiego Radia.

Pod koniec lipca 2010 uruchomiono, z okazji 85-lecia, stronę internetową moje.polskieradio.pl[18]. 17 grudnia 2010 w Teatrze Polskim w Warszawie odbyła się gala „mojepolskieradio.pl”, będąca zwieńczeniem obchodów 85-lecia Polskiego Radia[19]. Gwiazdą specjalną wydarzenia był brytyjski muzyk Sting, który wystąpił wspólnie z Polską Orkiestrą Radiową pod dyrekcją Adama Sztaby[19]. Współorganizatorem wydarzenia był Program Drugi Telewizji Polskiej (TVP2)[19].

18 stycznia 2011 o godzinie 23:00 rozpoczęto regularny przekaz Radia na Wizji[20].

25 września 2011 odbyło się uroczyste otwarcie nowego studia koncertowego imienia Władysława Szpilmana[21]. Pianista ten związany był z Polskim Radiem od 1935[21]. Był ostatnią osobą, która przed przerwą związaną z II wojną światową grała na żywo w Polskim Radiu – ostatni koncert odbył się 23 września 1939[21].

27 grudnia 2011 informacyjny kanał internetowy Polskie Radio 24 obchodził swoje pierwsze urodziny[22]. Według ówczesnych danych, wśród wszystkich kanałów znajdujących się w serwisie moje.polskieradio.pl, Polskie Radio 24 zajmowało piąte miejsce pod względem słuchalności, tuż za głównymi antenami Polskiego Radia[22].

Radio współpracuje z klasami dziennikarskimi XXI Liceum Ogólnokształcące im. Hugona Kołłątaja w Warszawie.

16 listopada 2012 instytucja została wyróżniona Złotym Medalem „Za zasługi dla obronności kraju” przez Ministra ON Tomasza Siemoniaka[23].

1 października 2013 Polskie Radio zaczęło nadawać swój program także w technologii DAB+[24]. Emisję cyfrową, obejmujacą swoim sygnałem Warszawę i Katowice, rozpoczęły: Jedynka, Dwójka, Trójka, Czwórka, Polskie Radio dla Zagranicy, Polskie Radio RDC, Radio Katowice, a także dotychczas nadające tylko w Internecie informacyjne Polskie Radio 24 oraz nowe muzyczne Polskie Radio Rytm[25][26]. Plan cyfryzacji radia zakłada, że do końca 2020 w zasięgu sygnału DAB+ ma znaleźć się cała Polska[26].

Polskie Radio jest współorganizatorem Konkursu „Książka Historyczna Roku”[27].

Ogólnopolskie rozgłośnie Polskiego Radia[edytuj | edytuj kod]

Stacje nadające naziemnie[edytuj | edytuj kod]

Analogowo i w DAB+[edytuj | edytuj kod]

  • Polskie Radio Program I – nadajniki UKF pokrywają ok. 94% kraju, dopełnieniem jest emisja na falach długich.
  • Polskie Radio Program II – nadajniki UKF pokrywają ok. 60% kraju.
  • Polskie Radio Program III – nadajniki UKF pokrywają ok. 94% kraju.
  • Polskie Radio 24 (nadaje analogowo jako Program IV) – nadajniki UKF pokrywają ok. 17% kraju.
  • Polskie Radio dla Zagranicy (określana także jako Program V) – nadawana na falach UKF lub krótkich między innymi w Stanach Zjednoczonych, Indiach, Irlandii, Australii, Wielkiej Brytanii, Litwie czy na Ukrainie, w Polsce odbiór wyłącznie cyfrowy.

Wyłącznie w DAB+[edytuj | edytuj kod]

Sygnał DAB+ pokrywa około 28% powierzchni kraju i 49% jego ludności.

Stacje nadające przez Internet[edytuj | edytuj kod]

Wszystkie rozgłośnie Polskiego Radia dostępne są w Internecie. Obok standardowych programów funkcjonuje również kilkadziesiąt specjalnych stacji tematycznych, nadawanych w ramach serwisu moje.polskieradio.pl.

Przekazy wideo[edytuj | edytuj kod]

Na stronie internetowej Polskiego Radia dostępne są przekazy wideo ze studiów radiowych Polskiego Radia 24 oraz Czwórki – ten drugi przekaz jest okrojoną formą byłego Radia na Wizji.

Rozgłośnie Regionalne, będące dawniej częścią Polskiego Radia[edytuj | edytuj kod]

Rozgłośnie Regionalne Polskiego Radia będące obecnie oddzielnymi spółkami, zrzeszone są w sieci Audytorium 17.

Rozgłośnia Regionalna[28] Siedziba Region nadawania[28] Strona www Stacje dodatkowe
Radio Białystok Białystok województwo podlaskie [1]
Radio Gdańsk Gdańsk województwo pomorskie [2]
Radio Katowice Katowice województwo śląskie [3] Radio OK Katowice (lokalna dla aglomeracji górnośląskiej)[29] – w latach 2011–2013
Radio Kielce Kielce województwo świętokrzyskie [4]
Radio Koszalin Koszalin województwo zachodniopomorskie [5] Radio Słupsk (lokalna dla Słupska)[28]
Radio Kraków Kraków województwo małopolskie [6] OFF Radio Kraków (tematyczna)[30]
Radio Lublin Lublin województwo lubelskie [7] Radio Freee (lokalna dla Lublina)[28]
Radio Łódź Łódź województwo łódzkie [8]
Radio Olsztyn Olsztyn województwo warmińsko-mazurskie [9]
Radio Opole Opole województwo opolskie [10] Radio Opole 2 (tematyczna)[28]
Radio Pomorza i Kujaw Bydgoszcz województwo kujawsko-pomorskie [11]
Radio Poznań Poznań województwo wielkopolskie [12] MC Radio (lokalna dla Poznania)[28]
Radio Rzeszów Rzeszów województwo podkarpackie [13]
Polskie Radio RDC Warszawa województwo mazowieckie [14]
Radio Szczecin Szczecin województwo zachodniopomorskie [15] Radio Szczecin Extra (lokalna dla Szczecina)[28]
Radio Wrocław Wrocław województwo dolnośląskie [16] Radio RAM (dla Wrocławia)[28]
Radio Wrocław Kultura (tematyczna)[31]
Radio Zachód Zielona Góra województwo lubuskie [17] Radio Zielona Góra (lokalna dla Zielonej Góry)[28],
Radio Gorzów (lokalna dla Gorzowa Wielkopolskiego)[28]

Studia nagraniowe i koncertowe Polskiego Radia w Warszawie[edytuj | edytuj kod]

Studia nagraniowo-koncertowe:

Studia nagraniowe znajdujące się przy ul. Modzelewskiego 59:

Władze Polskiego Radia[edytuj | edytuj kod]

Dyrektor naczelny Polskiego Radia
Zdjęcie Imię i nazwisko Okres Przypis
1. Zygmunt Chamiec 1925–05.07.1935
2. Roman Starzyński.jpg Roman Starzyński 05.07.1935–05.07.1938
3. Konrad Libicki.jpg Konrad Libicki 1938–1939
4. Edmund Rudnicki 1939
5. Wilhelm Billig 1944–1951
Przewodniczący Polskiego Radia
Zdjęcie Imię i nazwisko Okres Przypis
6. Romuald Gadomski 01.10.1951–1954
7. Tadeusz Galiński 1954–1956
8. Poseł Włodzimierz Sokorski VI kadencja.jpg Włodzimierz Sokorski 1956–08.12.1960
Przewodniczący Polskiego Radia i Telewizji
Zdjęcie Imię i nazwisko Okres Przypis
8. Poseł Włodzimierz Sokorski VI kadencja.jpg Włodzimierz Sokorski 08.12.1960–10.1972
9. Maciej Szczepański 10.1972–08.1980
10. Józef Barecki 08.1980–09.1980
11. Poseł Zdzisław Balicki IX kadencja.jpg Zdzisław Balicki 25.09.1980–07.07.1981
12. Władysław Loranc 07.1981–12.1982
Jerzy Bajdor (p.o.) 12.1982–03.1983
13. Mirosław Wojciechowski 03.1983–07.1986
14. Janusz Roszkowski 07.1986–04.1989
15. Jerzy-urban.jpg Jerzy Urban 04.1989–09.1989
16. Andrzej Drawicz.jpg Andrzej Drawicz 09.1989–07.01.1991
17. Marian Terlecki 12.01.1991–22.10.1991
18. Janusz zaorski.jpg Janusz Zaorski 22.11.1991–19.05.1992
19. Zbigniew Romaszewski Kancelaria Senatu 2005.jpg Zbigniew Romaszewski 22.05.1992–05.06.1992
(18.) Janusz zaorski.jpg Janusz Zaorski 05.06.1992–31.03.1993
Prezes zarządu
Zdjęcie Imię i nazwisko Okres Przypis
20. Krzysztof Michalski 1993–05.1998
21. Stanisław Popiołek 1998–2000
22. Ryszard Miazek 2000–07.2002
23. Andrzej Siezieniewski 07.2002–06.2006
24. Krzysztof Czabański Sejm 2017.jpg Krzysztof Czabański 30.06.2006–10.01.2009
Jarosław Hasiński (p.o.) 20.09.2009–19.11.2009
25. Jarosław Hasiński 19.11.2009–12.07.2011
(23.) Andrzej Siezieniewski 26.08.2011–08.01.2016 [34]
26. Barbara Stanisławczyk.jpg Barbara Stanisławczyk 08.01.2016–31.03.2017 [35]
27. Jacek Sobala 01.04.2017– [36]

Bibliografia[edytuj | edytuj kod]

Przypisy[edytuj | edytuj kod]

  1. Lokalizacja. Polskie Radio – strona korporacyjna, 2011-08-19. [dostęp 2015-09-11].
  2. a b Statut. Polskie Radio – strona korporacyjna, 2014-02-10. [dostęp 2015-09-11].
  3. a b c d e f g h i j k l m n o p q r s t u v w x y z aa ab ac ad ae Polskie Radio SA: Historia. W: Polskie Radio SA – Strona korporacyjna [on-line]. Redakcja Internetowa, Polskie Radio S.A.. [zarchiwizowane z tego adresu (9 lutego 2007)].
  4. Tygodnik „To & Owo” nr 7, 14.02.2017, s. 13.
  5. Maja i Jan Łozińscy: W przedwojennej Polsce. Życie codzienne i niecodzienne. Warszawa: Wydawnictwo Naukowe PWN, 2011, s. 174–175. ISBN 978-83-01-16559-8.
  6. Krzysztof Eydziatowicz: Radiofonia. Jej rozwój, organizacja i zadania. Londyn: Wydawnictwo Ministerstwa Wyznań Religijnych i Oświecenia Publicznego, 1944.
  7. Radio w Polsce w latach 1935–1938. Franciszek Pawliszak (red.). Warszawa: 1938.
  8. a b Henryk Comte: Zwierzenia adiutanta. W Belwederze i na Zamku. Warszawa: Ludowa Spółdzielnia Wydawnicza, 1975, s. 214.
  9. „Polskie Radio znów na Pradze” - niezwykła akcja. polskieradio.pl, 11 września 2015. [dostęp 2017-10-18].
  10. Henryk Comte: Zwierzenia adiutanta. W Belwederze i na Zamku. Warszawa: Ludowa Spółdzielnia Wydawnicza, 1975, s. 218.
  11. Dekret Polskiego Komitetu Wyzwolenia Narodowego z dnia 22 listopada 1944 o utworzeniu przedsiębiorstwa państwowego „Polskie Radio”.
  12. a b opr. Polskie Radio. Historia reportażu radiowego w pigułce. „Tygodnik Medialny Portalu MediaFM.net”. 3 (225), 2005-01-21. Kuba Wajdzik – redaktor naczelny. MediaFM.net. 
  13. a b Teatr Polskiego Radia. Dziennik Teatralny, 2006-09-28. KOPIA W SERWISIE Internet Archive.
  14. a b c 85 lat Polskiego Radia: Kalendarium. Polskie Radio S.A.
  15. Audytorium17 – Strona główna. Audytorium17 (www.audytorium17.pl). [dostęp 2015-09-11].
  16. Gloria Artis dla Polskiego Radia. WirtualneMedia.pl, 2005-09-30. [dostęp 2012-12-10].
  17. Uchwała Nr LV/1477/2005. BIP m. st. Warszawy, 2005-06-16. [dostęp 2015-09-11].
  18. Łukasz Szewczyk: Ruszyły nowe stacje Polskiego Radia. Media2.pl, 2010-07-29. [dostęp 2015-09-11].
  19. a b c Gala mojepolskieradio.pl z udziałem Stinga. Polskie Radio, 2010-12-01. [dostęp 2015-09-11].
  20. Antoni Woźniak: Startuje Radio na Wizji – nowy produkt Polskiego Radia. FrazPC.pl, 2011-01-19. [dostęp 2015-09-11].
  21. a b c Polskie Radio: Otwarto nowe studio koncertowe imienia Władysława Szpilmana (galeria). Polskie Radio, 2011-09-25. [dostęp 2015-09-11].
  22. a b Magdalena Fris: Polskie Radio 24 obchodzi pierwsze urodziny. MediaFM.net, 2011-12-27. [dostęp 2015-09-11].
  23. Wyróżnienia dla pracowników Polskiego Radia. wp.mil.pl, 2012-11-16.
  24. Polskie Radio nadaje cyfrowo. Same plusy systemu DAB+. Polskie Radio, 2013-10-01. [dostęp 2015-09-11].
  25. Polskie Radio rozpoczęło stałą emisję cyfrową w technologii DAB+. Polskie Radio – strona korporacyjna, 2013-10-01. [dostęp 2015-09-11].
  26. a b Strona główna - Cyfrowe radio DAB - polskieradio.pl, dabplus.polskieradio.pl [dostęp 2017-11-26].
  27. Książka historyczna roku po raz ósmy!. ksiazkahistorycznaroku.pl. [dostęp 15 listopada 2015].
  28. a b c d e f g h i j Grupa radiowa A17. Audytorium17 (www.audytorium17.pl). [dostęp 2015-09-11].
  29. Radio OK Katowice. W: Informacje z regionu [on-line]. Polskie Radio Katowice, 2011-12-04. [dostęp 2012-04-30].
  30. Off Radio Kraków, off.radiokrakow.pl [dostęp 2017-11-26] (pol.).
  31. http://www.radiowroclawkultura.pl.
  32. a b c d e f g h i j k Radiowa Agencja Nagrań i Koncertów, Dział Zarządzania Studiami Nagraniowymi. Polskie Radio. [dostęp 2015-09-11].
  33. asz/bch: Studio S4/6 Polskiego Radia otrzymało imię Jerzego Wasowskiego. W: PolskieRadio.pl » Wiadomości » Informacje [on-line]. Polskie Radio SA, 31 maja 2016. [dostęp 31 maja 2016].
  34. Gk, PAP: Andrzej Siezieniewski prezesem Polskiego Radia. W: Newsweek Polska [on-line]. Ringier Axel Springer Polska., 2011-08-26 (aktualizacja: 2011-08-31). [dostęp 2016-01-08].
  35. Barbara Stanisławczyk nową prezes Polskiego Radia. 2016-01-08. [dostęp 2016-01-08].
  36. Jacek Sobala nowym prezesem Polskiego Radia. polskieradio.pl, 2017-03-09. [dostęp 2017-03-10].

Linki zewnętrzne[edytuj | edytuj kod]