Polskie Radio

Z Wikipedii, wolnej encyklopedii
Skocz do: nawigacja, szukaj
Polskie Radio S.A.
Polskie Radio S.A.
Polskie Radio S.A.
Siedziba Polskiego Radia w Warszawie
Forma prawna jednoosobowa spółka skarbu państwa
Data założenia 18 sierpnia 1925
18 kwietnia 1926 (regularnie)
Lokalizacja siedziba główna:[1]

pozostałe lokalizacje:[1]

Numer KRS 0000017753
Prezes Barbara Stanisławczyk
(od 8 stycznia 2016)
Branża Radiofonia
Kapitał zakładowy 8 366 300 [2]
brak współrzędnych
Strona internetowa
Sygnał Polskiego Radia nadawany najprawdopodobniej przed 1939 rokiem

Polskie Radio (PR) – polska jednoosobowa spółka skarbu państwa z siedzibą w Warszawie, której celem działalności jest wypełnianie zadań radiofonii publicznej w Polsce[2].

Zadaniem Polskiego Radia jest nadawanie audycji radiowych o zasięgu ogólnokrajowym i międzynarodowym. Funkcjonuje także 17 spółek regionalnych Polskiego Radia, które nie są podległe Polskiemu Radiu S.A.

Historia Polskiego Radia[edytuj]

Okres międzywojenny[edytuj]

Zasięg rozgłośni Polskiego Radia 31 sierpnia 1939
Budynek Pomorskiej Rozgłośni Polskiego Radia uruchomionej 15 stycznia 1935 roku w Toruniu
Ulotka z lat 30. zachęcająca do abonamentu radiowego

Pierwsza audycja radiowa została nadana z rozgłośni Polskiego Towarzystwa Radiotechnicznego w Warszawie 1 lutego 1925 na falach średnich (385 m)[3]. Był to program próbny oraz eksperyment techniczny, który poprzedził oficjalne powstanie 18 sierpnia 1925 „Polskiego Radia” Spółki z Ograniczoną Odpowiedzialnością[3]. Założycielami stacji byli Zygmunt Chamiec i Tadeusz Sułowski. Spółka miała monopolistyczną koncesję na nadawanie programu radiowego na terenie całej Polski[3].

Polskie Radio rozpoczęło regularną emisję 18 kwietnia 1926, słowami: „Halo, halo Polskie Radio Warszawa, fale 480[3]. W 1927 roku Polskie Radio pierwsze na świecie rozpoczęło międzynarodową wymianę programów. W 1929 r. udzielono Polskiemu Radiu nową koncesję. W maju 1931 r. powstała stacja nadawcza o mocy 120 kW w Raszynie, która pokrywała swoim zasięgiem około 90% powierzchni ówczesnej Polski.

Na konferencji w Lucernie w 1933 Polsce przyznano częstotliwości:

  1. Warszawa I – 230 kHz – 120 kW
  2. Wilno – 536 kHz – 1,7 kW
  3. Katowice – 758 kHz – 12 kW
  4. Lwów – 795 kHz – 1,7 kW
  5. Poznań – 868 kHz – 1,7 kW
  6. Toruń – 986 kHz – 2 kW
  7. Polska (współużytkowanie przez kilka miast) – 1339 kHz – 5 kW
  8. Łódź – 1348 kHz – 1,7 kW
  9. Kraków – 1360 kHz – 1,7 kW
  10. Warszawa II - 1384 kHz – 2 kW

Na konferencji w Montreaux w 1939 Polsce przyznano częstotliwości (powinna obowiązywać od marca 1940) :

  1. Warszawa I – 224 kHz – 120 kW
  2. Łuck – 422 kHz – 50 kW
  3. Baranowicze – 520 kHz – 50 kW
  4. Wilno – 536 kHz – 50 kW
  5. Katowice – 852 kHz – 50 kW
  6. Lwów – 795 kHz – 50 kW
  7. Poznań – 970 kHz – 50 kW
  8. Toruń – 1150 kHz – 24 kW
  9. Kraków – 1168 kHz – 10 kW
  10. Brześć – 1348 kHz – 10 kW
  11. Rzeszów – 1348 kHz – 10 kW
  12. Kielce – 1465 kHz – 10 kW
  13. Lublin – 1465 kHz – 10 kW
  14. Stanisławów – 1465 kHz – 10 kW
  15. Łódź – 1483 kHz – 10 kW
  16. Gdynia – 1483 kHz – 10 kW
  17. Białystok – 1483 kHz – 10 kW
  18. Warszawa II – 1546 kHz – 10 kW
  19. Głebokie – 1546 kHz – 10 kW

W początkowym okresie działalności program radiowy był nadawany jedynie przez kilka wieczornych godzin. W drugiej połowie lat 30 XX w. był nadawany już przez cały dzień, od 6:15 rano do północy. Większość czasu antenowego zajmowała muzyka. Polskie Radio utrzymywało własne chóry, zespoły kameralne i orkiestry. Najsłynniejsza była Orkiestra Symfoniczna Polskiego Radia w Warszawie (obecnie Narodowa Orkiestra Symfoniczna Polskiego Radia w Katowicach) pod dyrekcją Grzegorza Fitelberga[4].

Ogółem Polskie Radio zatrudniało w 1939 roku około 1200 pracowników w całej Polsce. Majątek firmy według bilansu na 1 kwietnia 1939 wynosił ponad 23 mln zł. Roczne wpływy Polskiego Radia dochodziły do ponad 20 mln złotych, z czego w większości z opłat abonamentowych. Liczbę abonentów szacowano w latach 1935–1939 na 1,1 miliona[5][6].

Polskie stacje radiowe – stan na 31 sierpnia 1939
Nazwa Uruchomiona Moc w chwili uruchomienia
(kW)
Częstotliwość
(kHz)
Moc
(kW)
Zasięg
(km)
Uwagi
długofalowe
Warszawa I 18 kwietnia 1926 1,2 225 120 300
średniofalowe
Kraków 15 lutego 1927 1,8 1022 1,7  ?
Poznań 24 kwietnia 1927 1,5 868 16  ?
Katowice 4 grudnia 1927 12 758 12 45
Wilno 15 stycznia 1928 0,5 536 50 140
Lwów 15 stycznia 1930 1,5 795 50 100
Łódź 2 lutego 1930 1,5 1339 1,7  ?
Toruń 15 stycznia 1935 24 968 24 60
Warszawa II 1 marca 1937 10 1384 10 45
Baranowicze 1 lipca 1938 50 520 50 120 Na skali skrót „Baranow”
Łuck

424 50
Tylko próby
krótkofalowe
Niepokalanów


2
Pasmo 41 m
6 stacji Ministerstwa PiT


31
Moc łączna
Wóz transmisyjny używany w PR od roku 1939
Maszty radiowe Polskiego Radia
Przedwojenny budynek Polskiego Radia
Ulotka reklamująca radio, lata 30. XX w.

W okresie międzywojennym zaczął się okres mocnego rozwoju radiofonii w kraju, i została rozpoczęta produkcja polskich odbiorników radiowych[3]. Polskie Radio reprezentowało nowoczesny i wysoki poziom artystyczny. Radio przyciągało umysły i talenty: pisarzy, dyrygentów i aktorów[3]. Pracownikami i współpracownikami radia byli: Jan Parandowski, Janusz Korczak, Zenon Kosidowski, Jerzy Szaniawski, Jarosław Iwaszkiewicz, Maria Dąbrowska, Maria Kuncewiczowa, Grzegorz Fitelberg, Zdzisław Górzyński, Władysław Szpilman, Stefan Jaracz, Aleksander Zelwerowicz[3].

II wojna światowa[edytuj]

6 września 1939 została zrujnowana stacja nadawcza w Raszynie, ale 7 września zaczęła nadawać Warszawa II, utworzona na dyspozycję dowódcy obrony Warszawy gen. Waleriana Czumy i cywilnego komendanta stolicy prezydenta Stefana Starzyńskiego[3]. Stacją kierował dyrektor muzyczny Polskiego Radia Edmund Rudnicki[3]. Warszawa II nadawała przemowy Stefana Starzyńskiego, dostarczała wiadomości ze świata, aktualizowała wiedzę słuchaczy na temat wydarzeń stolicy i ogłaszała alarmy lotnicze[3].

30 września władze nazistowskie przejęły rozgłośnię, skonfiskowały odbiorniki i zakazały Polakom słuchania radia[3].

1 października 1939 Polskie Radio przeszło do działalności tajnej[3].

Okres powojenny[edytuj]

Magnetofony wykorzystywane w PR od roku 1949

Powojenna historia Polskiego Radia rozpoczęła się od działalności tymczasowej rozgłośni nadającej najpierw z bocznicy kolejowej w Lublinie, a następnie z Parku Praskiego w Warszawie[3].

22 listopada 1944, na mocy dekretu PKWN, stworzono Przedsiębiorstwo Państwowe „Polskie Radio”[3]. Majątek przeznaczony na działalność radia wyodrębniono z ogólnego majątku Skarbu Państwa[7]. Pierwsze powojenne miesiące i lata to okres odbudowy zniszczonych rozgłośni i uruchamianie nowych na Ziemiach Zachodnich.

W 1946 roku postanowiono, aby zrekonstruować radiostację Warszawa II o mocy 10 kW[3].

W 1948 roku Polskie Radio zostało zmodyfikowane w Centralny Urząd Radiofonii, a następnie w Komitet ds. Radiofonii „Polskie Radio”; jako centralny organ administracji państwowej podlegało prezesowi Rady Ministrów[3].

Od 3 października 1949 nadawane były na antenie Polskiego Radia dwa programy na całą Polskę[3].

W latach 50. Polskie Radio doświadczyło intensywnego okresu rozwoju merytorycznego i technicznego[3].

W 1956 roku po raz pierwszy zgłoszono polski dokument radiowy do konkursu Prix Italia[8]. Był to reportaż Jerzego Janickiego i Stanisława Ziembickiego pt. Opowieść o mariackim hejnale[8].

1 listopada 1957 zaczęło funkcjonować Studio Eksperymentalne – jedna z kilku na świecie pracowni dźwięku, muzyki elektronicznej, działająca dla kompozytorów, radia, telewizji i filmu[3].

1 marca 1958 zaczął nadawać Program III, początkowo odbierany tylko w Warszawie; dopiero od 1962 r. stał się programem nadawanym na całą Polskę. „Trójka” zaproponowała odmienny model niż pozostałe dwa kanały, jej adresatami stali się w szczególności studenci[3].

W 1959 roku po raz pierwszy polska audycja zdobyła nagrodę w konkursie Prix Italia[9]. Była to opera radiowa „Neffru”, autorstwa Zbigniewa Kopalki i Zbigniewa Wiszniewskiego[9].

W lipcu 1961 nadano pierwszą próbną audycję stereofoniczną.

W latach 60. nastąpiła rozbudowa powieści radiowej, programów dla młodzieży oraz reportażu literackiego. Na początku 1966 r. zaczęto nadawać programy nocne (muzyka, serwis informacyjny itd.), a w 1973 r. programy całodobowe[3].

W 1974 roku został zbudowany najwyższy na świecie maszt – o wysokości 646 metrów – i nadajnik o mocy 2000 kW w Konstantynowie koło Gąbina[3]. Dzięki niemu zasięg Programu I spotężniał. Polskiego Radia można było słuchać w całej Europie, w Afryce Północnej, na Wschodzie i na terytorium byłego Związku Radzieckiego[3].

W latach 70. powstały nowe audycje emitowane na żywo: „Lato z Radiem” (od 1971 r.), „Sygnały Dnia” (od 1973 r.), „Cztery Pory Roku”[3]. Autorami audycji byli: Sławomir Szof, Tadeusz Sznuk, Tadeusz Cichomski, Lesław Nowak, Antoni Mielniczuk i inni[3].

2 stycznia 1976 zaczął nadawać Program IV – stacja o charakterze edukacyjnym[3].

W sierpniu 1991 zawalił się Maszt radiowy w Konstantynowie. Zastąpiono go, zmodernizowaną w 1992 roku, rozgłośnią w Raszynie[3].

29 grudnia 1992 Sejm uchwalił „Ustawę o radiofonii i telewizji”[10]: zdecydowano o podziale Państwowej Jednostki Organizacyjnej „Polskie Radio i Telewizja” na dziewiętnaście niezależnych spółek:

  • Telewizja Polska S.A.;
  • Polskie Radio S.A., nadające programy ogólnopolskie (dokładnie 4 programy ogólnopolskie i program dla zagranicy);
  • 17 spółek regionalnych Polskiego Radia.

Konsekwencją Ustawy było powstanie Krajowej Rady Radiofonii i Telewizji[10].

31 grudnia 1993 Polskie Radio stało się spółką akcyjną Skarbu Państwa: do rejestru handlowego w Sądzie Rejonowym dla miasta stołecznego Warszawy wpisano Spółkę Skarbu Państwa „Polskie Radio S.A.”[10]. Przestała istnieć Państwowa Jednostka Organizacyjna „Polskie Radio i Telewizja”[10].

W 1994 roku została powołana Informacyjna Agencja Radiowa (IAR), Centrum Kultury Ludowej przy Programie II Polskiego Radia S.A. oraz Polskie Radio Bis – następca Programu IV[3]. Polskie Radio S.A. w tym samym roku dołączyło do Europejskiej Unii Radiowej (EBU)[3].

Radiowe Centrum Nadawcze o mocy 1000 kW zostało oddane do użytku 4 września 1999 w Solcu Kujawskim[3]. W uroczystościach otwarcia udział wzięli m.in. Aleksander Kwaśniewskiprezydent RP oraz kardynał Józef Glempprymas Polski[3].

3 lipca 2001 powołano Audytorium 17 – spółkę, której udziałowcami jest 17 Rozgłośni Regionalnych Polskiego Radia[11].

28 września 2005, z okazji osiemdziesięciolecia istnienia, Polskie Radio otrzymało Złoty Medal „Zasłużony Kulturze Gloria Artis”[12]. W tym samym roku zostało uhonorowane Nagrodą Miasta Stołecznego Warszawy[13].

26 maja 2008 Polskie Radio Bis przekształcono w Polskie Radio Euro, by po ponad dwóch latach, 2 sierpnia 2010, powrócić do pierwszej nazwy Polskie Radio Program IV.

30 lipca 2009 o godzinie 18:00 wyłączono nadajnik w Raszynie, nadający Radio Parlament na częstotliwości 198 kHz, ze względów finansowych Polskiego Radia.

Pod koniec lipca 2010 uruchomiono, z okazji 85-lecia, stronę internetową moje.polskieradio.pl[14] . 17 grudnia 2010 w Teatrze Polskim w Warszawie odbyła się gala „mojepolskieradio.pl”, będąca zwieńczeniem obchodów 85-lecia Polskiego Radia[15]. Gwiazdą specjalną wydarzenia był brytyjski muzyk Sting, który wystąpił wspólnie z Polską Orkiestrą Radiową pod dyrekcją Adama Sztaby[15]. Współorganizatorem wydarzenia był Program Drugi Telewizji Polskiej (TVP2)[15].

18 stycznia 2011 o godzinie 23:00 rozpoczęto regularny przekaz Radia na Wizji[16].

25 września 2011 odbyło się uroczyste otwarcie nowego studia koncertowego imienia Władysława Szpilmana[17]. Pianista ten związany był z Polskim Radiem od 1935 roku[17]. Był ostatnią osobą, która przed przerwą związaną z II wojną światową grała na żywo w Polskim Radiu – ostatni koncert odbył się 23 września 1939[17].

27 grudnia 2011 informacyjny kanał internetowy Polskie Radio 24 obchodził swoje pierwsze urodziny[18]. Według ówczesnych danych, wśród wszystkich kanałów znajdujących się w serwisie moje.polskieradio.pl , Polskie Radio 24 zajmowało piąte miejsce pod względem słuchalności, tuż za głównymi antenami Polskiego Radia[18].

Radio współpracuje z klasami dziennikarskimi XXI Liceum Ogólnokształcące im. Hugona Kołłątaja w Warszawie.

16 listopada 2012 instytucja została wyróżniona Złotym Medalem „Za zasługi dla obronności kraju” przez Ministra ON Tomasza Siemoniaka[19].

1 października 2013 Polskie Radio zaczęło nadawać swój program także w technologii DAB+[20]. Emisję cyfrową, obejmujacą swoim sygnałem Warszawę i Katowice, rozpoczęły: Jedynka, Dwójka, Trójka, Czwórka, Polskie Radio dla Zagranicy, Polskie Radio RDC, Radio Katowice, a także dotychczas nadające tylko w Internecie informacyjne Polskie Radio 24 oraz nowe muzyczne Polskie Radio Rytm[21][22]. Plan cyfryzacji radia zakłada, że do końca 2020 roku w zasięgu sygnału DAB+ ma znaleźć się cała Polska[22].

Polskie Radio jest współorganizatorem Konkursu „Książka Historyczna Roku”[23].

Ogólnopolskie rozgłośnie Polskiego Radia[edytuj]

Stacje nadające naziemnie[edytuj]

Analogowo i w DAB+[edytuj]

  • Polskie Radio Program I - nadajniki UKF pokrywają ok. 94% kraju, dopełnieniem jest emisja na falach długich.
  • Polskie Radio Program II - nadajniki UKF pokrywają ok. 60% kraju.
  • Polskie Radio Program III - nadajniki UKF pokrywają ok. 94% kraju.
  • Polskie Radio 24 (nadaje analogowo jako Program IV) - nadajniki UKF pokrywają ok. 17% kraju.
  • Polskie Radio dla Zagranicy (określana także jako Program V) - nadawana na falach UKF lub krótkich między innymi w Stanach Zjednoczonych, Indiach, Irlandii, Australii, Wielkiej Brytanii, Litwie czy na Ukrainie, w Polsce odbiór wyłącznie cyfrowy.

Wyłącznie w DAB+[edytuj]

Sygnał DAB+ pokrywa około 28% powierzchni kraju i 49% jego ludności.

Stacje nadające przez Internet[edytuj]

Wszystkie rozgłośnie Polskiego Radia dostępne są w Internecie. Obok standardowych programów funkcjonuje również kilkadziesiąt specjalnych stacji tematycznych, nadawanych w ramach serwisu moje.polskieradio.pl.

Przekazy video[edytuj]

Na stronie internetowej Polskiego Radia dostępne są przekazy video ze studiów radiowych Polskiego Radia 24 oraz Czwórki - ten drugi przekaz jest okrojoną formą byłego Radia na Wizji.

Rozgłośnie Regionalne, będące dawniej częścią Polskiego Radia[edytuj]

Rozgłośnie Regionalne Polskiego Radia będące obecnie oddzielnymi spółkami, zrzeszone są w sieci Audytorium 17.

Rozgłośnia Regionalna[24] Siedziba Region nadawania[24] Strona www Stacje dodatkowe
Radio Białystok Białystok województwo podlaskie [1]
Radio Gdańsk Gdańsk województwo pomorskie [2]
Radio Katowice Katowice województwo śląskie [3] Radio OK Katowice (lokalna dla aglomeracji górnośląskiej)[25] – w latach 2011–2013
Radio Kielce Kielce województwo świętokrzyskie [4]
Radio Koszalin Koszalin województwo zachodniopomorskie [5] Radio Słupsk (lokalna dla Słupska)[24]
Radio Kraków Kraków województwo małopolskie [6] OFF Radio Kraków (tematyczna) [26]
Radio Lublin Lublin województwo lubelskie [7] Radio Freee (lokalna dla Lublina)[24]
Radio Łódź Łódź województwo łódzkie [8]
Radio Merkury Poznań województwo wielkopolskie [9] MC Radio (lokalna dla Poznania)[24]
Radio Olsztyn Olsztyn województwo warmińsko-mazurskie [10]
Radio Opole Opole województwo opolskie [11]
Radio Pomorza i Kujaw Bydgoszcz województwo kujawsko-pomorskie [12]
Radio Rzeszów Rzeszów województwo podkarpackie [13]
Polskie Radio RDC Warszawa województwo mazowieckie [14]
Radio Szczecin Szczecin województwo zachodniopomorskie [15] Radio 94i4fm (lokalna dla Szczecina)[24]
Radio Wrocław Wrocław województwo dolnośląskie [16] Radio RAM (dla Wrocławia)[24]
Radio Wrocław Kultura (tematyczna)[27]
Radio Zachód Zielona Góra województwo lubuskie [17] Radio Zielona Góra (lokalna dla Zielonej Góry)[24],
Radio Gorzów (lokalna dla Gorzowa Wielkopolskiego)[24]

Studia nagraniowe i koncertowe Polskiego Radia w Warszawie[edytuj]

Studia nagraniowo-koncertowe:

Studia nagraniowe znajdujące się przy ul. Modzelewskiego 59:

Władze Polskiego Radia[edytuj]

Przypisy

  1. a b Lokalizacja. Polskie Radio – strona korporacyjna, 2011-08-19. [dostęp 2015-09-11].
  2. a b Statut. Polskie Radio – strona korporacyjna, 2014-02-10. [dostęp 2015-09-11].
  3. a b c d e f g h i j k l m n o p q r s t u v w x y z aa ab ac ad ae Polskie Radio SA: Historia. W: Polskie Radio SA - Strona korporacyjna [on-line]. Redakcja Internetowa, Polskie Radio S.A.. [zarchiwizowane z tego adresu (9 lutego 2007)].
  4. Maja i Jan Łozińscy: W przedwojennej Polsce. Życie codzienne i niecodzienne. Warszawa: Wydawnictwo Naukowe PWN, 2011, s. 174-175. ISBN 978-83-01-16559-8.
  5. Krzysztof Eydziatowicz: Radiofonia. Jej rozwój, organizacja i zadania. Londyn: Wydawnictwo Ministerstwa Wyznań Religijnych i Oświecenia Publicznego, 1944.
  6. Franciszek Pawliszak (red.): Radio w Polsce w latach 1935-1938. Warszawa: 1938.
  7. Dekret Polskiego Komitetu Wyzwolenia Narodowego z dnia 22 listopada 1944 r. o utworzeniu przedsiębiorstwa państwowego "Polskie Radio"
  8. a b opr. Polskie Radio. Historia reportażu radiowego w pigułce. „Tygodnik Medialny Portalu MediaFM.net”. 3 (225), 2005-01-21. Kuba Wajdzik – redaktor naczelny. MediaFM.net. 
  9. a b Teatr Polskiego Radia. Dziennik Teatralny, 2006-09-28. KOPIA W SERWISIE Internet Archive.
  10. a b c d 85 lat Polskiego Radia: Kalendarium. Polskie Radio S.A.
  11. Audytorium17 – Strona główna. Audytorium17 ( www.audytorium17.pl ). [dostęp 2015-09-11].
  12. Gloria Artis dla Polskiego Radia. WirtualneMedia.pl, 2005-09-30. [dostęp 2012-12-10].
  13. Uchwała Nr LV/1477/2005. BIP m. st. Warszawy, 2005-06-16. [dostęp 2015-09-11].
  14. Łukasz Szewczyk: Ruszyły nowe stacje Polskiego Radia. Media2.pl, 2010-07-29. [dostęp 2015-09-11].
  15. a b c Gala mojepolskieradio.pl z udziałem Stinga. Polskie Radio, 2010-12-01. [dostęp 2015-09-11].
  16. Antoni Woźniak: Startuje Radio na Wizji – nowy produkt Polskiego Radia. FrazPC.pl, 2011-01-19. [dostęp 2015-09-11].
  17. a b c Polskie Radio: Otwarto nowe studio koncertowe imienia Władysława Szpilmana (galeria). Polskie Radio, 2011-09-25. [dostęp 2015-09-11].
  18. a b Magdalena Fris: Polskie Radio 24 obchodzi pierwsze urodziny. MediaFM.net, 2011-12-27. [dostęp 2015-09-11].
  19. Wyróżnienia dla pracowników Polskiego Radia. wp.mil.pl, 2012-11-16.
  20. Polskie Radio nadaje cyfrowo. Same plusy systemu DAB+. Polskie Radio, 2013-10-01. [dostęp 2015-09-11].
  21. Polskie Radio rozpoczęło stałą emisję cyfrową w technologii DAB+. Polskie Radio – strona korporacyjna, 2013-10-01. [dostęp 2015-09-11].
  22. a b http://dabplus.polskieradio.pl
  23. Książka historyczna roku po raz ósmy!. ksiazkahistorycznaroku.pl. [dostęp 15 listopada 2015].
  24. a b c d e f g h i Grupa radiowa A17. Audytorium17 ( www.audytorium17.pl ). [dostęp 2015-09-11].
  25. Radio OK Katowice. W: Informacje z regionu [on-line]. Polskie Radio Katowice, 2011-12-04. [dostęp 2012-04-30].
  26. http://off.radiokrakow.pl/
  27. http://www.radiowroclawkultura.pl
  28. a b c d e f g h i j k Radiowa Agencja Nagrań i Koncertów, Dział Zarządzania Studiami Nagraniowymi. Polskie Radio. [dostęp 2015-09-11].
  29. asz/bch: Studio S4/6 Polskiego Radia otrzymało imię Jerzego Wasowskiego. W: PolskieRadio.pl » Wiadomości » Informacje [on-line]. Polskie Radio SA, 31 maja 2016. [dostęp 31 maja 2016].
  30. Gk, PAP: Andrzej Siezieniewski prezesem Polskiego Radia. W: Newsweek Polska [on-line]. Ringier Axel Springer Polska., 2011-08-26 (aktualizacja: 2011-08-31). [dostęp 2016-01-08].
  31. Barbara Stanisławczyk nową prezes Polskiego Radia. 2016-01-08. [dostęp 2016-01-08].

Linki zewnętrzne[edytuj]