Przejdź do zawartości

Marek Emiliusz Lepidus (triumwir)

Z Wikipedii, wolnej encyklopedii
Marek Emiliusz Lepidus
Marcus Aemilius Lepidus
Ilustracja
Data urodzenia

ok. 90 p.n.e.

Data śmierci

12 p.n.e.

konsul (wraz z Cezarem)
Okres

od 46 p.n.e.
do 46 p.n.e.

pontifex maximus
Okres

od 44 p.n.e.
do 12 p.n.e.

Poprzednik

Gajusz Juliusz Cezar

Następca

Oktawian August

Marek Emiliusz Lepidus (łac. Marcus Aemilius Lepidus) (ur. ok. 89 p.n.e., zm. 12 p.n.e.) – syn Marka Emiliusza Lepidusa konsula w 78 p.n.e. i Appulei (córki Lucjusza Apulejusza Saturnina (Lucius Appuleius Saturninus); polityk patrycjuszowski końca republiki rzymskiej. Edyl kurulny 53; interrex w 52 ; w 49 roku p.n.e. sprawował funkcję pretora.

Jako jeden z najważniejszych stronników Cezara, w czasie jego pobytu w Hiszpanii zastępował go w Rzymie. W 48 p.n.e. objął namiestnictwo prowincji Hiszpania Bliższa. Po powrocie pod koniec 47 odbył triumf. W 46 p.n.e. objął stanowisko konsula, a od 45 dowódcy jazdy (magister equitum) przy Cezarze jako dyktatorze. W 44 zarządzał prowincją Galia Narbońska.

Po zabójstwie Cezara został członkiem sojuszu, tzw. II triumwiratu wraz z Oktawianem i Antoniuszem, legalizującego w 43 p.n.e. ich władzę na pięć lat, i odnowionego w 38 roku p.n.e. na następny taki okres. W ramach podziału władzy pomiędzy triumwirów Lepidus zarządzał zachodnimi prowincjami imperium: Hiszpanią i Afryką. W 42 p.n.e. obejmuje po raz drugi konsulat. Początkowo udawało mu się stać z boku wobec coraz ostrzejszej rywalizacji Antoniusza i Oktawiana. Jednak w 36 p.n.e. Oktawian przeciągnął na swoją stronę wojska Lepidusa, który został pozbawiony wszelkich wpływów. Stracił też wszystkie urzędy z wyjątkiem stanowiska najwyższego kapłana (Pontifex maximus).

Genealogia

[edytuj | edytuj kod]
4. Kwintus Emiliusz Lepidus      
    2. Marek Emiliusz Lepidus
5.        
      1. Marek Emiliusz Lepidus
6. Lucjusz Apulejusz Saturnin    
    3. Appuleja    
7.      
 

Zobacz też

[edytuj | edytuj kod]