Marek Szwarc (artysta)

Z Wikipedii, wolnej encyklopedii
Przejdź do nawigacji Przejdź do wyszukiwania
Ten artykuł dotyczy żydowskiego malarza i rzeźbiarza. Zobacz też: inne osoby o tym imieniu i nazwisku.

Marek Szwarc (ur. 9 maja 1892 w Zgierzu, zm. 28 grudnia 1958 w Paryżu) – żydowski malarz i rzeźbiarz. W latach 1919–1921 członek grupy „Jung Idysz”.

W latach 1911–1914 studiował na paryskiej Ecole des Beaux Art. Mieszkał w „La Ruche” – skupisku artystycznym, gdzie poznał m.in. Chagalla, Soutine’a, Kislinga, Pascina i innych artystów. Rzeźbił wówczas głównie w glinie i w 1913 wystawił na Salonie Jesiennym swoją pierwszą dużą rzeźbę – Ewę.

W 1914 wrócił do Polski, gdzie pozostał przez całą I wojnę światową. Prace jego oddaliły się od impresjonizmu na rzecz stylu określanego później mianem École de Paris. W jego pracach prym wiodły motywy biblijne i z Nowego Testamentu, gdyż w 1919 przeszedł na katolicyzm. Wydarzenie to było utrzymywane w tajemnicy przez ponad dziesięć lat, jednak nadal uważał się za „Żyda wyznania katolickiego”. W 1920 powrócił do Paryża, tam zaprzyjaźnił się z francuskim filozofem Jakiem Maritainem.

Po wybuchu II wojny światowej w 1939 zaciągnął się na ochotnika do polskiej armii, formowanej we Francji po napaści Niemiec na Polskę. Po wojnie poświęcił się rzeźbie w drewnie i kamieniu oraz odlewach w brązie.

Większe wystawy miały miejsce w latach 20. i 30. w Paryżu, w Niemczech, Szwecji, Polsce (m.in. w Łodzi w 1927[1]), Szwajcarii, Stanach Zjednoczonych, Belgii, Austrii. Dzisiaj jego prace są rozrzucone po muzeach i prywatnych kolekcjach w Europie, Ameryce i Izraelu.

Córką Marka Szwarca była francuska pisarka Tereska Torrès[2].

Przypisy[edytuj | edytuj kod]

  1. Reprodukcje jego dwóch prac metaloplastycznych „Sjesta” i „Maska”; [w:] „Łódź w Ilustracji”, 16 IV 1927, nr 16, s. 2).
  2. Marek Szwarc (1892-1958) biography of the artist, www.marek-szwarc.com [dostęp 2019-03-15] [zarchiwizowane z adresu 2007-10-08].

Linki zewnętrzne[edytuj | edytuj kod]