Mato Grosso (płaskowyż)

Z Wikipedii, wolnej encyklopedii
Przejdź do nawigacji Przejdź do wyszukiwania

Mato Grosso (Chapada de Mato Grosso) – płaskowyż leżący w Brazylii, w północno-zachodniej części Wyżyny Brazylijskiej.

Zajmuje większą część stanu Mato Grosso; rozciąga się od stanu Goiás po Serra dos Parecis, leżące nieopodal granicy z Boliwią[1]. Wznosi się na wysokość 600-700 m n.p.m., opada wysokimi stopniami na południe ku bagnistej dolinie Pantanal. Pocięty rzekami, które dzielą płaskowyż na stoliwa zwane chapada. Na obrzeżu Mato Grosso miejscami występują silnie rozczłonkowane pasma górskie[2].

Płaskowyż pokrywają suche lasy kolczaste i sawanny. Wzdłuż rzek rosną lasy galeriowe. Występują złoża diamentów[2]. W XVII wieku obszar zasiedlali koloniści szukający tu, prócz diamentów, złota; obecnie większe znaczenia od wydobycia surowców ma na Mato Grosso wypas bydła. Wyżynę przecina kilka autostrad. Głównym miastem jest Cuiabá[1].

Przypisy[edytuj | edytuj kod]

  1. a b Mato Grosso Plateau. Encyclopaedia Britannica Online. [dostęp 2014-06-22].
  2. a b Encyklopedia Powszechna PWN. T. 3. M-R. Warszawa: Państwowe Wydawnictwo Naukowe, 1975, s. 60.

Zobacz też[edytuj | edytuj kod]