Max Wien

Z Wikipedii, wolnej encyklopedii
Skocz do: nawigacja, szukaj
Schemat oscylatora z mostkiem Wiena, produkującym sygnał sinusoidalny o szerokim zakresie częstotliwości. Oscylator ten został później dopracowany przez Wiliama Hewletta w jego pracy magisterskiej (Stanford University) i stał się pierwszym produktem firmy Hewlett Packard

Max Wien (ur. 25 grudnia 1866, Königsberg/Królewiec, zm. 24 lutego 1938, Jena) – fizyk niemiecki, dyrektor Instytutu Fizyki na Uniwersytecie w Jenie.

1904 wurde Wien als Ordinarius an die neu gegründete Technische Hochschule Danzig berufen. 1911 wurde er Direktor des Physikalischen Instituts an der Universität Jena. Er entwickelte dort von 1906 bis 1909 den Löschfunkensender und schrieb viele Arbeiten über Wechselstrom, elektrische Schwingungen und drahtlose Telegraphie. Seine Kritik an der Helmholtzschen Resonanztheorie des Hörens ist als Wienscher Einwand in die Literatur eingegangen. Nach ihm ist auch der Wien-Effekt über das Verhalten von Elektrolyten in starken elektrischen Feldern benannt.


Studiował pod nadzorem Helmoltza i Kundta[1]. W 1904 objął stanowisko profesora zwyczajnego w nowo budowanej Politechnice Gdańskiej. W 1911 został dyrektorem Istytutu Fizyki Uniwersytetu w Jenie.

Konstruktor szeregu układów elektronicznych nazywanych czasem jego imieniem, w latach 1906-1909 opracował transmiter radiowy i przedstawił wiele prac dotyczących prądu przemiennego, drgań elektrycznych oraz telegrafii bezprzewodowej. Krytykował teorię rezonansu Helmholtza. W chemii fizycznej odkrywca efektu silnych pól elektrycznych na przewodnictwo elektrolitów i ruchliwość jonów nazywanego jego imieniem (ang.Wien effect).

Przypisy

  1. Karl Willy Wagner, "Max Wien zum 70. Geburtstag", Naturwissenschaften, Vol. 25, No. 5, strony 65-67, DOI: 10.1007/BF01493271 (pdf) (język niemiecki).