Politechnika Gdańska

Politechnika Gdańska

Polytechnica Gedanensis
Gdańsk University of Technology

Uczelniany Gmach Główny
Dewiza	„Historia mądrością – przyszłość wyzwaniem”
Data założenia	24 maja 1945 jako polska państwowa szkoła akademicka (6 października 1904 – jako Królewska Wyższa Szkoła Techniczna w Gdańsku)
Typ	państwowa
Państwo	Polska
Województwo	pomorskie
Adres	ul. Gabriela Narutowicza 11/12 80-233 Gdańsk Wrzeszcz
Liczba pracowników • naukowych	2670 1300
Liczba studentów	14 439 (12.2023)
Rektor	prof. dr hab. inż. Krzysztof Wilde
Członkostwo	CDIO, CESAER, Erasmus+, EUA
Położenie na mapie Gdańska Politechnika Gdańska
Położenie na mapie Polski Politechnika Gdańska
Położenie na mapie województwa pomorskiego Politechnika Gdańska
54°22′17″N 18°37′08″E
Strona internetowa

Politechnika Gdańska (PG, Gdańsk Tech) – polska państwowa uczelnia o profilu technicznym w Gdańsku, jedna z czołowych uczelni technicznych w kraju.

Uczelnia została powołana do życia w 1899 roku decyzją cesarza Wilhelma II; w dniu 16 marca 1899 roku pruscy posłowie zatwierdzili tę decyzję. Uczelnia została otwarta w 1904 roku jako, zgodnie z pierwszym statutem z 1 października 1904 r., „Politechnika Królewska w Gdańsku” (niem. Königliche Technische Hochschule zu Danzig).

Politechnika Gdańska jest jedną z najstarszych w Polsce autonomicznych uczelni państwowych i najstarszą na obecnym terenie Rzeczypospolitej politechniką. Uczelnia składa się z 8 wydziałów, na których studiuje około 15 tysięcy studentów na studiach inżynierskich i magisterskich realizowanych w systemie stacjonarnym i niestacjonarnym. Uczelnia zatrudnia około 2600 osób, w tym blisko 1300 nauczycieli akademickich.

Większość wydziałów Politechniki Gdańskiej posiada prawa akademickie, czyli jest uprawniona do nadawania stopni naukowych doktora i doktora habilitowanego oraz prowadzenia postępowań o nadanie tytułu naukowego profesora. W 2017 siedem wydziałów uzyskało akredytację w najwyższych kategoriach A i A+, nadaną przez Komitet Ewaluacji Jednostek Naukowych.

Politechnika Gdańska jest organizatorem wielu krajowych i międzynarodowych konferencji, sympozjów i seminariów. Prowadzi wymianę międzynarodową studentów i pracowników. Centrum współpracy Międzynarodowej zbiera i udostępnia informacje o programach międzynarodowych, możliwościach uzyskania stypendiów zagranicznych i zaproszenia stypendystów spoza Polski.

Od października 2015 jest uczelnią zrzeszoną w europejskiej organizacji wyższych szkół technicznych CESAER (Conference of European Schools for Advanced Engineering Education and Research).

Politechnika Gdańska jako jedyna polska uczelnia techniczna została ujęta w rankingu 800 najlepszych uczelni świata w zestawieniu Times Higher Education World University Rankings na rok 2020.

Uczelnia ma tradycje parlamentarnego i kulturalnego życia studenckiego. W 1957 roku powstał tu pierwszy niezależny Parlament Studencki w powojennej historii szkolnictwa wyższego w Polsce. 25 listopada 1957 w Auli Politechniki Gdańskiej odbyła się pierwsza sesja Uczelnianego Parlamentu Zrzeszenia Studentów Polskich.

Jesienią 1954 na PG rozpoczął działalność teatrzyk „Bim-Bom” z Wowo Bielickim, Zbigniewem Cybulskim, Jackiem Fedorowiczem i Bogumiłem Kobielą.

Za kształcenie na wysokim poziomie; za aktywne uczestnictwo w życiu miasta, pomoc kadry naukowej bądź w sferze konstrukcyjnej, badawczej, projektowej czy doradczej PG w 1997 otrzymała Medal Księcia Mściwoja II.

Gmach główny Politechniki Gdańskiej posiada bogaty wystrój rzeźbiarski, utrzymany w stylu neorenesansu niderlandzkiego, dzięki któremu budowla miała się wpisać w zabytkową architekturę Gdańska. Zespół zabudowy Politechniki Gdańskiej wpisany jest do rejestru zabytków.

Historia

Gmach Główny w 1904

Hala maszyn elektrowni zasilającej Politechnikę Gdańską w elektryczność, parę, ciepłą wodę użytkową oraz centralne ogrzewanie od 1904 roku.

Nazwy uczelni

• 1904–1918 – Królewska Wyższa Szkoła Techniczna w Gdańsku (niem. Königliche Technische Hochschule zu Danzig) Uczelnia składała się z 6 wydziałów: I Architektura, II Budownictwo, III Budowa Maszyn i Elektrotechnika, IV Budowa Okrętów i Maszyny Okrętowe, V Chemia i VI Nauki Ogólne.
• 1918–1921 – Wyższa Szkoła Techniczna w Gdańsku (niem. Technische Hochschule in Danzig)
• 1921–1939 – Wyższa Szkoła Techniczna Wolnego Miasta Gdańska (niem. Technische Hochschule der Freien Stadt Danzig)
• 1939–1941 – Wyższa Szkoła Techniczna Gdańsk (niem. Technische Hochschule Danzig)
• 1941–1945 – Wyższa Szkoła Rzeszy w Gdańsku (niem. Reichshochschule Danzig)
• od 24 maja 1945 – Politechnika Gdańska

Do 1918 r.

Wieża ciśnień i budynek Wydziału Mechanicznego Laboratorium Maszynowe

Uczelnia została założona w 1904 roku przez pruskie Ministerstwo Spraw Duchowych, Oświatowych i Medycznych przy wsparciu Towarzystwa Przyrodniczego w Gdańsku (łac. Societas Physicae Experimentalis, niem. Naturforschende Gesellschaft), było to jedno z pierwszych towarzystw naukowych na ziemiach polskich, którego celem było prowadzenie i popularyzacja badań z zakresu nauk związanych ze światem przyrody. Towarzystwo Przyrodnicze przekazało też nowo powstałej uczelni swoje zbiory.

W latach 1904–1918 uczelnia funkcjonowała pod zwierzchnictwem nadprezydenta prowincji zachodniopruskiej i ministra do spraw wyznań, oświaty i medycyny.

Najstarsze budynki dzisiejszej politechniki zostały wybudowane w latach 1900–1904, wedle projektów berlińskiego architekta Alberta Carstena przygotowanych dla nowo powstającej, wówczas określanej jako Królewsko-Pruska Wyższa Szkoła Techniczna (niem. Königliche Preussische Technische Hochschule).

Uroczysta inauguracja odbyła się 6 października 1904, w obecności niemieckiego cesarza Wilhelma II. Na studia zapisało się wtedy 189 osób, wolnych słuchaczy było 57 a gości 353, co daje w sumie 599 osób, dla których prowadzono zajęcia na sześciu wydziałach; w pierwszym semestrze zapisało się na studia 2 Polaków z Kongresówki i Poznańskiego.

Lata 1918–1939

W latach 1918–1921 uczelnia nosiła nazwę Wyższej Szkoły Technicznej w Gdańsku (niem. Technische Hochschule zu Danzig), w tym czasie uczelnia funkcjonowała pod zwierzchnictwem Komisji Państw Sprzymierzonych.

Wraz z utworzeniem Wolnego Miasta Gdańska zmieniono nazwę uczelni na Wyższą Szkołę Techniczną Wolnego Miasta Gdańska (niem. Technische Hochschule der Freien Stadt Danzig), w latach 1921–1939 uczelnia funkcjonowała pod zwierzchnictwem wydziału do spraw oświaty, nauki, kultury i wyznań Senatu II Wolnego Miasta Gdańska.

1 sierpnia 1922 wprowadzono zmiany w statucie, regulaminie i strukturze uczelni. W miejsce sześciu wydziałów powołano trzy:

• Wydział I Nauk Ogólnych: Katedra Ia Humanistyczna, Katedra Ib Matematyczno-Fizyczna, Katedra Ic Chemiczna
• Wydział II Budownictwa: Katedra IIa Architektury, Katedra IIb Inżynierii Budowlanej
• Wydział III Inżynierii Maszynowej: Katedra IIIa Budowy Maszyn, Katedra IIIb Elektryczna, Katedra IIIc Budowy Okrętów (od 1929 Budowy Okrętów i Lotnicza).

W latach 1926/1927 nastąpiła zmiana nazwy Wydziału III na Wydział Budowy Maszyn, Elektrotechniki oraz Techniki Okrętowej i Lotniczej, 1938/1939 – zmiana nazwy Wydziału III na Wydział Maszynowy.

Lata 1939–1945

W latach 1939–1941 zmieniono nazwę uczelni na Wyższą Szkołę Techniczną w Gdańsku (niem. Technische Hochschule Danzig), w latach 1941–1945 używana była nowa nazwa Wyższa Szkoła Rzeszy w Gdańsku (niem. Reichshochschule Danzig), ze znacznie zmniejszoną liczbą studentów i kadry naukowej. Formalnie od 29 IV 1941 uczelnia funkcjonowała pod zwierzchnictwem ministra Rzeszy Niemieckiej i w związku z tym wprowadziła do swojego statutu zapisy spójne z doktryną nazistowską, np. wymaganie od kandydatów na studia przedstawienia świadectwa pochodzenia aryjskiego.

W styczniu 1945 zawieszono zajęcia i rozpoczęto ewakuację wyposażenia, księgozbioru i pracowników. Budynki zaadaptowano na szpital wojenny z 3 tysiącami łóżek.

26 marca 1945 uczelnię opuścił ostatni niemiecki rektor i tego samego dnia teren uczelni zdobyli Rosjanie. Na skutek ostrzału artyleryjskiego budynki na terenie kampusu zostały uszkodzone, przy czym najbardziej ucierpiał gmach główny – spłonęła niemal cała centralna część budynku, całkowicie zniszczone zostały m.in. pomieszczenia biblioteki (wraz z księgozbiorem), auli oraz rektoratu.

Przekształcenie w 1945 r.

Na podstawie Dekretu (z mocą ustawy) Prezydenta Krajowej Rady Narodowej z wniosku Ministra Oświaty Rzeczypospolitej Polskiej z 24 maja 1945 istnieje jako uczelnia polska. Zgodnie z Dekretem o przekształceniu Politechniki Gdańskiej w polską państwową szkołę akademicką – współczesna Politechnika Gdańska zachowuje wszystkie prawa i obowiązki Politechniki w Wolnym Mieście Gdańsku. Uroczystość inauguracyjna pierwszego roku Politechniki Gdańskiej odbyła się w kwietniu 1946.

Senat Politechniki Gdańskiej 16 grudnia 1987 podjął uchwałę ustanawiającą „22 października DNIEM POLITECHNIKI GDAŃSKIEJ”. Wybór tej daty wiąże się z rozpoczęciem działalności polskiej Politechniki Gdańskiej. W dniu 22 października 1945 odbył się pierwszy wykład na PG, który wygłosił prof. Ignacy Adamczewski - doktor honoris causa PG.

W 1989 z inicjatywy rektora prof. Bolesława Mazurkiewicza uczelnia przyjęła dewizę „Wierna ojczyźnie i morzu”. W 2015, za kadencji prof. Henryka Krawczyka, przyjęto nową: „Historia mądrością – przyszłość wyzwaniem”.

W 2005 Politechnika Gdańska świętowała 60-lecie istnienia i jednocześnie 100-lecie istnienia Politechniki w Gdańsku. Do dzisiaj istnieją spory o spadek po przedwojennej Politechnice, jednak akademicka świadomość niezależności i równości pozwala w spokoju przyjmować ciągłość, zgodnie z prawem, współczesnej i przedwojennej Politechniki.

Władze

Zgodnie ze Statutem Politechniki Gdańskiej, najwyższym kolegialnym organem uczelni jest Senat. Uczelnią kieruje rektor, któremu przysługuje wyłączne prawo reprezentowania Politechniki Gdańskiej.

• W kadencji 2024–2028:
  • Rektor – prof. dr hab. inż. Krzysztof Wilde, prof. zw. PG, czł. koresp. PAN
  • Prorektor ds. rozwoju – dr hab. inż. Justyna Kucińska-Lipka, prof. uczelni
  • Prorektor ds. nauki – prof. dr hab. inż. Dariusz Mikielewicz
  • Prorektor ds. współpracy – prof. dr hab. Józef Sienkiewicz
  • Prorektor ds. kształcenia – dr hab. inż. Mariusz Kaczmarek, prof. uczelni
  • Prorektor ds. studenckich – dr Barbara Wikieł, prof. uczelni
  • Kanclerz – mgr inż. Mariusz Miler

Wydziały

Na 8 wydziałach uczelni – na studiach pierwszego, drugiego i trzeciego stopnia oraz podyplomowych w systemie studiów stacjonarnych i niestacjonarnych – studiuje blisko 15 tysięcy studentów:

• Wydział Architektury (kategoria A, 2017, KEJN)
• Wydział Chemiczny (kategoria A+, 2017, KEJN)
• Wydział Elektroniki, Telekomunikacji i Informatyki (kategoria A+, 2017, KEJN)
• Wydział Elektrotechniki i Automatyki (kategoria A, 2017, KEJN)
• Wydział Fizyki Technicznej i Matematyki Stosowanej (kategoria B, 2017, KEJN)
• Wydział Inżynierii Lądowej i Środowiska (kategoria A, 2017, KEJN)
• Wydział Inżynierii Mechanicznej i Okrętownictwa (kategoria A, 2017, KEJN)
• Wydział Zarządzania i Ekonomii (kategoria A, 2017, KEJN)

Jednostki ogólnouczelniane i międzywydziałowe

• Biblioteka
• Biuro Karier i Absolwentów
• Biuro Młodych Naukowców
• Centrum Języków Obcych
• Centrum Matematyki
• Centrum Nowoczesnej Edukacji
• Centrum Sportu Akademickiego
• PG Biznes Hub
• Szkoła Doktorska
• Szkoła Doktorska Wdrożeniowa

Centra naukowo-badawcze

Laboratorium Innowacyjnych Technologii Elektroenergetycznych i Integracji Odnawialnych Źródeł Energii LINTE^2

Na terenie kampusu uczelni działają nowoczesne centra, w których prowadzone są zaawansowane prace naukowo-badawcze, służące rozwojowi inteligentnych specjalizacji:

• Centrum Ekoinnowacji – pierwsze w Polsce centrum realizujące ideę miast ekologicznych. Koncepcja centrum uwzględnia zastosowanie demonstracyjnych rozwiązań technologicznych, budynki centrum zostaną tak zaprojektowane, aby zmniejszyć ich niekorzystny wpływ na środowisko. Kierunki prowadzonych badań będą nakierowane na inteligentne specjalizacje regionu.
• Centrum Nanotechnologii – 36 nowoczesnych laboratoriów dydaktyczno-badawczych, skupionych w dwóch ultranowoczesnych budynkach (Centrum Nanotechnologii A oddano do użytku w roku 2013, zaś budynek B w czerwcu 2015 roku). Wszystkie pracownie wyposażone są w unikatową aparaturę do badań, także na poziomie atomu.
• Centrum Informatyczne Trójmiejskiej Akademickiej Sieci Komputerowej pełni rolę administratora akademickiej sieci komputerowej Pomorza oraz Centrum Komputerów Dużej Mocy. TASK gromadzi i udostępnia środowisku naukowemu zasoby obliczeniowe, programy i aplikacje, a także archiwizuje różnego typu dane.
• Centrum Zaawansowanych Technologii – wspólna inicjatywa Politechniki Gdańskiej i Uniwersytetu Gdańskiego. Celem centrum jest wspieranie rozwoju następujących domen: technologie informacyjne i telekomunikacyjne, materiały funkcjonalne i nanotechnologia, ochrona środowiska, biotechnologia, chemia żywności, chemia leków. W ramach CZT „Pomorze” funkcjonuje 10 specjalistycznych laboratoriów, min. Centrum Civitroniki i Laboratorium Biomateriałów.
• Laboratorium Innowacyjnych Technologii Elektroenergetycznych i Integracji Odnawialnych Źródeł Energii LINTE^2 – ośrodek badań nad innowacyjnymi technologiami elektroenergetycznymi i integracją odnawialnych źródeł energii.
• Laboratorium Zanurzonej Wizualizacji Przestrzennej – unikatowe na skalę światową laboratorium, w którym możliwa jest wędrówka w świecie wirtualnym, symulacje rzeczywistości oraz analiza różnego typu działań np. dotyczących bezpieczeństwa.

Kampus i zabytkowe budynki

Budynek A Wydziału Chemicznego

Budynek B Wydziału Elektroniki, Telekomunikacji i Informatyki

Budynek Wydziału Oceanotechniki i Okrętownictwa

Politechnika Gdańska znajduje się w centrum gdańskiego Wrzeszcza. Budynki należące do kampusu Politechniki Gdańskiej, w tym obiekty dydaktyczne, administracyjne oraz domy studenckie, zlokalizowane są w sąsiedztwie ulic Traugutta, do Studzienki, Fiszera oraz al. Zwycięstwa. Gmach Główny uczelni mieści się przy ul. Narutowicza 11/12.

W założeniu pierwszych architektów budynki politechniki były obliczone na 600 studentów, z możliwością powiększenia tej liczby do 1000. Wmurowanie kamienia węgielnego pod budowę Politechniki Gdańskiej miało miejsce 7 czerwca 1900 roku. W ciągu czterech lat na terenie 6,4 ha wzniesiono gmachy o łącznej kubaturze przekraczającej 200 tys. m³.

Symbolem uczelni jest wzniesiony na początku XX wieku monumentalny Gmach Główny, zaprojektowany w stylu neorenesansu niderlandzkiego, przez wybitnego architekta i późniejszego profesora uczelni Alberta Carstena. Pod kierunkiem profesora Carstena wzniesiono również Laboratorium Maszynowe, a także budynki wydziałów Chemicznego oraz Budowy Maszyn i Elektrotechniki. Znaczne zniszczenia przyniosła II wojna światowa, kiedy wypaliło się 60 proc. kubatury Gmachu Głównego oraz 70 proc. pokrycia dachowego. Po wieńczącej gmach wieży zegarowej pozostała jedynie stalowa konstrukcja.

Zniszczenia wojenne całej uczelni oszacowano na około 16 proc. W pierwszej kolejności odbudowano mniej zniszczone Laboratorium Wytrzymałościowe i budynek Wydziału Chemicznego. Najdłużej trwała odbudowa Gmachu Głównego, w którym należało wzmocnić konstrukcję części środkowej. Budynek zyskał nowy wystrój, a pomieszczenia w nim otrzymały: Biblioteka Główna, Rektorat, Kwestura oraz Katedra Rysunku, Malarstwa i Rzeźby. Wraz z rozwojem uczelni trwała jej rozbudowa. W 1948 roku w budynku dawnej loży masońskiej oddano do użytku Laboratorium Wysokich Napięć i Przyrządów Rozdzielczych przy ul. Własna Strzecha 18a. W latach pięćdziesiątych kubatura budynków uczelnianych zwiększyła się o 65 proc. Powstały wówczas: pawilon Radiotechniki, budynek B Wydziału Chemicznego, hala doświadczalna dla Wydziału Budownictwa Wodnego (1953), Laboratorium Technologii Materiałów Maszynowych oraz nowe gmachy wydziałów: Budownictwa Wodnego, Wydziału Budowy Okrętów i Mechanicznego. W 1962 roku zbudowano kompleks Akademickiego Ośrodka Sportowego PG. Po modernizacji i rozbudowie w ostatnich latach (2010–2012) obecne Centrum Sportu Akademickiego PG posiada nowoczesny kompleks basenów, wioślarnię, halę sportową, halę tenisową oraz boisko do piłki nożnej z certyfikatem FIFA. W roku 1969 ukończono budowę gmachu Wydziału Elektroniki. Tego samego roku dobudowano skrzydło „B” do Gmachu Głównego. Lata 70. to czas, w którym powstały m.in.: budynek C Wydziału Chemicznego, gmach Instytutu Okrętowego oraz budynek dla Wydziału Elektrycznego przy ul. Sobieskiego 7, budynek Zespołu Opieki Zdrowotnej oraz Ośrodek Wypoczynkowy w Czarlinie.

Wraz ze wzrostem liczby studentów powstawały domy studenckie. Do roku akademickiego 1960/1961 roku powstało 7 akademików, a w latach 1970–1986 wybudowano trzy kolejne. Obecnie osiedle akademickie liczy 12 domów studenckich. W 1999 oddano do użytku Audytorium Novum, a w 2002 oddano do użytku nowy budynek Wydziału Zarządzania i Ekonomii. Czterokondygnacyjny gmach Wydziału Elektroniki, Telekomunikacji i Informatyki oddano do użytku w roku 2008. Łączna powierzchnia obiektu wynosi 12 tys. m². Trzecie piętro zajmuje Centrum Informatyczne Trójmiejskiej Akademickiej Sieci Komputerowej. Od 2013 na uczelni funkcjonuje budynek A Centrum Nanotechnologii, największej inwestycji ostatnich lat na Politechnice Gdańskiej. W centrum znajduje się 25 specjalistycznych laboratoriów dydaktyczno-badawczych.

Po 67 latach, dokładnie 13 maja 2012, odbudowana wieża zegarowa powróciła na Gmach Główny. 18-metrową konstrukcję o masie 15 ton udekorowano złotą rzeźbą Alegorii Nauki – postaci kobiecej trzymającej w jednej ręce księgę, a w drugiej – kaganek. Postać Alegorii wysokości 2,65 m pokryto 1250 płatkami złota (o powierzchni 64 cm² każdy). Wygląd wieży odtworzył dr inż. Wiesław Czabański, a koszt rekonstrukcji wyniósł około 1,1 mln zł.

4 sierpnia 2020 rozpoczęto rozbiórkę hali naukowo-dydaktycznej Wydziału Inżynierii Lądowej i Środowiska, zwanej potocznie „Halą Hydro” i służącej wcześniej przez wiele lat kadrze dydaktycznej Wydziału Budownictwa Wodnego PG oraz Instytutowi Budownictwa Wodnego PAN. Po rozebraniu hali (wcześniej rozebrano usytuowany obok pawilon z laboratorium geotechnicznym) w jej miejscu powstaje Centrum Ekoinnowacji: miejsce badań nad rozwojem proekologicznych rozwiązań i technologii ochrony środowiska. Przetarg na budowę centrum ogłoszono w 2021. Nowy budynek pomieści również centrum badawcze EkoTech.

19 lutego 2021 wmurowano akt erekcyjny ośrodka informatycznego o nazwie Centrum Kompetencji STOS (Smart and Transdisciplinary knOwledge Services) przy ul. Traugutta. Budowę rozpoczęto we wrześniu 2021, a zakończenie realizacji inwestycji o wartości ponad 200 mln zł planowane jest w pierwszym kwartale 2023 roku.

W końcu 2021 Politechnika za 24 mln zł nabyła od Uniwersytetu Gdańskiego budynek przy ul. Sobieskiego 18, zwolniony w 2013 przez Wydział Chemii. PG podjęła pierwsze starania o ten budynek już w 1947, ale wówczas otrzymał go Wydział Farmacji Akademii Lekarskiej.

Kampus Politechniki Gdańskiej stale się rozwija. Obecnie kampus uczelni tworzy kilkanaście budynków, zarówno zabytkowych, jak i współczesnych. Obecnie Politechnika Gdańska dysponuje terenami o powierzchni niemal 80 hektarów. Uczelnia posiada nowoczesne osiedle studenckie, które dysponuje ponad 2545 miejscami w domach studenckich, zlokalizowanymi w trzech atrakcyjnych punktach miasta.

Zabytkowe miejsca

Rzygacze na Gmachu Głównym Politechniki Gdańskiej

Na Politechnice Gdańskiej znajdują się również zabytki:

• Gmach Główny powstał w latach 1900–1904 według projektu Hermanna Eggertta i Alberta Carstena równocześnie z budynkami Instytutu Elektrotechnicznego, Laboratorium Maszynowego i Wydziału Chemicznego. Wszystkie te obiekty wzniesiono w stylu renesansu północnego z elementami secesji. Frontowa część Gmachu Głównego jest ozdobiona licznymi kamiennymi rzeźbami, które symboliką nawiązują do przeznaczenia budynku. Nad centralnym wejściem znajduje się głowa Meduzy, chroniąca gmach przed intruzami i personifikująca energię. Rzeźby umieszczone nad wschodnią bramą boczną przedstawiają latarnię morską oraz wieżę Kościoła Mariackiego, nad zachodnią bramą: częściowo zniszczony symbol parowozu oraz dziób statku. Nad oknami wysokiego parteru umieszczono podobizny pruskich uczonych i pionierów techniki XIX wieku: architekta Karla Friedricha Schinkla, fizyka Gotthilfa H.L. Hagena, producenta parowozów Johanna F.A. Borsiga i budowniczego okrętów Ferdinanda Schichaua.

Dekorację instalacji odprowadzania wody z dachu stanowią cztery miedziane rzygacze w postaci mężczyzn trzymających stwory wodne.

• Wieża zegarowa, zniszczona w 1945 roku powróciła na dach Gmachu Głównego 13 maja 2012 roku. Wieża ma 18 m wysokości, waży 15 ton. Wieżę wieńczy pozłacana rzeźba Alegorii Nauki. Budynek główny obejmuje dziedzińce wewnętrzne przykryte szklanymi kolebkami założonymi w 2004 roku według projektu Wiesława Czabańskiego i Z. Wilka. Dziedziniec Południowy w 2012 roku przyjął oficjalnie imię Jana Heweliusza.

• Wahadło Foucaulta służy do demonstrowania ruchu obrotowego Ziemi wokół własnej osi. Nazwa pochodzi od nazwiska francuskiego fizyka, który pierwszy wykonał podobne doświadczenie w 1851 roku w paryskim Panteonie.

Urządzenie, które pojawiło się w 2005 roku na Dziedzińcu Południowym, to ważący 64 kg metalowy dysk zawieszony na ramieniu długości 26 m. Obserwację wahań ułatwia promień lasera. Elektromagnes umieszczony w punkcie zawieszenia podtrzymuje wahania, które bez niego po pewnym czasie by zanikły.

• Reliefy przedstawiające portret Jana Heweliusza i projekt refleksyjnego zegara słonecznego (po lewej) i obrotową mapę nieba z sekstantem zamontowane w niszach okiennych nad wahadłem Foucaulta. Reliefy ze stali nierdzewnej wykonał Robert Kaja. W październiku 2013 roku na Dziedzińcu Północnym odsłonięto relief z podobizną wielkiego gdańszczanina D.G. Fahrenheita, fizyka, inżyniera, wynalazcy areometru, termometru rtęciowego i twórcy skali temperatury.
• W jednej z nisz okiennych znajduje się podobizna wielkiego fizyka. Druga pokryta jest grubą szklaną taflą. Górna część instalacji przypomina siatkę naczyń krwionośnych, natomiast dolna, o błękitnym odcieniu, obrazuje strukturę kryształów widzianych na szybie w czasie mrozów. Na środku umieszczony został termometr Fahrenheita.
• Zabytkowe liczniki gazowe W 1904 roku wraz z wybudowaniem gmachów politechniki oddano do użytku wewnętrzną sieć gazową. Rozpoczynała się tuż przy Portierni Głównej. W odpowiednim pomieszczeniu umiejscowiono główny zawór i pomiar zużycia gazu. Stała ekspozycja zabytkowych wodnych liczników gazowych politechniki w Gdańsku, stojących na pierwotnych stanowiskach pomiarowych od chwili ich montażu do dziś, zawiera zachowane fragmenty instalacji.
• Kordegardy przy bramie wejściowej Dwa niewielkie budynki usytuowane symetrycznie względem osi głównej, przed Gmachem Głównym. Po wschodniej stronie znajduje się dawny dom portiera (z symbolem klucza) oraz domek, który oficjalnie był „domkiem głównego elektryka”, z symbolem kwiatka (prawdopodobnie domek ogrodnika). Po modernizacji siedziba Działu Promocji PG i Portiernia. Przy domku portiera znajduje się zrekonstruowana rzeźba sowy naturalnej wielkości, symbolu wiedzy i mądrości.
• Laboratorium Maszynowe Górujący nad kampusem Politechniki Gdańskiej zabytkowy komin, wraz z przylegającą do niego wieżą ciśnień, powstał jako część Laboratorium Maszynowego. Wybudowane w 1904 roku według projektu Hermanna Eggertta i Alberta Carstena, spełniało potrzeby uczelni w zakresie zaopatrzenia w ciepło, wodę i elektryczność oraz służyło do potrzeb dydaktycznych. Budynek składał się z podpiwniczonej hali maszyn, przylegającej kotłowni, usytuowanego między nimi komina z przylegającą wieżą ciśnień i ciągu pomieszczeń. Projekt wyposażenia – prof. Josse. W 1945 była to pierwsza elektrownia uruchomiona interwencyjnie w Gdańsku, która służyła mieszkańcom Wrzeszcza. W sierpniu 1945 energia elektryczna wytworzona przez politechnikę posłużyła do uruchomienia zniszczonej i zatopionej elektrowni miejskiej na wyspie Ołowiance. Laboratorium zostało rozbudowane i zmodernizowane w latach 1994–1997. W budynku zachowano liczne zabytki techniki.
• Chłodnia kominowa Nieopodal laboratorium postawiono chłodnię kominową oraz budynek maszynisty. Postawiona do schładzania wody w obiegu zamkniętym. Stalowa konstrukcja chłodni o wysokości 28 m została ustawiona na granitowym fundamencie za halą maszyn. Dolna część chłodni to zraszalnik, który był w przekroju owalny i spełniał funkcję wymiennika ciepła. Na części owalnej ustawiono komin o przekroju kołowym, służący do osiągnięcia swobodnego ciągu powietrza. Hełm chłodni zakończono szpicą.
• Gmach Wydziału Elektrotechniki i Automatyki Budynek Instytutu Elektrotechnicznego (Elektrotechnisches Institut) powstał w latach 1900–1904 według projektu Hermanna Eggertta i Alberta Carstena. Składał się z czterech wyróżniających się powierzchniowo i przestrzennie części połączonych ze sobą korytarzem: laboratoriów z warsztatami i z małą salą audytoryjną, hali maszyn (Hala Napędu), sali audytoryjnej i laboratoriów oraz kreślarni z dodatkowymi pomieszczeniami. Obecnie budynek nosi imię Prof. Kazimierza Kopeckiego. W gmachu mieszczą się duże sale audytoryjne, odnowione E1 i zabytkowe audytorium E41 im. Prof. Stanisława Szpora, które po gruntownym remoncie i restauracji odzyskało dawny wygląd z 1904 roku. Zakończony w 2011 roku remont, modernizacja oraz wyposażenie zabytkowych sal w nowoczesny sprzęt audiowizualny i technologie ICT sfinansowano ze środków projektu „Nowoczesne Audytoria Politechniki Gdańskiej”. Na budynku widnieje jedna z najciekawszych rzeźb na terenie całego kompleksu politechniki. Przedstawia całującą się parę – młodą kobietę z kłosem zbóż i mężczyznę z pochodnią w ręku.
• Audytorium E1 Budynek laboratorium jest obiektem przybudowanym do budynku głównego wydziału elektrycznego. W latach 2006–2008 przeprowadzono przebudowę wnętrza sali wykładowej laboratorium Napędu Elektrycznego na audytorium wykładowe. Na zapleczu Audytorium E-1 znajduje się stała ekspozycja zabytkowych urządzeń miernictwa elektrycznego.
• Budynek Wydziału Chemicznego – „Stara Chemia” Gmach Instytutu Chemicznego (Chemisches Institut) jest jednym z budynków pierwotnie wzniesionych w latach 1900–1904 dla Politechniki Gdańskiej. Wejście główne zdobi portal z zestawem symboli, związanych z przeznaczeniem budynku. Nad łukiem wejściowym widnieje ozdobny kartusz (aktualnie z napisem „CHEMIA”) zwieńczony trójkątnym, otwartym tympanonem. W 2010 roku zakończono rewitalizację północnego skrzydła budynku Chemii A, mieszczącego Audytorium Chemiczne z zapleczem.
• Symbole pierwiastków Symbole pierwiastków równomiernie rozmieszczone wzdłuż górnej krawędzi fasady bocznych skrzydeł budynku Wydziału Chemicznego. 24 znaki – mocno stylizowane litery przedstawiające symbole chemiczne pierwiastków. Podzielone zostały na 4 grupy, po sześć symboli każda. Na zachodnim skrzydle umieszczono symbole niemetali, natomiast na wschodnim – metali. Symbole pierwiastków opisano oznaczeniami używanymi na przełomie XIX i XX wieku.

Odrestaurowany układ okresowy prezentowany w latach 1904–1945 na ścianie Audytorium Chemicznego Politechniki Gdańskiej. Zwraca uwagę brak polonu (l.a. 84), odkrytego już w 1898 roku przez Marię Skłodowska-Curie, oraz obecność mazura (masurium, symbol Ma, l.a. 43), opisanego w 1925 roku przez badaczy niemieckich, a którego odkrycie nie zostało uznane na świecie.

• Audytorium Chemiczne PG Aula audytoryjna po rewitalizacji uzyskała wygląd wnętrza z początku XX wieku. W cechującym się doskonałą akustyką, zabytkowym Audytorium Chemicznym zachowano 80 proc. oryginalnego wyposażenia i wystroju wnętrza: dekorację malarską ścian, zdobnicze elementy architektoniczne sklepienia, stoły laboratoryjne, siedziska z zapleckami i pulpity. Zachowały się także kamionkowe zlewy laboratoryjne, stolarka okienna – łącznie z klamkami, okuciami i zawiasami; drzwi, obudowa rolet okiennych razem z silnikami elektrycznymi. Dygestorium, łączące audytorium z przyległym pomieszczeniem pozwalało i pozwala prowadzić skomplikowane reakcje chemiczne z zachowaniem doskonałej widoczności oraz bezpieczeństwa demonstratora i publiczności. W Audytorium są też niezbędne we współczesnej nauce i dydaktyce urządzenia multimedialne – projektory, nagłośnienie, system kamer, które pozwalają prowadzić telewykłady przez Internet.
• Tablica Mendelejewa Odkryta podczas renowacji Audytorium Chemicznego i odrestaurowana tablica układu okresowego pierwiastków wymalowana na ścianie w 1904 roku, przedstawia wiedzę chemiczną z pierwszej połowy XX wieku. Interesujące są stare symbole pierwiastków: argon Ar (l.a. 18, tu: A), technet Tc (l.a. 43, tu: Ma, masurium, Niemcy 1925, odkrycie to odrzucono, i finalnie potwierdzono istnienie pierwiastka po eksperymentach zespołu włoskiego w 1936, Palermo), ksenon Xe (l.a. 54, tu: X), radon Rn (l.a. 86, tu: Em, emanation). Zwraca uwagę brak pierwiastków: polonu Po (l.a. 84, choć odkrytego jeszcze przed wybudowaniem politechniki przez polską badaczkę Marię Skłodowską-Curie w 1898), astatu At (l.a. 85, Berkeley 1940), fransu Fr (l.a. 87, Francja 1939), neptunu Np (l.a. 93, Berkeley 1940) i dalszych aktynowców i lantanowców.

Miejsca upamiętnienia ważnych osób

Kazimierz Kopecki

Budynki

• Gmach Wydziału Elektrotechniki i Automatyki im. profesora Kazimierza Kopeckiego
• Budynek „Chemia B” Wydziału Chemicznego im. profesora Wacława Szybalskiego

Dziedzińce

• Dziedziniec Północny im. Daniela Gabriela Fahrenheita
• Dziedziniec Południowy im. Jana Heweliusza

Audytoria

• Audytorium im. profesora Edwarda Geislera
• Audytorium im. doktora Stanisława Kowalskiego
• Audytorium im. profesora Jacka Namieśnika
• Audytorium im. profesora Aleksandra Potyrały
• Audytorium im. profesora Hilarego Sipowicza
• Audytorium im. profesora Adama Synowieckiego
• Audytorium im. profesora Stanisława Szpora
• Audytorium im. profesora Kazimierza Zygmunta

prof. Kazimierz Zygmunt

Sale

• Sala im. profesora Witolda Nowackiego
• Sala im. profesora Adolfa Polaka
• Sala im. Jędrzeja Śniadeckiego

Tablice pamiątkowe

Tablice poświęcone zasłużonym postaciom

• Profesorowie: Ignacy Adamczewski, Leon Kamieński, Stefan Minc, Tadeusz Pompowski, Włodzimierz Rodziewicz, Tadeusz Sulma, Ernest Sym, Włodzimierz Wawryk (zbiorcza tablica pamiątkowa)
• prof. Wacław Balcerski
• prof. Michał Broszko (odsłonięta w 1955)
• prof. Bronisław Bukowski (odsłonięta w 1975)
• prof. Jerzy Doerffer (odsłonięta w 2008)
• prof. Edward Geisler (odsłonięta w 1987)
• prof. Alfons Hofmann
• prof. Kazimierz Kopecki
• dr Stanisław Kowalski
• prof. Henryk Markiewicz
• prof. Witold Nowacki (odsłonięta w 1995)
• prof. Adolf Polak (odsłonięta w 1985)
• prof. Aleksander Rylke
• prof. Stanisław Szpor (odsłonięta w 1986)
• prof. Tadeusz Szulczyński
• prof. Wacław Szybalski
• Jędrzej Śniadecki
• doc. Emil Taszner
• prof. Kazimierz Zygmunt
• Dziekani Wydziału Elektrycznego (zbiorcza tablica pamiątkowa)
• Fundatorzy Pawilonu Technologicznego Wydziału Chemicznego (odsłonięta w 1974)
• Pracownicy i studenci PG, którzy godną postawą w latach 1945–1989 dawali świadectwo swojego patriotyzmu, działając na rzecz odzyskania przez Polskę pełnej suwerenności (zbiorcza tablica pamiątkowa, odsłonięta w 2010)
• Studenci Polacy Politechniki Gdańskiej z lat 1904–1939, którzy zginęli za ojczyznę (zbiorcza tablica pamiątkowa, odsłonięta w 1994)
• Gabriel Narutowicz (odsłonięta w 2025)

Tablica upamiętniająca Polaków – przedwojennych studentów Politechniki Gdańskiej

Tablice poświęcone organizacjom

• Zrzeszenie Studentów Polaków Politechniki Gdańskiej „Bratnia Pomoc” (odsłonięta w 1980)
• S.A.R. i Radio SAR (odsłonięta w 2007)
• studenci, absolwenci i wszyscy współtwórcy bogatej kultury studenckiej Politechniki Gdańskiej (odsłonięta w 2025)

Tablice poświęcone wydarzeniom

• 1000-lecie Państwa Polskiego 960-1960

Nowoczesna infrastruktura uczelni

Kampus Politechniki Gdańskiej w latach 2023-2024 zyskał dwa szczególne miejsca, które łączą nowoczesne technologie, badania i współpracę z partnerami zewnętrznymi.

Centrum Ekoinnowacji

Otwarte w grudniu 2024 roku Centrum Ekoinnowacji to unikalny w skali kraju ośrodek, w którym prowadzone są badania i opracowywane technologie związane ze zrównoważonym rozwojem, ochroną środowiska oraz redukcją negatywnego wpływu działalności człowieka na klimat. Pełni funkcję dydaktyczną, laboratoryjną oraz badawczą. Znajdują się w nim liczne przestrzenie do pracy dla studentów, naukowców i inżynierów. Budynek zdobył tzw. „budowlanego oskara” – nagrodę w konkursie Budowa Roku organizowanym od ponad 30 lat przez Polski Związek Inżynierów i Techników Budownictwa przy współudziale Ministerstwa Infrastruktury oraz Ministerstwa Rozwoju i Technologii.

Centrum Kompetencji STOS

Otwarte w kwietniu 2023 roku Centrum Kompetencji STOS to jedno z najnowocześniejszych centrów informatycznych w tej części Europy i jedna z największych i najważniejszych inwestycji Politechniki Gdańskiej w ostatnich latach. Miejsce pozwala na szeroką współpracę uczelni z przemysłem i biznesem. Znajdują się tu przestrzenie do pracy dla naukowców i inżynierów, sale konferencyjne, a także liczne pomieszczenia techniczne. Kluczowym elementem jest ukryta pod ziemią serwerownia, w której znajduje się superkomputer – Kraken zdolny do wykonywania skomplikowanych obliczeń i symulacji.

Rankingi

Rankingi międzynarodowe

2026:

• w QS World University Rankings 2026 Politechnika Gdańska zajęła pozycję w przedziale 801-850, pozostając jednocześnie na 5. miejscu wśród polskich uczelni. Do rankingu zakwalifikowano 1501 instytucji, w tym 20 z Polski.

2025:

• po raz pierwszy Politechnika Gdańska znalazła się wśród tysiąca najlepszych uczelni świata – w Best Global Universities, corocznie publikowanej przez U.S. News & World Report klasyfikacji, uczelnia zajmuje 989. miejsce. W rankingu uczelni europejskich Politechnika Gdańska znalazła się na 352. miejscu.
• Politechnika Gdańska jest najwyżej sklasyfikowaną polską uczelnią w rankingu THE Impact Rankings 2025, który ocenia uczelnie z całego świata pod kątem realizacji Celów Zrównoważonego Rozwoju ONZ. Uczelnia zajęła miejsce w przedziale 301-400.

Rankingi krajowe

2025:

• w Rankingu Szkół Wyższych Perspektywy 2025 Politechnika Gdańska uplasowała się na 3. miejscu wśród uczelni technicznych oraz na 5. miejscu w gronie wszystkich uczelni akademickich w Polsce.
• w podsumowaniu rekrutacji na rok akademicki 2025/2026 przygotowanym przez Ministerstwo Nauki i Szkolnictwa Wyższego Politechnika Gdańska znalazła się na czwartej pozycji, tuż obok największych uczelni w kraju.

Uczelnia badawcza

W 2019 roku w organizowanym przez Ministerstwo Nauki i Szkolnictwa Wyższego konkursie w programie „Inicjatywa Doskonałości – Uczelnia Badawcza” Politechnika Gdańska została uznana przez międzynarodowy zespół ekspertów za drugą w Polsce najlepszą uczelnię wyższą, uzyskując tym samym status tzw. uczelni badawczej, kształcącej i prowadzącej badania na najwyższym poziomie.

Centra naukowe

W ramach programu „Inicjatywa Doskonałości – Uczelnia Badawcza” na Politechnice Gdańskiej zostały utworzone cztery centra naukowe: Centrum BioTechMed, Centrum EkoTech, Centrum Technologii Cyfrowych oraz Centrum Materiałów Przyszłości.

Centrum BioTechMed zajmuje się m.in. badaniem i wdrażaniem nowoczesnych technologii z zakresu inżynierii biomedycznej, biotechnologii molekularnej i farmaceutycznej oraz metodami poszukiwania nowych leków. W skład Centrum wchodzą specjaliści z zakresu inżynierii biomedycznej oraz genetycznej, biotechnologii molekularnej, chemii i analizy leków oraz biotechnologii żywności, którzy od lat współpracują ze środowiskiem medycznym, wypracowując nowe rozwiązania dla służby zdrowia. Naukowcy z Politechniki Gdańskiej stworzyli m.in. CyberOko – system umożliwiający komunikowanie się z osobami w stanie wegetatywnym lub wybudzonymi ze śpiączki. Opracowali i wdrożyli nowoczesne metody przesiewowych badań słuchu, wzroku i mowy, stosowane obecnie na całym świecie.

Centrum EkoTech zajmuje się kształtowaniem harmonijnej, zrównoważonej przestrzeni życia człowieka wobec obecnych wyzwań środowiskowych, zmian klimatycznych oraz przemian społecznych i demograficznych. Naukowcy pracują nad rozwiązaniami, które pozwolą przeciwdziałać negatywnym skutkom działalności człowieka. W Centrum pracują zespoły badawcze złożone z przedstawicieli wszystkich dyscyplin naukowych Politechniki Gdańskiej, a znaczącą rolę odgrywają specjaliści pracujący nad zrównoważonym kształtowaniem środowiska człowieka.

Centrum Technologii Cyfrowych opracowuje zaawansowane technologicznie rozwiązania z zakresu elektroniki, informatyki, automatyki, robotyki i mechatroniki oraz telekomunikacji. Naukowcy pracują w nim nad poprawą szeroko rozumianego bezpieczeństwa i komfortu życia społeczeństwa. W skład Centrum wchodzą specjaliści z zakresu opracowywania nowych technik projektowania układów i urządzeń stosowanych w branży ICT oraz innowacyjnych algorytmów przetwarzania danych, m.in. przy wykorzystaniu algorytmów sztucznej inteligencji.

Centrum Materiałów Przyszłości koncentruje się wokół wytwarzania i charakteryzacji innowacyjnych materiałów (m.in. polimerowych i węglowych, nanomateriałów, nadprzewodników oraz wysokotemperaturowych materiałów przewodzących) o szerokim zastosowaniu w przemyśle i medycynie, a także w aeronautyce i oceanotechnice. Ponadto naukowcy z Centrum Materiałów Przyszłości zajmują się zagadnieniami dotyczącymi technologii wytwarzania i otrzymywania innowacyjnych struktur i przyrządów, recyklingu materiałów oraz metrologii. W obrębie Centrum pracują naukowcy z zakresu inżynierii materiałowej specjalizujący się w tematyce chemii, fizyki i elektroniki ciała stałego, elektrochemii, chemii polimerów, inżynierii biomateriałów, inżynierii powierzchni oraz fizykochemii tworzyw metalowych.

Centra badawczo-wdrożeniowe

Politechnika Gdańska, w ramach współpracy z otoczeniem społeczno-gospodarczym, powołała cztery ogólnouczelniane, interdyscyplinarne centra badawczo-wdrożeniowe, których zadaniem jest koordynacja prac badawczych, projektowych i eksperckich na rzecz zagadnień z obszarów energetyki jądrowej, morskiej energetyki wiatrowej, technologii wodorowych oraz technologii bezpieczeństwa i obronności we współpracy z otoczeniem społeczno-gospodarczym.

Centrum Morskiej Energetyki Wiatrowej skupia wybitnych specjalistów ze wszystkich obszarów wiedzy związanych z morską energetyką wiatrową i dysponuje wysoce wyspecjalizowaną bazą laboratoryjną, która umożliwia przeprowadzenie szczegółowej identyfikacji wielu problemów technicznych, a także organizacyjnych w zakresie budowy i eksploatacji morskich farm wiatrowych. Zespół naukowców skupionych wokół centrum ma doświadczenia i osiągnięcia dydaktyczne w szkoleniu specjalistycznym oraz menedżerskim kadry inżynierskiej i kierowniczej szeroko rozumianego sektora morskiej energetyki wiatrowej. Centrum Morskiej Energetyki Wiatrowej oferuje wsparcie naukowe w zakresie projektowania, technologii wytwarzania, eksploatacji morskich farm wiatrowych, prowadzi badania, doradza jak rozwiązać problemy techniczne, szkoli kadrę kierowniczą i inżynierską.

Centrum Technologii Wodorowych zajmuje się rozwojem współpracy z otoczeniem społeczno-gospodarczym oraz koordynacją prac badawczych, projektowych i eksperckich w zakresie przetwarzania, gromadzenia i spalania wodoru, a także przetwarzania energii uzyskanej w ogniwach paliwowych. Centrum składa się z interdyscyplinarnego zespołu fizyków, chemików i informatyków. Oferuje usługi badawcze związane z tematyką wodorową, między innymi w zakresie: diagnostyki ogniw paliwowych, produkcji i gromadzenia wodoru, projektowania materiałów i nanomateriałów mających zastosowanie jako katalityczne powłoki zwiększające wydajność ogniw paliwowych, projektowania układów sterujących napędami elektrycznymi dla samochodów elektrycznych i pojazdów trakcyjnych.

Centrum Technologii Bezpieczeństwa i Obronności jest ogólnouczelnianą jednostką, której celem jest koordynowanie i nadzorowanie działalności produkcyjnej, usługowej i handlowej w zakresie technologii bezpieczeństwa i obronności oraz wytwarzania i obrotu wyrobami i technologiami o przeznaczeniu wojskowym lub policyjnym w zakresie zgodnym z zapisami uzyskanej koncesji. Centrum posiada koncesję MSWiA na prowadzenie działalności gospodarczej w zakresie wytwarzania i obrotu materiałami oraz technologią o przeznaczeniu wojskowym lub policyjnym oraz odpowiednie zaświadczenia, potwierdzające spełnienie warunków technicznych i organizacyjnych do kierowania działalnością we wspomnianym zakresie (WITI).

Centrum Energetyki Jądrowej koordynuje prace badawcze, rozwojowe, szkoleniowe, projektowe i eksperckie na rzecz zagadnień energetyki jądrowej, we współpracy z podmiotami zewnętrznymi. Do zasadniczych zadań Centrum należy m.in. współpraca z uczelniami i innymi jednostkami naukowo-badawczymi w kraju i za granicą na rzecz energetyki jądrowej, tworzenie interdyscyplinarnych krajowych i międzynarodowych zespołów badawczych w tematach związanych z energetyką jądrową oraz tworzenie i rozwijanie szkoleniowej bazy aparaturowej związanej z szeroko rozumianą energetyką jądrową. Swoje zadania CEJ realizuje poprzez projekty badawcze wspólne z innymi uczelniami, jednostkami naukowymi a także instytucjami, projekty badawczo-wdrożeniowe wspólne z przedsiębiorstwami, odpłatne prace badawcze na rzecz podmiotów trzecich oraz własne projekty badawcze.

Współpraca międzynarodowa i międzyuczelniana

Związek Uczelni w Gdańsku im. Daniela Fahrenheita (FarU) został powołany w 2020 roku na wspólny wniosek rektorów Gdańskiego Uniwersytetu Medycznego, Politechniki Gdańskiej oraz Uniwersytetu Gdańskiego. Senaty trzech uczelni podjęły stosowne uchwały oraz zaakceptowały treść Statutu Związku, określający zakres zadań, organy oraz sposób zarządzania tą nową organizacją. Najważniejszym zadaniem Związku jest jak najlepsze wykorzystanie zasobów i potencjału trzech uczelni, które go tworzą. Jego działania koncentrują się na opracowaniu rozwiązań wspierających wspólne badania naukowe i prace rozwojowe, a także rekomendacji dotyczących konsolidacji lub powoływania nowych, międzyuczelnianych szkół doktorskich.

Sojusz ENHANCE Europejski Sojusz Uniwersytetów Technologicznych to interdyscyplinarna sieć, która łączy środowisko akademickie, przemysł oraz organizacje społeczne we wspólnych działaniach realizowanych w ramach projektów i inicjatyw Sojuszu. Zrzesza dziesięć wiodących europejskich uczelni badawczych skoncentrowanych na nauce i technologii. Opierając się na wartościach europejskich, przekształca globalne wyzwania w szanse poprzez wyposażanie ludzi w wiedzę i kompetencje z zakresu nauki i technologii, wspierając odpowiedzialną transformację dla dobra społeczeństwa.

Akademicka Sieć Kosmiczna to inicjatywa akademicka zrzeszająca polskie uczelnie zainteresowane rozwojem technologii kosmicznych i satelitarnych. Sieć powstała w 2021 roku z inicjatywy Akademii Górniczo-Hutniczej, przy wsparciu ówczesnego Ministerstwa Edukacji i Nauki oraz Polskiej Agencji Kosmicznej. Celem Sieci jest wspieranie wymiany doświadczeń w zakresie edukacji i badań naukowych w zakresie technologii kosmicznych, stworzenie platformy do dyskusji oraz ułatwienie współpracy między zespołami badawczymi polskich uczelni a sektorem kosmicznym. Jej celem jest również rozwój polskiej nauki w dziedzinie badań kosmicznych, promocja edukacji w zakresie inżynierii kosmicznej oraz wspieranie wspólnych projektów badawczych i ich komercjalizacji.

Społeczność Politechniki Gdańskiej

Od chwili powstania Uczelni przez jej mury przewinęło się wiele pokoleń pracowników, studentów i absolwentów. Przez ponad sto dwadzieścia lat istnienia Politechniką Gdańską kierowało wielu doświadczonych inżynierów, sprawujących funkcje rektorów i dziekanów. Społeczność Politechniki Gdańskiej tworzą studenci, profesorowie, pracownicy naukowi i administracyjni, absolwenci, doktorzy honoris causa, poczet profesorów emeritus i honorowych profesorów emeritus oraz osoby zasłużone dla Uczelni.

Pionierzy Politechniki Gdańskiej

Z tym tematem związane jest hasło: Pionierzy Politechniki Gdańskiej, których sylwetki zostały przedstawione w publikacji o tym samym tytule:

• Witold Andruszkiewicz – pomysłodawca i organizator polskich portów morskich, wykładowca Uniwersytetu Gdańskiego, ekspert ONZ-UNCTAD, doradca premiera i ministra transportu Konga.
• Michał Broszko – nauczyciel, inżynier elektryk, hydromechanik, twórca teorii ruchu burzliwego cieczy rzeczywistych, profesor zwyczajny Politechniki Warszawskiej i Politechniki Gdańskiej, członek tytularny Polskiej Akademii Umiejętności i Polskiej Akademii Nauk.
• Romuald Adam Cebertowicz – inżynier dróg i mostów, specjalista z wzmacniania i uszczelniania gruntów, hydrauliki i hydrologii, twórca metody „cebertyzacja”
• Władysław Czerny – architekt, urbanista, wiceprezydent Warszawy i Gdańska, twórca koncepcji odbudowy Głównego Miasta w Gdańsku i Szczecinie, specjalista z urbanistyki
• Mieczysław Dębicki – inżynier mechanik, konstruktor samochodów osobowych i ciężarowych w polskim przemyśle samochodowym, m.in. Star 20
• Łukasz Dorosz – inżynier elektryk, projektant urządzeń telekomunikacyjnych, organizator Wydziału Łączności PG
• Władysław Florjański – inżynier budowy maszyn, konstruktor szybowców i modeli samolotów, projektant młynów, tartaków, gorzelni, kostiumów do teatrów, artysta malarz
• Bogumił Hummel – inżynier komunikacji, projektant mostów, wiaduktów, linii i sieci elektrycznej kolejowej, specjalista z kolejnictwa
• Julian Kamecki – polski chemik, interesował się przede wszystkim korozją, analizą jakościową i konduktometrią.
• Józef Kaźmierczak – inżynier budowy okrętów, konstruktor statków i okrętów, specjalista z teorii i stateczności statku
• Antoni Kozłowski – inżynier mechanik, rzeczoznawca, doradca techniczny zakładów produkcji silników parowych, spalinowych, instalacji i kotłów dla PMH
• Zygmunt Ledóchowski – chemik, specjalista technologii leków przeciwgruźliczych, kierował zespołem pierwszego leku przeciwnowotworowego – Ledakrin
• Włodzimierz Mermon – inżynier mechanik, profesor nadzwyczajny, specjalista technologii i budowy maszyn.
• Mieczysław Michalski – inżynier dróg i mostów, profesor nadzwyczajny Politechniki Gdańskiej. Specjalizował się w projektach sieci wodociągów i kanalizacji oraz inżynierii sanitarnej.
• Henryk Niewiadomski – inżynier chemik, odbudował przemysł tłuszczowy po II wojnie światowej w Gdańsku i Gdyni, specjalista z technologii oleju rzepakowego
• Stanisław Obmiński – żołnierz I oraz II wojny światowej, inżynier dróg i mostów, nauczyciel, kierownik robót budowlanych, wykładowca Politechniki Lwowskiej, zastępca profesora Politechniki Gdańskiej. Specjalizował się w statyce i konstrukcjach budowlanych.
• Karol Pomianowski – specjalista urządzeń wodociągów i kanalizacji, projektant pierwszej w Polsce oczyszczalni ścieków w 1937 roku w rzeźni miejskiej w Gdyni, sieci wodociągowo-kanalizacyjnej m.in. w Warszawie, Gdyni, Kaliszu, Otwocku, Zakopanem, profesor zwyczajny Politechniki Warszawskiej.
• Włodzimierz Prochaska – architekt, projektant budynków, domów w międzywojennej Gdyni, hal sportowych w Łodzi, specjalista z podstaw budownictwa i elementów budowlanych
• Stanisław Przedpełski – nauczyciel, inżynier mechanik, prorektor Politechniki Gdańskiej, rektor Wieczorowej Szkoły Inżynierskiej w Gdańsku.
• Stanisław Puzyna – inżynier komunikacji, profesor nadzwyczajny Politechniki Warszawskiej i profesor kontraktowy, zastępca profesora Politechniki Gdańskiej, specjalność komunikacja i budownictwo lądowe.
• Mieczysław Rodkiewicz – inżynier elektryk, specjalista z dziedziny elektrotechniki, trakcji elektrycznej, profesor nadzwyczajny Politechniki Gdańskiej.
• Zbigniew Rozmej – inżynier chemik, specjalista chemii drewna i torfu, profesor zwyczajny Politechniki Gdańskiej.
• Stanisław Rożański – inżynier architekt, urbanista, wykładowca Wolnej Wszechnicy Polskiej, Politechniki Warszawskiej, profesor zwyczajny Politechniki Gdańskiej, urzędnik.
• Tadeusz Rubczak – inżynier dróg i mostów, profesor nadzwyczajny Politechniki Gdańskiej, projektant urządzeń i infrastruktury kolejowej, urzędnik, żołnierz wojny polsko-bolszewickiej.
• Michał Sołtan – polski naukowiec, inżynier mechanik, specjalista z zakresu maszyn rolniczych, związany z Politechniką Gdańską, Politechniką Wrocławską oraz Politechniką Poznańską.
• Leon Staniewicz – inżynier elektryk, rektor, prorektor dziekan Wydziału Elektrycznego Politechniki Warszawskiej, specjalista z elektrotechniki matematyki teoretycznej
• Jan Szwarc – pedagog, psycholog, dr psychologii, zastępca profesora Politechniki Gdańskiej i Akademii Medycznej w Gdańsku, rektor i prorektor Państwowej Wyższej Szkoły Pedagogicznej w Gdańsku.
• Karol Taylor – inżynier budowy maszyn, konstruktor silników spalinowych, twórca pierwszego polskiego ciągnika rolniczego, profesor zwyczajny i dziekan Wydziału Mechanicznego Politechniki Warszawskiej,
• Wacław Tomaszewski – inżynier architekt, projektant budynków szkol, gmachów biurowych i portowych m.in. w Gdyni, budynków mieszkalnych i biurowych w Gdańsku, twórca dyscypliny naukowej – architektura okrętu
• Stanisław Trzetrzewiński – naukowiec, inżynier elektryk, profesor nadzwyczajny Politechniki Gdańskiej, rzecznik patentowy, konstruktor.
• Witold Tubielewicz – inżynier dróg i mostów, specjalista z budownictwa morskiego, portów, projektant w porcie w Gdyni, pierwszy naczelny inżynier i wicedyrektor Biura Odbudowy Portów w Gdańsku.
• Franciszek Wichrzycki – inżynier dróg i mostów, specjalność budowa dróg i mostów, komunikacja, profesor nadzwyczajny Politechniki Gdańskiej, urzędnik.

Absolwenci

Do grona znanych absolwentów Politechniki Gdańskiej należą między innymi:

• Zbigniew Abrahamowicz – architekt, urbanista, twórca projektu Teatru Letniego
• Andrzej Armiński – konstruktor jachtowy, żeglarz, zaprojektował i zbudował kajak dla Aleksandra Doby
• Franciszka Cegielska – prezydent Gdyni w latach 1990–1998
• Krystyna Chojnowska-Liskiewicz – inżynier budowy okrętów, pierwsza kobieta, która samotnie opłynęła Ziemię
• Witold Chromiński – artysta fotograf, podróżnik, pisarz
• Stefan Figlarowicz – artysta fotograf, członek ZPAF, kurator Gdańskiej Galerii Fotografii
• Andrzej Gwiazda – związkowiec, współtwórca Wolnych Związków Zawodowych Wybrzeża i NSZZ „Solidarność”
• Andrzej Januszajtis – propagator historii Gdańska
• Jacek Karnowski – prezydent Sopotu
• Jan Kozłowski – polityk, samorządowiec
• Jacek Naliwajek – dziennikarz Polskiego Radia Gdańsk
• Paweł Olechnowicz – menedżer, prezes zarządu Grupy Lotos w latach 2002–2016
• Mieczysław Ostojski – wiceprezydent Światowej Organizacji Meteorologicznej
• Andrzej Perepeczko – marynarz, pisarz, publicysta
• Marek Piechocki – przedsiębiorca, prezes zarządu spółki LPP
• Kazimierz Piechowski – więzień i uciekinier niemieckiego obozu Auschwitz-Birkenau, żołnierz AK
• Tadeusz Polak – historyk sztuki, konserwator zabytków związany z Gdańskiem
• Elżbieta Rogala-Kończak – absolwentka elektroniki, samorządowiec, radna Rady Powiatu Wejherowskiego oraz Rady Miasta Rumi, przez trzy kadencje burmistrz miasta Rumi
• Edmund Romer – konstruktor, metrolog, organizator przemysłu precyzyjnego
• Leszek Solski – działacz Rodzin Katyńskich
• Stanisław Sołdek – robotnik, stoczniowec, jego imię nosi rudowęglowiec SS „Sołdek”
• Jacek Starościak – pierwszy po przemianach demokratycznych prezydent Gdańska (1990–1991)
• Jan Zarębski – absolwent Wydziału Chemicznego, biznesmen (Nata, Lonza), pierwszy marszałek Województwa Pomorskiego

Stowarzyszenie Absolwentów

Na uczelni aktywnie działa Stowarzyszenie Absolwentów Politechniki Gdańskiej, organizując zjazdy, konferencje, wydarzenia naukowe. Co roku, w czerwcu, na uczeni odbywa się także Dzień Absolwenta Politechniki Gdańskiej. Stowarzyszenie stara się zebrać absolwentów rozproszonych po całym świecie i włączyć ich do aktywnej współpracy z Uczelnią i macierzystymi wydziałami.

Patroni

• Jan Heweliusz (ur. 28.01.1611 Gdańsk, zm. 28.01.1687 Gdańsk), gdański astronom i geodeta, piwowar, ławnik i rajca, syn Abrahama Hewelke i Korduli z Heckerów. Najwybitniejszy po Mikołaju Koperniku astronom na ziemiach polskich. Konstruktor przyrządów astronomicznych, wynalazca zegara wahadłowego, peryskopu i śruby mikrometrycznej, twórca pierwszego na świecie wielkiego obserwatorium astronomicznego wyposażonego w lunety. 2 października 2011 roku na jednym z dziedzińców Politechniki Gdańskiej odsłonięto relief z portretem Jana Heweliusza autorstwa Roberta Kai.
• Gabriel Fahrenheit (ur. 24.05.1688 Gdańsk, zm. 16.09.1736 Haga), urodzony w Gdańsku fizyk i inżynier, wynalazca termometru rtęciowego i twórca skali temperatury, popularnej w niektórych krajach anglosaskich. Syn kupca Daniela i Concordii z domu Schumann.

Trzecia misja uczelni

Politechnika Gdańska realizuje trzecią misję uczelni m.in. poprzez działania kulturalne i upowszechniające naukę skierowane do mieszkańców Trójmiasta i turystów odwiedzających region. Są to:

• koncerty plenerowe

To już tradycja, że w czerwcu przed Gmachem Głównym Politechniki Gdańskiej odbywają się widowiska muzyczne. Są to koncerty symfoniczne, operowe lub muzyki rozrywkowej. Przestrzeń kampusu zamienia się wtedy w otwartą salę koncertową. W wydarzeniach regularnie bierze udział Akademicki Chór Politechniki Gdańskiej, często we współpracy z chórami akademickimi innych uczelni wyższych oraz Operą Bałtycką lub Polską Filharmonią Bałtycką. ​Przykłady repertuaru: w ostatnich latach wystawiano m.in. operę Straszny Dwór Stanisława Moniuszki, widowisko Carmina Burana (2024), czy koncert Muzyka wody i ognia z utworami Haendla.

• Bałtycki Festiwal Nauki

To największe na Pomorzu wydarzenie promujące naukę i technologię. Festiwal odbywa się w maju od ponad 20. lat, trwa cztery dni i jest skierowany do wszystkich grup wiekowych: od przedszkolaków do osób dorosłych. Na odwiedzających czekają warsztaty, wykłady i pokazy naukowe. Co roku cieszy się dużym zainteresowaniem.

• otwartość i dostępność swoich zasobów dla osób z zewnątrz

Zabytkowa architektura kampusu, który według portalu Times Higher Education został uznany za jeden z dziesięciu najpiękniejszych kampusów w Europie, jest pomnikiem historii i atrakcją turystyczną, która przyciąga zarówno turystów, jak i mieszkańców Trójmiasta. Na terenie kampusu znajdują się nowoczesne i przyjazne środowisku budynki oraz majestatyczne budowle z początku XX wieku. Otacza je zieleń blisko 100 różnych gatunków drzew i krzewów liściastych oraz iglastych. Można tu też zobaczyć domki dla jeży czy owadów, a przestrzeń pełni rolę rekreacyjną dla społeczności akademickiej i mieszkańców Gdańska.

Współpraca ze szkołami

Politechnika Gdańska stawia na bliską współpracę ze szkołami średnimi, to jeden z  priorytetowych obszarów działań. Uczelnia współpracuje obecnie z ponad 120 szkołami średnimi z województwa pomorskiego i wciąż rozszerza zakres tej współpracy. To unikalna szansa dla uczniów, którzy chcą rozwijać swoją wiedzę i poszerzać horyzonty naukowe.

Dzień Otwarty

Dzień Otwarty Politechniki Gdańskiej to wydarzenie, które co roku odbywa się na początku wiosny, gromadząc tłumy uczniów. Młodzi ludzie mogą tego dnia uczestniczyć w pokazach, wykładach, wycieczkach i poznać ofertę edukacyjną oraz infrastrukturę uczelni. Dla wielu to pierwszy krok, by rozpocząć studia na Politechnice Gdańskiej.

Galeria

• 
  Gmach Główny Politechniki Gdańskiej
• 
  Audytorium Novum
• 
  Audytorium Chemiczne z wystrojem z 1904 roku
• 
  Biblioteka Politechniki Gdańskiej (starodruki)
• 
  Dziedziniec im. Jana Heweliusza
• 
  Dziedziniec im. Jana Heweliusza. Relief z wizerunkiem astronoma
• 
  Relief z wizerunkiem Jana Heweliusza
• 
  Budynek D Wydziału Chemicznego Inżynieria Chemiczna
• 
  Budynek Wydziału Elektrotechniki i Automatyki
• 
  Budynek Wydziału Inżynierii Lądowej i Środowiska Laboratorium Budownictwa
• 
  Budynek Wydziału Mechanicznego
• 
  Budynek Wydziału Mechanicznego Hydromechanika
• 
  Budynek Wydziału Mechanicznego Laboratorium Maszynowe
• 
  Budynek Wydziału Zarządzania i Ekonomii
• 
  Budynek Wydziału Zarządzania i Ekonomii
• 
  Laboratorium Innowacyjnych Technologii Elektroenergetycznych i Integracji Odnawialnych Źródeł Energii LINTE^2
• 
  Akademickie centrum sportu
• 
  Parking rowerowy i stacja serwisowa przy Gmachu Głównym
• 
  Basen w centrum sportu
• 
  Montaż wieży na Gmachu Głównym Politechniki Gdańskiej
• 
  Złota figura Alegorii Nauki na szczycie wieży Gmachu Głównego
• 
  Gmach Główny nocą

Bibliografia

• Ignacy Eichstaedt: Księga Pierwiastków. Warszawa: Wiedza Powszechna, 1970.

Linki zewnętrzne

• Oficjalna strona internetowa
• Galeria zdjęć historycznych Politechniki Gdańskiej. pg.edu.pl. [zarchiwizowane z tego adresu (2016-10-25)].
• Spacer historyczny po kampusie Politechniki Gdańskiej cz. I
• Spacer historyczny po kampusie Politechniki Gdańskiej cz. II
• Spacer historyczny po kampusie Politechniki Gdańskiej cz. III
• Symbolika Gmachu Głównego Politechniki Gdańskiej: studium architektoniczne