Meczet Omara Alego Saifuddiena
![Ziemia](http://upload.wikimedia.org/wikipedia/commons/thumb/e/e9/Geographylogo.svg/20px-Geographylogo.svg.png)
![]() Meczet Omara Alego Saifuddiena w 2015 roku | |
Państwo | |
---|---|
Miejscowość | |
Wyznanie | |
Rodzaj | |
Historia | |
Data budowy |
1954–1958 |
Dane świątyni | |
Architekt |
Omar Ali Saifuddien III, Rudolfo Nolli , Booty Edwards & Partners |
Styl | |
Budulec | |
Położenie na mapie Brunei ![]() | |
Położenie na mapie Azji ![]() | |
![]() |
Meczet Omara Alego Saifuddiena[1] (malajski Masjid Omar Ali Saifuddien) – oddany do użytku w 1958 roku meczet znajdujący się w Bandar Seri Begawanie, stolicy Brunei. Jeden z symboli miasta oraz kraju[2], upamiętniający postać sułtana Omara Alego Saifuddiena III nazywanego Architektem Nowoczesnego Brunei.
Historia
[edytuj | edytuj kod]![](http://upload.wikimedia.org/wikipedia/commons/thumb/0/08/Bandar_Brunei_in_1960.jpg/220px-Bandar_Brunei_in_1960.jpg)
Przed II wojną światową jedynym meczetem znajdującym się w Brunei Town (mieście znanym obecnie jako Bandar Seri Begawan) był niewielki, wykonany z drewna i kryty azbestowym dachem meczet Marbut Pak Tunggal, zbudowany za czasów rządów sułtana Muhammada Jamalula Alama II, a zniszczony podczas japońskiej okupacji kraju[3]. Wzniesiony na betonowych fundamentach budynek z minaretem znajdował się nad rzeką Brunei w pobliżu miejsca, w którym stoi współczesny meczet Omara Alego Saifuddiena[3]. Po wojnie wybudowano tymczasowy meczet Kajang, mogący pomieścić do 500 osób, który również był konstrukcją drewnianą, krytą strzechą oraz liśćmi palmowymi i nipah[3]. W przypadku większych zgromadzeń modlitwy odbywały się na świeżym powietrzu[3].
Do 1949 roku utworzono komitet do spraw budowy nowego narodowego meczetu, jako miejsce jego lokalizacji wskazując obszar w centrum miasta, u ujścia rzeki Kedayan do rzeki Brunei[3]. Architektem zatrudnionym do wykonania projektu budowli był Włoch Rudolfo Nolli , który podczas prac miał wykorzystać szkic sporządzony rzekomo przez samego sułtana[3]. Szczegółowy plan architektoniczny przygotowało malezyjskie biuro architektoniczne Booty Edwards & Partners we współpracy z firmą konsultingową Steen, Sehested and Partners z Singapuru[3][4].
![](http://upload.wikimedia.org/wikipedia/commons/thumb/8/87/Sultan_Omar_Ali_Saifuddin_Mosque_%2817970479693%29.jpg/220px-Sultan_Omar_Ali_Saifuddin_Mosque_%2817970479693%29.jpg)
Prace nad budową meczetu rozpoczęły się 4 lutego 1954 roku i trwały 4 lata[3]. Budynek uroczyście oddano do użytku 27 września 1958 roku w ramach obchodów 42. urodzin sułtana Omara Alego Saifuddiena III, na cześć którego obiekt został nazwany[4]. Koszt jego budowy wyniósł między 7,7 a 9,2 mln[3] lub nawet 10 mln dolarów brunejskich[2].
W 1967 roku na sztucznej lagunie otaczającej meczet wybudowano barkę ceremonialną będącą repliką XVI‑wiecznej barki Mahligai sułtana Bolkiaha[3].
Architektura
[edytuj | edytuj kod]Meczet znajduje się na terenie o powierzchni ok. 2 ha, ma ok 69 m długości, ok 26 m szerokości i 52 m wysokości. Może pomieścić do 3 tysięcy wiernych[3]. Jego projekt inspirowany jest architekturą Wielkich Mogołów, w tym słynnego mauzoleum Tadż Mahal[3]. Do budowy obiektu zużyto 1500 ton betonu i 700 ton stali[4]. Wykorzystano również kosztowne materiały i surowce, takie jak: marmur karraryjski o wartości 200 tysięcy dolarów singapurskich, z którego wykonano podłogi, część ścian, kolumny oraz wieże świątyni; granity pochodzące z Szanghaju, ręcznie tkane dywany axminsterskie z Belgii i Arabii Saudyjskiej oraz angielskie witraże i żyrandole[3]. Największy żyrandol w meczecie ma ok. 4,6 m średnicy, waży ponad 3 tony i składa się z 62 lamp fluorescencyjnych[4]. Całość wieńczy pokryta złotem kopuła[3].
Fotogaleria
[edytuj | edytuj kod]-
Meczet Omara Alego Saifuddiena w 2002 roku
-
Wnętrze meczetu (2019)
-
Obchody Święta Niepodległości; meczet w tle (2023)
-
Meczet o zachodzie słońca (2022)
-
Kopuła meczetu i minaret (2010)
-
Meczet o zmierzchu (2009)
-
Meczet i barka ceremonialna (na pierwszym planie) (2009)
-
Meczet i barka ceremonialna o zmierzchu (2007)
Przypisy
[edytuj | edytuj kod]- ↑ Polski egzonim uchwalony na 102. posiedzeniu Komisji Standaryzacji Nazw Geograficznych poza Granicami RP.
- ↑ a b Bandar Seri Begawan – piękna stolica Brunei [online], Dzień Dobry TVN, 5 września 2019 [dostęp 2023-09-12] (pol.).
- ↑ a b c d e f g h i j k l m n Rozan Yunos. The Mosque in the Capital. „The Brunei Times”, 2007-05-05. Brunei Times PLC. [zarchiwizowane z adresu]. (ang.).
- ↑ a b c d William Fish. 6,000 roar their thanks as Sultan of Brunei opens mosque. „The Straits Times”, s. 1, 1958-09-27. (ang.).