Meleagris

Z Wikipedii, wolnej encyklopedii
Przejdź do nawigacji Przejdź do wyszukiwania
Meleagris[1]
Linnaeus, 1758[2]
Przedstawiciel rodzaju – indyk pawi (M. ocellata)
Przedstawiciel rodzaju – indyk pawi (M. ocellata)
Systematyka
Domena eukarionty
Królestwo zwierzęta
Typ strunowce
Podtyp kręgowce
Gromada ptaki
Podgromada Neornithes
Nadrząd ptaki neognatyczne
Rząd grzebiące
Rodzina kurowate
Podrodzina bażanty
Plemię Tetraonini
Rodzaj Meleagris
Typ nomenklatoryczny

Meleagris gallopavo Linnaeus, 1758

Synonimy
Gatunki
  • M. gallopavo
  • M. ocellata

Meleagris – rodzaj ptaka z podrodziny bażantów (Phasianinae) w rodzinie kurowatych (Phasianidae).

Zasięg występowania[edytuj | edytuj kod]

Rodzaj obejmuje gatunki występujące w Kanadzie, USA, Meksyku, Belize i Gwatemali[11].

Morfologia[edytuj | edytuj kod]

Długość ciała 66–125 cm; masa ciała samców 5000–11,200 g, samic 2200–4200 g (samce są o 30% większe od samic)[12].

Systematyka[edytuj | edytuj kod]

Etymologia[edytuj | edytuj kod]

  • Meleagris (Meliagris): gr. μελεαγρις meleagris, μελεαγριδος meleagridos „perliczka”. Angielskie nazwy Turkey, Turkeycock i Turkeyhen używano w odniesieniu do perliczek w XVI, XVII i na początku XVIII wieku, ponieważ przywiezione zostały z Afryki do Europy przez Turków osmańskich i władze tureckie. Przez to zamieszanie Karol Linneusz użył nazwy rodzajowej Meleagris dla amerykańskiego dzikiego indyka, który był nieznany starożytnym. Gdy perliczka i indyk zostały później wyróżnione jako odrębne gatunki, nazwa Turkey została zachowana dla amerykańskiego gatunku[13].
  • Gallopavo: średniowiecznołac. gallopavo, gallopavonis tak Gessner w 1555 roku, nazwał indyka zwyczajnego, ponieważ z wyglądu przypominał mu kurę, lecz wielkość i błyszczący ogon czyniły go podobnym do pawia, od łac. gallus „kogut”; pavo, pavonis „paw”[14]. Gatunek typowy: Meleagris gallopavo Linnaeus, 1758.
  • Pseudotaon: gr. ψευδος pseudos „fałszywy”; ταων taōn, ταωνος taōnos „paw”[15]. Nowa nazwa dla Meleagris.
  • Cochramus: gr. κεγχραμις kenkhramisjaglica”, od κεγχρος kenkhros „plamka, jęczmień w oku”[16]. Gatunek typowy: Meleagris gallopavo Linnaeus, 1758.
  • Agriocharis: gr. αγριος agrios „dziki”, od αγρος agros „pole, ziemia”; χαρις kharis „wdzięk”, od χαιρω khairō „radować się”[17]. Gatunek typowy: Meleagris ocellata Cuvier, 1820.
  • Eumeleagris: gr. ευ eu „ładny”; rodzaj Meleagris Linnaeus, 1758 (indyk)[18]. Gatunek typowy: Meleagris ocellata Cuvier, 1820.
  • Meleagrops: rodzaj Meleagris Linnaeus, 1758 (indyk); gr. ωψ ōps „oblicze”[19]. Gatunek typowy: †Meleagris celer Marsh, 1872.
  • Parapavo: gr. παρα para „blisko”; rodzaj Pavo Linnaeus, 1758 (paw)[20]. Gatunek typowy: †Pavo californicus L.H. Miller, 1909.

Podział systematyczny[edytuj | edytuj kod]

Do rodzaju należą następujące gatunki[21]:

Przypisy[edytuj | edytuj kod]

  1. Meleagris, w: Integrated Taxonomic Information System (ang.).
  2. C. Linneaus: Systema naturae per regna tria naturae: secundum classes, ordines, genera, species, cum characteribus, differentiis, synonymis, locis. Wyd. 10. T. 1. Holmiae: Impensis Direct. Laurentii Salvii, 1758, s. 156. (łac.)
  3. P.H.G. Möhring: Geslachten der Vogelen. Uit het Latyn vertaald en met aantekeningen vermeerderd door Cornelius Nozemann, en naar die vertaaling ueitgegeeven en met eene voorreden, aantekeningen en naamlyst der voornaamste schryveren die over de vogelen geschreeven hebben vermeerderd, door Arnout Vosmaer. Amsterdam: Meijer, 1758, s. 36. (niderl.)
  4. M.J. Brisson: Ornithologie, ou, Méthode contenant la division des oiseaux en ordres, sections, genres, especes & leurs variétés, a laquelle on a joint une description exacte de chaque espece, avec les citations des auteurs qui en ont traité, les noms quils leur ont donnés, ceux que leur ont donnés les différentes nations, & les noms vulgaires. T. 1. Parisiis: Ad Ripam Augustinorum, apud Cl. Joannem-Baptistam Bauche, bibliopolam, ad Insigne S. Genovesae, & S. Joannis in Deserto, 1760, s. 158. (fr. • łac.)
  5. G.J. Billberg: Synopsis Faunae Scandinaviae. T. 1. Cz. 2: Aves. Holmiae: Ex officina typogr. Caroli Deleen, 1828, s. tab. C. (łac.)
  6. W. Jardine. The Naturalist’s Library. Ornithology; Gallinaceous Birds. Vol. III.. „The Gentleman’s Magazine”. New Series. 2, s. 406, 1834 (ang.). 
  7. F.M. Chapman. Notes on Birds observed in Yucatan. „Bulletin of the American Museum of Natural History”. 8, s. 287–288, 1896 (ang.). 
  8. E. Coues: Key to North American birds. Containing a concise account of every species of living and fossil bird at present known from the continent north of the Mexican and United States boundary, inclusive of Greenland and lower California, with which are incorporated General ornithology, an outline of the structure and classification of birds, and Field ornithology, a manual of collecting, preparing, and preserving birds. Wyd. 5. Cz. 2. Boston: D. Estes and Company, 1903, s. 727. (ang.)
  9. R.W. Shufeldt. Contributions to avian paleontology. „The Auk”. 30 (1), s. 33, 1913 (ang.). 
  10. L.H. Miller. A review of the species Pavo californicus. „Bulletin of the Department of Geology”. 9, s. 96, 1915–1916 (ang.). 
  11. F.Gill & D. Donsker: Pheasants, partridges & francolins (ang.). IOC World Bird List: Version 8.2. [dostęp 2018-09-13].
  12. W.F. Porter: Family Meleagrididae (Turkeys). W: J. del Hoyo, A. Elliott & J. Sargatal: Handbook of the Birds of the World. Cz. 2: New World Vultures to Guineafowl. Barcelona: Lynx Edicions, 1994, s. 374–375. ISBN 84-87334-15-6. (ang.)
  13. Jobling 2018 ↓, s. Meleagris.
  14. Jobling 2018 ↓, s. Gallopavo.
  15. Jobling 2018 ↓, s. Pseudotaon.
  16. Jobling 2018 ↓, s. Cochramus.
  17. Jobling 2018 ↓, s. Agriocharis.
  18. Jobling 2018 ↓, s. Eumeleagris.
  19. Jobling 2018 ↓, s. Meleagrops.
  20. Jobling 2018 ↓, s. Parapavo.
  21. Systematyka i nazwy polskie za: P. Mielczarek & M. Kuziemko: Plemię: Tetraonini Leach, 1820 (wersja: 2017-05-11). W: Kompletna lista ptaków świata [on-line]. Instytut Nauk o Środowisku Uniwersytetu Jagiellońskiego. [dostęp 2018-09-13].

Bibliografia[edytuj | edytuj kod]

  1. J.A. Jobling: Key to Scientific Names in Ornithology. W: J. del Hoyo, A. Elliott, J. Sargatal, D.A. Christie & E. de Juana (red.): Handbook of the Birds of the World Alive. Barcelona: Lynx Edicions, 2018. [dostęp 2018-09-13]. (ang.)