Suwak anatolijski

Z Wikipedii, wolnej encyklopedii
(Przekierowano z Meriones tristrami)
Skocz do: nawigacja, szukaj
Suwak anatolijski
Meriones tristrami[1]
Thomas, 1892
Meriones tristrami
Meriones tristrami
Systematyka
Domena eukarionty
Królestwo zwierzęta
Typ strunowce
Podtyp kręgowce
Gromada ssaki
Podgromada żyworodne
Infragromada łożyskowce
Rząd gryzonie
Rodzina myszowate
Podrodzina myszoskoczki
Rodzaj Meriones
Podrodzaj Pallasiomys
Gatunek suwak anatolijski
Synonimy
  • Meriones blackleri Thomas, 1903
  • Meriones lycaon Thomas, 1919
  • Meriones bodenheimeri Aharoni, 1932
  • Meriones kariateni Aharoni, 1932
  • Meriones bogdanovi Heptner, 1931
  • Meriones intraponticus Neuhäuser, 1936
  • Meriones qatafensis Haas, 1951
  • Meriones kilisensis Yiğit and Çolak, 1998
Kategoria zagrożenia (CKGZ)[2]
Status iucn3.1 LC pl.svg

Suwak anatolijski[3] (Meriones tristrami) – gatunek gryzonia z podrodziny myszoskoczków w rodzinie myszowatych, występujący w zachodniej części Azji: w Izraelu, Libanie, zachodniej Jordanii, Turcji, Syrii, północnym Iraku, północno-zachodnim Iranie i na Zakaukaziu[4].

Systematyka[edytuj | edytuj kod]

Podział systematyczny nie jest ostatecznie zbadany. W 2008 roku naukowcy przedstawili wyniki badań genetycznych trzech populacji w Turcji i wykazali, że ze względu na zróżnicowanie należy rozróżnić trzy podgatunki[5]:

  • M. t. intraponticus
  • M. t. lycaon
  • M. t. blackleri

Wspomniane badania nie obejmowały jednak innych populacji gatunku.

Morfologia[edytuj | edytuj kod]

Futro na części grzbietowej ma zróżnicowane ubarwienie: od czerwono-brązowego, przez szarawo-żółty do czerwono-brązowego. Część brzuszna ma kolor brudnobiały z lekkim odcieniem żółtym[6].

Wymiary morfologiczne M. tristrami
(DEMİRBAŞ, PAMUKOĞLU, 2008)[6]
Cecha przedział średnia
całkowita długość ciała z głową (mm)
270–340
292,8
długość tułowia z głową (mm)
131–175
145,9
długość ogona (mm)
138–165
149,6
długość tylej łapy (mm)
34–41
36,9
długość ucha (mm)
19–23
20,8
masa ciała (g)
74–157
99,8

Cykl życia[edytuj | edytuj kod]

Samica może rodzić przez cały rok. Ciąża trwa około 25–29 dni, a zwykle rodzi się 1–6 młodych. Oseski nie mają futer, a ich skóra jest różowa. Rodzice wspólnie troszczą się o potomstwo – samiec może opiekować się młodymi w gnieździe w ciągu dnia, podczas gdy samica żeruje. Malce stały pokarm zaczynają przyjmować około 22 dnia życia[6].

Rozmieszczenie geograficzne[edytuj | edytuj kod]

Suwak anatolijski występuje powszechnie w zachodniej części Azji: w Izraelu, Libanie, zachodniej Jordanii, Turcji, Syrii, północnym Iraku, północno-zachodnim Iranie i na Zakaukaziu[4].

Ekologia[edytuj | edytuj kod]

Suwak anatolijski żeruje na powierzchni. Żywi się częściami zielonymi roślin i nasionami[2] (pszenica, jęczmień, koniczyna, winorośl), ale w treści żołądka badanych osobników z populacji tureckiej, naukowcy odnaleźli resztki mrówek z rodzaju Formica. Na M. tristrami pasożytują kleszcz pospolity i Nosopshyllus durii[6].

Siedlisko[edytuj | edytuj kod]

Suwak anatolijski zamieszkuje stepy i półpustynie, w obszarach o opadach większych niż 100 mm rocznie. Wyjątkiem są tereny w północno-wschodniej Syrii i Jordanii, gdzie zasiedla tereny pustynne. Zarówno typy gleb siedlisk, jak i ukształtowanie nory jest zróżnicowane[2]. Nora badana przez tureckich zoologów została odnaleziona na terenie płaskim, lekko opadającym. Miała od 3 do 5 wejść o średnicy 7 cm, a tunele opadały pod kątem 30°–45° na głębokość około 30 cm. Komora gniazdowa ma około 8 cm szerokości, a spiżarnia do składowania żywności około 10 cm. Komora gniazdowa wysłana była wysuszonymi częściami roślin, rozdrobnionymi resztkami papieru i śmieciami[6].

Przypisy[edytuj | edytuj kod]

  1. Meriones tristrami, w: Integrated Taxonomic Information System (ang.).
  2. 2,0 2,1 2,2 Meriones tristrami. Czerwona Księga Gatunków Zagrożonych (IUCN Red List of Threatened Species) (ang.).
  3. Włodzimierz Cichocki, Agnieszka Ważna, Jan Cichocki, Ewa Rajska, Artur Jasiński, Wiesław Bogdanowicz: Polskie nazewnictwo ssaków świata. Warszawa: Muzeum i Instytut Zoologii PAN w Warszawie, 2015, s. 297. ISBN 978-83-88147-15-9.
  4. 4,0 4,1 Wilson Don E. & Reeder DeeAnn M. (red.) Meriones (Pallasiomys) tristrami. w: Mammal Species of the World. A Taxonomic and Geographic Reference (Wyd. 3.) [on-line]. Johns Hopkins University Press, 2005. (ang.) [dostęp 2 stycznia 2013]
  5. Şafak Bulut, Nuri Yiğit. Allozyme Variations on Subspecies of Meriones tristrami (Rodentia: Gerbillinae) In Western Anatolia. „Hacettepe J. Biol. & Chem.”. 39 (1), s. 51–56, 2011. Hitit University, Faculty of Science and Art, Department of Biology, Çorum, Turkey (ang.). 
  6. 6,0 6,1 6,2 6,3 6,4 Yasin DEMİRBAŞ, Nahit PAMUKOĞLU. The Bioecology of Meriones tristrami Thomas, 1892 in Kırıkkale Province (Mammalia: Rodentia). „International Journal of Natural and Engineering Sciences”. 2 (3), s. 39-44, 2008. University of Kırıkkale. ISSN 1307-1149 (ang.).