Merlin z Dworców Chaosu

Z Wikipedii, wolnej encyklopedii
Przejdź do nawigacji Przejdź do wyszukiwania
Merlin z Dworców Chaosu
Postać z Kronik Amberu
Pierwsze wystąpienie Ręka Oberona
Dane biograficzne
Pochodzenie mieszane: matka Dara z Dworców Chaosu, ojciec Corwin z Amberu
Inne informacje
Umiejętności czary, rysowanie atutów
Atrybuty broń: Frakir

Merlin – fikcyjna postać stworzona przez Rogera Zelazny’ego. Główny bohater i narrator drugiego pięcioksięgu Kronik Amberu.

Życiorys[edytuj | edytuj kod]

Merlin jest synem Dary i Corwina. Jego matka pochodzi z Dworców Chaosu, zaś ojciec jest księciem Amberu. Merlin spędził dzieciństwo i wczesną młodość w Dworcach Chaosu. Wychowywany był w szacunku dla ojca, którego jednak nie widział i o którym miał pamiętać, że stoi po niewłaściwej stronie. Raz przypadkowo spotkał Corwina, który nie wiedział o jego istnieniu. Okoliczności spotkania były dość dramatyczne: Corwin pojawił się u wrót Dworców Chaosu, właśnie zabił jednego z Chaosytów, gdy pojawił się drugi – był nim Merlin, ale wtedy jeszcze nie był Corwinowi (narratorowi) znany z imienia. Merlin rozpoznał ojca po używanym przez niego mieczu Grayswandirze i pozwolił mu odjechać.

Po wojnie z Brandem nazwanej później Wojną Skazy Wzorca, Merlin odwiedza Amber, spotyka się z ojcem, który opowada mu swą historię znaną później jako „Kroniki Corwina”. Następnie Merlin decyduje się studiować i pracować na Ziemi. Jak sam stwierdza jego życie biegnie tam bardzo przyjemnie, jeśli nie liczyć tajemniczych zamachów na jego życie, mających miejsce zawsze 30 kwietnia.

Barwy Merlina to szary i purpura (fiolet), ale ubiera się też w inne kolory np. niebiesko-złoty (barwy Berkeley University, gdzie studiował).

Merlin jest czarodziejem i być może jedyną osobą, która przeszła i Logrus i Wzorzec.

Merlin nie pragnie władzy, ma natomiast wielki problem z określeniem swej tożsamości. Jako osoba mieszanego pochodzenia nie chce opowiedzieć się po stronie Chaosu bądź Amberu. Wiele osób usiłuje jednak (z różnym skutkiem) manipulować Merlinem. Dziesiąty tom Kronik Amberu kończy się, gdy przymuszony staje do walki z matką i bratem, a następnie zasiada na tronie Dworców Chaosu.

Frakir[edytuj | edytuj kod]

Frakir jest przedmiotem obdarzonym świadomością – to magiczny powróz-dusiciel. Stanowi część prywatną magii Merlina. Po raz pierwszy pojawia się w szóstej części cyklu o Amberze pt. Atuty zguby. Przechodząc Logrus, Merlin miał na ręce sznur, który zabrał ze sobą do pomocy. Przejście wzmocniło magicznie ów sznur, dając mu pewną podstawową świadomość (żeńską). Frakir potrafi poruszać się, pełznąć, stawać się niewidzialna, może samodzielnie dusić osobę, na którą ją rzucono i jest szczególnie wyczulona na niebezpieczeństwo, dzięki czemu stanowi niebezpieczną broń. Z jej pomocą Merlin uniknął kilku zamachów na swoje życie.

Gdy podczas potyczek pomiędzy Wzorcem i Logrusem Merlin znalazł się w świecie pomiędzy Cieniami (Rycerz cieni), Frakir została dodatkowo wzmocniona, aby przekazywać ich instrukcje. Uzyskała zdolność mowy, co przypominało wedle jej własnych słów przebudzenie ze snu. Po powrocie do Amberu jednak zamilkła. Kiedy Merlin założył na rękę magiczny pierścień (spikard) znaleziony przezeń w pokojach Branda, pod działaniem czaru zdjął Frakir, z którą do tej pory nigdy się nie rozstawał i przywiązał ją do łóżka. Więcej w powieściach Frakir się nie pojawia, natomiast w opowiadaniu Wracając do powrozu można poznać dalsze jej losy. Okazuje się, że jej zwiększona wrażliwość nie zanikła. Powracając do rzeczywistości doznała szoku, utraciła na nowo mowę, lecz powoli zaczęła dochodzić do siebie. Przekazała pewne szczegóły na temat miecza Branda oraz spikarda znalezionego przez Merlina Luke’owi i Fionie.

Okoliczności powstania[edytuj | edytuj kod]

Roger Zelazny nieprzypadkowo wybrał dla swojego bohatera imię Merlin. Nawiązuje ono do Merlina – bohatera legend o królu Arturze. Z pozoru obie postacie są do siebie niepodobne. Łączy je jednak doskonała znajomość magii oraz fakt, że tak amberowski jak i arturiański Merlin doświadczyli uwięzienia w kryształowej grocie (w obydwu przypadkach sprawcami były osoby obdarzane przez nich zaufaniem).