Metoda Korotkowa

Z Wikipedii, wolnej encyklopedii
Przejdź do nawigacji Przejdź do wyszukiwania

Metoda Korotkowa – nieinwazyjna metoda pomiaru ciśnienia tętniczego, będąca modyfikacją metody Riva-Rocciego zastępując ocenę przepływu krwi metodą palpacyjną metodę osłuchową.

Metodyka pomiaru[edytuj | edytuj kod]

  1. znalezienie tętna na tętnicy promieniowej
  2. pompowanie sfigmomanometru, do momentu, aż tętno przestanie być wyczuwalne
  3. podniesienie ciśnienia w sfigmomanometrze o 20 mm Hg
  4. powolne upuszczanie powietrza z mankietu sfigmomanometru - 2 mm Hg na 1 s
  5. słuchanie za pomocą słuchawek lekarskich pojawiających się odgłosów
  6. zanotowanie (zapamiętanie) wartości, przy jakiej pojawia się stukot (słyszalność akcji serca; tzw. I faza Korotkowa) - wartość ciśnienia skurczowego
  7. zanotowanie (zapamiętanie) wartości, przy jakiej znika stukot (tzw. V faza Korotkowa) - wartość ciśnienia rozkurczowego
  8. wypuszczenie powietrza z sfigmomanometru
  9. zanotowanie wyniku pomiaru

Opis pomiaru[edytuj | edytuj kod]

Podczas zwiększania ciśnienia w sfigmomanometrze dochodzi do zamknięcia światła tętnicy ramiennej i zatrzymania przepływu krwi (tętno przestaje być wyczuwalne). Podczas wypuszczania powietrza ze sfigmomanometru, w szczytowym momencie wyrzutu serca (szczytowe ciśnienie) dochodzi do krótkotrwałego otwarcia tętnicy i przepływu krwi (pierwszy stuk), podczas zmniejszania ciśnienia dochodzi do coraz mniejszego zamykania światła tętnicy, aż ciśnienie na sfigmomanometrze jest niższe od krytycznego ciśnienia zamknięcia i wówczas przestają być słyszalne stuki. Odczytane w ten sposób wartości stanowią ciśnienie skurczowe oraz rozkurczowe.

Uwagi[edytuj | edytuj kod]

Pomiar ciśnienia nie może odbywać się dłużej niż 3 minuty, gdyż prowadzić to może do niedotlenienia tkanek ręki.

Według aktualnych zaleceń ESH-ESC (Europejskie Towarzystwo Nadciśnienia Tętniczego - Europejskie Towarzystwo Kardiologiczne) dotyczących leczenia nadciśnienia tętniczego, w pomiarze ciśnienia należy stosować metodę osłuchową Korotkowa. W ciężkim stanie, jak stan przedrzucawkowy, aparaty do automatycznego pomiaru okazują się niewiarygodne i wykazują tendencję do zaniżania ciśnienia. Średnie różnice w porównaniu z manometrem rtęciowym wynoszą aż 15 i 25 mmHg (odpowiednio dla ciśnienia skurczowego i rozkurczowego)[1].

Przypisy[edytuj | edytuj kod]

  1. Z Kornacewicz-Jach, J Wilczyński. Choroby serca u ciężarnych. „Kardiologia po Dyplomie”. 3 (10), maj 2006. 

Star of life.svg Zapoznaj się z zastrzeżeniami dotyczącymi pojęć medycznych i pokrewnych w Wikipedii.