Michał Śliwiński

Z Wikipedii, wolnej encyklopedii
Skocz do: nawigacja, szukaj
Ten artykuł dotyczy Michała Śliwińskiego. Zobacz też: inne osoby o nazwisku Śliwiński.
Michał Śliwiński
Data i miejsce urodzenia 5 lutego 1970
Związek Socjalistycznych Republik Radzieckich Dobrotwór
Dyscypliny Kajakarstwo
Dorobek medalowy
Igrzyska olimpijskie
Reprezentacja  ZSRR
Srebro
Seul 1988 Kajakarstwo
(C-1 500 m)
Reprezentacja  WNP
Srebro
Barcelona 1992 Kajakarstwo
(C-1 500 m)
Mistrzostwa świata
Reprezentacja  ZSRR
Złoto
Płowdiw 1989 C-1 500 m
Złoto
Poznań 1990 C-1 500 m
Złoto
Paryż 1991 C-1 500 m
Reprezentacja  Ukraina
Brąz
Meksyk 1994 C-1 200 m
Brąz
Meksyk 1994 C-1 500 m
Brąz
Meksyk 1994 K-4 200 m
Brąz
Duisburg 1995 C-1 500 m
Brąz
Dartmouth 1997 C-1 200 m
Brąz
Dartmouth 1997 C-1 500 m
Brąz
Szeged 1998 C-1 200 m
Brąz
Szeged 1998 C-1 500 m
Reprezentacja  Polska
Złoto
Poznań 2001 C-2 1000 m
Złoto
Sewilla 2002 C-2 1000 m
Złoto
Zagrzeb 2005 C-4 1000 m
Srebro
Gainesville 2003 C-4 500 m
Brąz
Poznań 2001 C-1 200 m
Brąz
Sewilla 2002 C-4 500 m
Brąz
Zagrzeb 2005 C-4 500 m

Michał Śliwiński, ukr. Михайло Сливинський (ur. 5 lutego 1970 w Dobrotworze, ZSRR) – kajakarz specjalizujący się w konkurencjach sprinterskich, reprezentujący w trakcie swojej kariery Związek Radziecki, Ukrainę i Polskę. Sześciokrotnie zdobywał złoty medal mistrzostw świata w kajakarstwie, ma również w dorobku dwa srebrne medale olimpijskie[1].

Życiorys[edytuj]

Urodził się w polskiej rodzinie na Ukrainie. Jego przodkowie przed II wojną światową zostali wysiedleni ze Lwowa na Syberię (proszę poprawić lub podać źródła, obecny przekaz to „Polaków ze Lwowa przed II WŚ – czyli za II RP – wysiedlano na Syberię” brzmi co najmniej absurdalnie[potrzebny przypis]). Z zesłania wrócili dopiero w latach 60. Michał Śliwiński rozpoczął treningi w 1981 w ukraińskim klubie „Awangard”.

Reprezentacja ZSRR[edytuj]

Międzynarodowa kariera Śliwińskiego rozpoczęła się w 1988 na igrzyskach olimpijskich w Seulu, gdzie w wieku zaledwie 18 lat zdobył srebrny medal w wyścigu kanadyjek na 500 m[2]. Przez kolejne trzy lata był najlepszym kanadyjkarzem świata na dystansie 500 m, trzykrotnie stając na najwyższym podium światowego czempionatu. Nie udało mu się jednak zdobyć olimpijskiego złota. Na igrzyskach olimpijskich w Barcelonie w 1992, już jako reprezentant Wspólnoty Niepodległych Państw, zajął 2. miejsce w rywalizacji C-1 na 500 m[3].

Reprezentacja Ukrainy[edytuj]

Po rozpadzie ZSRR Michał Śliwiński trafił do ukraińskiej kadry. W nowych barwach rozpoczął starty na nieolimpijskim dystansie 200 m. Zdobywał medale na mistrzostwach świata (w sumie osiem brązowych). Podczas igrzysk olimpijskich w Atlancie zajął czwarte miejsce w konkurencji C-1 na dystansie 500 m.

Po nieudanym występie na igrzyskach olimpijskich w Sydney postanowił zerwać współpracę z ukraińską federacją.

Reprezentacja Polski[edytuj]

Dzięki pomocy Ryszarda Serugi rozpoczął w 2000 treningi w Spójni Warszawa i występy w kadrze Polski. Pierwszą wielką imprezą w barwach nowej reprezentacji były mistrzostwa świata w Poznaniu w 2001, gdzie wraz z Marcinem Kobierskim zdobyli złoty medal w kanadyjkowej dwójce na 1000 m. Tytuł ten obronili rok później na mistrzostwach świata w Sewilli. Śliwiński startował również w czwórce, z którą zdobył srebrny medal na mistrzostwach świata w Gainesville w 2003.

Na igrzyskach olimpijskich w Atenach tworzył kanadyjkową parę z Łukaszem Woszczyńskim. Kilka tygodni przed igrzyskami zostali mistrzami Europy w Poznaniu. Występ w Atenach był jednak nieudany (5. miejsce).

W 2005 został wraz z Woszczyńskim mistrzem Europy. Został też w ostatniej chwili dokooptowany do składu czwórki na mistrzostwa świata w Zagrzebiu, gdzie zdobył złoty medal – pierwszy w swej karierze w czwórce.

Przypisy