Michał Mioduszewski

Z Wikipedii, wolnej encyklopedii
Skocz do: nawigacja, szukaj
Michał Mioduszewski
Kraj działania  Polska
Data i miejsce urodzenia 16 września 1787
Warszawa
Data i miejsce śmierci 30 maja 1868
Kraków
Dyrektor Seminarium Misjonarskiego w Stradomiu
Okres sprawowania 1820–1825
Wyznanie katolicyzm
Kościół rzymskokatolicki
Śpiewnik kościelny Michała Mioduszewskiego, 1838

Michał Marcin Mioduszewski (ur. 16 września 1787 w Warszawie, zm. 30 maja 1868) w Krakowie)[1] – polski ksiądz ze Zgromadzenia Księży Misjonarzy św. Wincentego à Paulo, kompozytor, zbieracz pieśni religijnych.

Studia filozoficzne i teologiczne a następnie święcenia kapłańskie uzyskał w seminarium duchownym przy Kościele św. Krzyża w Warszawie. W ciągu życia zajmował się pracą dydaktyczną w seminariach duchownych w Warszawie, Włocławku oraz w Krakowie. W latach 1820-25 pełnił funkcję dyrektora Seminarium Misjonarskiego na Stradomiu, równocześnie ucząc liturgiki, dogmatyki, śpiewu gregoriańskiego. Wykładał teologię na Uniwersytecie Jagiellońskim.

W latach 30. rozpoczął szeroko zakrojoną akcję zbierania pieśni kościelnych, ich opracowania a następnie wydania w postaci obszernego i wyczerpującego dzieła Śpiewnik kościelny, czyli pieśni nabożne z melodiami w Kościele katolickim używane. Dzieło składa się z tomu głównego (I wyd. 1838), kilku Dodatków do Śpiewnika... oraz zbioru kolęd Pastorałki i kolędy z melodiami czyli piosnki wesołe ludu w czasie świąt Bożego Narodzenia po domach śpiewane. Zbiór pieśni miał mieć charakter użytkowy – dla śpiewania po domach i upowszechnienia zanikających już wtedy dawnych wariantów pieśni, sięgających czasów średniowiecznego chorału gregoriańskiego.

Spuściznę naukową i zbiory pieśni przekazał na własność księżom misjonarzom w Warszawie. Zmarł w wieku 81 lat w Krakowie i spoczywa na cmentarzu Rakowickim w grobowcu księży misjonarzy[2].

Znaczenie[edytuj]

Jako autor śpiewników kościelnych w dużym zakresie przyczynił się do rozwoju polskiej muzyki liturgicznej. Mioduszewski zapoczątkował zbieranie na większą skalę pieśni religijnych na terenach polskich. Jego zbiór pieśni stał się wzorem i odniesieniem dla kolejnych zbieraczy, takich jak Oskar Kolberg a źródłem materiału słownego i muzycznego dla twórców takich, jak Stanisław Moniuszko czy Wincenty Pol, Zygmunt Noskowski, Witold Lutosławski. Mioduszewski spisywał niektóre pieśni z przekazu ustnego, notując warianty dotąd nieobecne w zapisie nutowym. Jego zapisy pieśni ludowych są przedmiotem badań etnomuzykologów.

Publikacje[edytuj]

  • Śpiewnik kościelny, czyli pieśni nabożne z melodiami w Kościele katolickim używane (1838)
  • Pastorałki i kolędy z melodiami (1843)

Przypisy

  1. Mirosława Kaczorowska – Guńkiewicz: Mioduszewski Michał Marcin. W: Encyklopedia Muzyczna PWM. red. E. Dziębowska. T. 6. Warszawa: 2000, s. 277. ISBN 83-224-0656-8.
  2. Karolina Grodziska-Ożóg Cmentarz Rakowicki w Krakowie (1803-1939) wyd. II Wydawnictwo Literackie Kraków 1987, s. 127