Michał Pilipiec

Z Wikipedii, wolnej encyklopedii
Przejdź do nawigacji Przejdź do wyszukiwania
Michał Pilipiec
Ilustracja
Data i miejsce urodzenia 28 listopada 1912
Tarnawce
Data śmierci 8 grudnia 1944
Wyznanie katolicyzm
Kościół rzymskokatolicki
Prezbiterat 1936
Odznaczenia
Krzyż Komandorski Orderu Odrodzenia Polski

Michał Pilipiec ps. „Ski” (ur. 28 listopada[1] 1912 w Tarnawcach, zm. 8 grudnia 1944) – ksiądz, kapelan AK, m.in. Obwodu Rzeszów, pedagog, związany pracą z Futomą i Błażową.

Życiorys[edytuj | edytuj kod]

Pochodził z Tarnawiec koło Krasiczyna. Potomstwo jego rodziców Bazylego i Anny Pilipców liczyło dziesięcioro dzieci, w tym sześciu chłopców: Leona, Andrzeja, Piotra, Mikołaja, Władysława i Michała oraz cztery córki: Helenę, Marię, Franciszkę i Annę. Po skończeniu szkoły powszechnej w Tarnawcach uczęszczał do Państwowego Gimnazjum im. J. Słowackiego w Przemyślu. W 1931 r. wstąpił do Seminarium Duchownego w Przemyślu. Po święceniach kapłańskich w 1936 r. był kolejno duszpasterzem w parafiach Pniów, Futoma, a następnie Błażowa koło Rzeszowa.

W pierwszych miesiącach II wojny światowej włączył się w parafialne akcje pomocy na rzecz wysiedlonych, ubogich, skierowanych do wyjazdu na roboty przymusowe. Od lutego 1940 r., przyjmując pseudonim „Ski”, spieszył z pomocą organizacyjną por. Józefowi Lutakowi, pierwszemu dowódcy Placówki ZWZ w Błażowej. Współpracował z komórką wywiadowczo-dywersyjną „Ruch” w Inspektoracie AK Rzeszów, pomagał budować nową tożsamość osobom poszukiwanym przez władze okupacyjne, wystawiając im nowe metryki urodzenia, wykładał religię oraz język łaciński na tajnych kompletach organizowanych wspólnie m.in. z dr. Brzękiem, uczestniczył w zajęciach konspiracyjnej Szkoły Podchorążych.

Wiosną 1944 r. awansowany do stopnia kapitana został kapelanem Obwodu Rzeszów AK. Brał udział w akcji „Burza” na Rzeszowszczyźnie. Po zajęciu Błażowej przez Armię Czerwoną, we wrześniu 1944 r. podjął pracę jako katecheta i nauczyciel łaciny w miejscowym gimnazjum.

4 grudnia 1944 r. został aresztowany przez UB i osadzony w więzieniu na Zamku w Rzeszowie pod zarzutem ukrywania materiałów konspiracyjnych oraz broni.

8 grudnia 1944 r., razem z czterema partyzantami został wywieziony w rejon lasów głogowskich pod Rzeszowem i tam rozstrzelany. Podpalone dla utrudnienia identyfikacji ciała zamordowanych zostały pochowane przez miejscową ludność w anonimowej mogile.

W 1977 r. dokonano ekshumacji i identyfikacji szczątków wszystkich pomordowanych, które następnie pochowano na cmentarzu w Błażowej.

W 2009 r. prezydent RP Lech Kaczyński odznaczył go pośmiertnie Krzyżem Komandorskim z Gwiazdą Orderu Odrodzenia Polski[2].

Zobacz też[edytuj | edytuj kod]

Przypisy[edytuj | edytuj kod]

  1. Onet – Jesteś na bieżąco, katolicy1844.republika.pl [dostęp 2018-06-05] [zarchiwizowane z adresu 2014-12-08].
  2. M.P. z 2010 r. nr 23, poz. 216

Bibliografia[edytuj | edytuj kod]