Mieczysław Lisiński

Z Wikipedii, wolnej encyklopedii
Skocz do: nawigacja, szukaj
Mieczysław Karol Lisiński
Data i miejsce urodzenia 1877
koło Łańcuta
Data i miejsce śmierci 1957
Jarosław
Przynależność polityczna Stronnictwo Narodowe
Tablica pamiątkowa na Ośrodek Wychowawczy w Jarosławiu

Mieczysław Karol Lisiński, wcześniej Lis (ur. 30 października 1877 koło Łańcuta, zm. 18 stycznia 1957 w Jarosławiu) – polski ksiądz katolicki, przewodniczący Polskiej Organizacji Wojskowej, radny miejski oraz rektor kościoła Św. Ducha.

Życiorys[edytuj]

Urodził się 30 października 1877 w parafii Żołynia koło Łańcuta jako syn Jana Lisa i Cecylii z Krzyżaków. Chrzestnymi byli Zofia Mościcka i Jan Bielecki. W 1885 ukończył szkołę powszechną w Żołyni a w 1888 gimnazjum klasyczne w Rzeszowie. Dekretem namiestnictwa we Lwowie z 16 listopada 1896 zmienił nazwisko z Lis na Lisiński. Po zdaniu matury wstąpił do Diecezjalnego Seminarium Duchownego w Przemyślu. 22 lipca 1900 otrzymał święcenia kapłańskie z rąk bpa Józefa Sebastiana Pelczara. Pracę duszpasterską rozpoczął wpierw w parafii Wielowieś, a następnie po trzech latach udał się do kościoła św. Trójcy w Przemyślu. Pełnił tam funkcje katechety, rektora i kapelana Sióstr Benedyktynek. 18 września 1906 otrzymał nominację na zastępcę ks. dra Mateusza Czopra. W 1914 nadano mu tytuł kanonika. W 1917 wstąpił do Polskiej Organizacji Wojskowej. W 1918 wszedł w skład Reprezentacji Rządu Polskiego w Jarosławiu. Werbował razem z innymi młodzież do obrony Lwowa i Przemyśla. 1 września 1924 otrzymał nominację na stałego katechetę w I gimnazjum. Organizował spotkania historyczne. W latach 1933–1939 był radnym miejskim z ramienia Stronnictwa Narodowego. Założył dwa domy dla sierot polskich. W 1924 został obdarzony przywilejem używania Rokiety i Montoletu. 2 lipca 1945 objął kościół św. Ducha w Jarosławiu. Odnowił zniszczony rektoriat przy pomocy swoich przyjaciół. Wprowadził szopkę bożonarodzeniową i Grób Pański. W 1950 zrzekł się kierowania domami dla sierot, które przeszły pod zarząd "Caritasu". W 1956 udał się do Szczawnicy w celu podratowania zdrowia. Zmarł 18 stycznia 1957 w Jarosławiu na chorobę nowotworową. Pochowany na Starym Cmentarzu w Jarosławiu. Nazwany został ojcem ubogich i sierot. Decyzją Rady miasta I kadencji ulicę, gdzie mieścił się drugi dom dla sierot, nazwano jego imieniem.

Zobacz też[edytuj]

Bibliografia[edytuj]

  • Bronisław Dierżyński, Ojciec ubogich i sierot ks. kan. Mieczysław Lisiński i jego dzieło, Rocznik SMJ 1986–1993 tom XII Jarosław 1994
  • Bronisław Dierżyński, ks. kan. Mieczysław Lisiński i jego dzieło, Kraków 1988
  • Marzena Kaplita, Działalność społecznika ks. kan. Mieczysław Lisiński w Jarosławiu, Kraków 2002 praca magisterska
  • ks. Mieczysław Lisiński, Noc przełomowa z 31 X na 11 XI 1918 w Jarosławiu, Jarosław 1928
  • Stanisław Sobocki, Sylwetki ludzi wielce zasłużonych dla miasta i ziemi Jarosławskiej w XX wieku, Jarosław 2003
  • O. Eugeniuysz Hieronim Wyczawski OFM, ks. Mieczysław Lisiński ojciec ubogich 1877–1957, Warszawa 1987
  • Janina Nowak, Horyzonty życia, Jarosław 1998