Miernik ekonomicznych aspektów dobrobytu

Z Wikipedii, wolnej encyklopedii
Przejdź do nawigacji Przejdź do wyszukiwania

Miernik ekonomicznych aspektów dobrobytu (ang. EAW – Index of the Economic Aspects Welfare) - miernik dobrobytu ekonomicznego, który jako jeden z pierwszych szerzej uwzględnił środowisko przyrodnicze.

Jego podstawą jest wielkość konsumpcji indywidualnej. Dodaje się do niej wartość usług, budynków publicznych, konsumpcyjnych dóbr trwałego użytku, pracy w gospodarstwie domowym, czasu wolnego oraz wydatki związane ze opieką zdrowotną i edukacją. Sumę wartości tych elementów pomniejsza się o wydatki na ochronę, koszty zanieczyszczenia środowiska i ubytek zasobów naturalnych. W obliczeniach pomija się akumulację kapitału i problem trwałości gospodarowania.

Zobacz też[edytuj | edytuj kod]

Bibliografia[edytuj | edytuj kod]

  • Tadeusz Borys [red.], Wskaźniki ekorozwoju, Wydawnictwo Ekonomia i Środowisko, Białystok 1999, ISBN 83-85792-58-9
  • Michał Gabriel Woźniak, Wzrost gospodarczy. Podstawy teoretyczne, Wydawnictwo Akademii Ekonomicznej w Krakowie, Kraków 2004, ISBN 83-7252-222-7