Minuskuł 22

Z Wikipedii, wolnej encyklopedii
Skocz do: nawigacja, szukaj
Minuskuł 22
Rodzaj Kodeks minuskułowy
Numer 22
Zawartość Ewangelie
Data powstania XII wiek
Język grecki
Miejsce przechowywania Francuska Biblioteka Narodowa
Rozmiary 26 × 19 cm
Typ tekstu bizantyński
Kategoria V
Manuskrypty Nowego Testamentu: papirusy, majuskuły, minuskuły, lekcjonarze

Minuskuł 22 (wedle numeracji Gregory–Aland), ε 288 (von Soden)[1] – rękopis Nowego Testamentu pisany minuskułą na pergaminie w języku greckim z XII wieku[2]. Zawiera marginalia.

Opis rękopisu[edytuj]

Kodeks zawiera tekst czterech Ewangelii na 232 pergaminowych kartach (26 cm na 19 cm)[2], z kilkoma lukami (Mateusz 1,1-2,2; 4,19-5,25; Jan 14,22-16,27). Niektóre z kart zostały przemieszczone do niewłaściwych miejsc[3].

Tekst rękopisu pisany jest jedną kolumną na stronę, 22 linijek w kolumnie[2]. Atrament jest czarny, inicjały pisane są złotem[4]. Popełnia błędy itacyzmu[4].

Tekst Ewangelii dzielony jest według κεφαλαια (rozdziały) oraz według Sekcji Ammoniusza, których numery podano na marginesach. Sekcje Ammoniusza opatrzone zostały odniesieniami do Kanonów Euzebiusza (niekompletne). Przed każdą z Ewangelii umieszczone zostały listy κεφαλαια (spis treści). Tekst Ewangelii zawiera ponadto τιτλοι (tytuły)[4][3].

Na końcu każdej Ewangelii umieszczono subscriptio, na marginesach zamieszczono warianty tekstowe, brak not liturgicznych[4].

Nie zawiera tekstu Pericope adulterae (Jan 7,53-8,11)[4]. Na marginesie zawiera scholion kwestionujący autentyczność długiego zakończenia Marka (Mk 16,9-20)[4].

Tekst[edytuj]

Według Streetera grecki tekst Ewangelii reprezentuje tekst cezarejski. Aland nie zaklasyfikował go do żadnej kategorii[5]. David Alan Black zaliczył do reprezentantów tekstu cezarejskiego[6].

W Mt 27,9 przekazuje unikalny wariant ἐπληρώθη τὸ ῥηθὲν διὰ Ζαχαρίου τοῦ προφήτου (wypełniło się słowo powiedziane przez Zachariasza proroka). Inne rękopisy zamiast Zachariasza mają Jeremiasza[7].

Historia[edytuj]

Paleograficznie datowany jest na wiek XII[2][8]. Rękopis badali Wettstein, Scholz, oraz Paulin Martin[9].

Obecnie przechowywany jest we Francuskiej Bibliotece Narodowej w Paryżu, pod numerem katalogowym Gr. 72[2][8].

Jest cytowany w naukowych wydaniach Novum Testamentum Graece Nestle-Alanda (NA26, NA27). NA27 cytuje go rzadko[10].

Zobacz też[edytuj]

Przypisy

  1. Caspar René Gregory: Die griechischen Handschriften des Neuen Testament. Leipzig: J. C. Hinrichs'sche Buchhandlung, 1908, s. 49.
  2. a b c d e K. Aland, M. Welte, B. Köster, K. Junack, Kurzgefasste Liste der griechischen Handschriften des Neues Testaments, Walter de Gruyter, Berlin, New York 1994, p. 48.
  3. a b C. R. Gregory: Textkritik des Neuen Testaments. T. 1. Leipzig: J. C. Hinrichs, 1900, s. 134.
  4. a b c d e f F. H. A. Scrivener: A Plain Introduction to the Criticism of the New Testament. T. 1. London: 1894, s. 194.
  5. K. Aland, B. Aland: The Text of the New Testament: An Introduction to the Critical Editions and to the Theory and Practice of Modern Textual Criticism. przeł. Erroll F. Rhodes. Michigan: William B. Eerdmans Publishing Company, 1995, s. 129, 138. ISBN 978-0-8028-4098-1. (ang.)
  6. David Alan Black, New Testament Textual Criticism, Baker Books, 2006, p. 65.
  7. NA26, p. 81.
  8. a b Handschriftenliste. W: INTF [on-line]. Münster Institute. [dostęp 2013-04-05].
  9. Jean-Pierre-Paul Martin, Description technique des manuscrits grecs, relatif au Nouveau Testament, conservé dans les bibliothèques des Paris (Paris 1883), p. 36-37.
  10. Eberhard et Erwin Nestle: Novum Testamentum Graece. communiter ediderunt: B. et K. Aland, J. Karavidopoulos, C. M. Martini, B. M. Metzger. Wyd. 27. Stuttgart: Deutsche Bibelgesellschaft, 2001, s. 58*-59*, 704. ISBN 978-3-438-05100-4.

Bibliografia[edytuj]

Linki zewnętrzne[edytuj]