Miodowody

Z Wikipedii, wolnej encyklopedii
Przejdź do nawigacji Przejdź do wyszukiwania
Miodowody
Indicatoridae[1]
Swainson, 1837
Przedstawiciel rodziny – miodowodzik jasnobrzuchy (Prodotiscus regulus)
Przedstawiciel rodziny – miodowodzik jasnobrzuchy (Prodotiscus regulus)
Systematyka
Domena eukarionty
Królestwo zwierzęta
Typ strunowce
Podtyp kręgowce
Gromada ptaki
Podgromada Neornithes
Infragromada ptaki neognatyczne
Rząd dzięciołowe
Podrząd dzięciołowce
Nadrodzina Picoidea
Rodzina miodowody
Rodzaje

Miodowody[2] (Indicatoridae) – rodzina ptaków z rzędu dzięciołowych (Piciformes), obejmująca kilkanaście gatunków ptaków.

Występowanie[edytuj | edytuj kod]

Miodowody występują w Afryce i Azji Południowo-Wschodniej[3].

Charakterystyka[edytuj | edytuj kod]

Są to niewielkie ptaki (długość ciała do 20 cm). Mają krótki dziób i nogi oraz grubą skórę. Ubarwione są zazwyczaj szarozielono lub brązowo. Zjadają owady, głównie osy i pszczoły. Prowadzą samotniczy tryb życia, są pasożytami lęgowymi. Samice nie są w stanie wyrzucić jaj z gniazda gospodarza, dlatego starają się je podziurawić. Pisklaki miodowodów afrykańskich atakują pisklęta gospodarza, jeśli któremuś uda się wykluć. [4]

Mimo powszechnego przekonania, żadne dowody nie wskazują na istnienie protokooperacji między miodowodem dużym, a miodożerem. Miodowód miałby jakoby wskazywać miodożerowi miejsca gnieżdżenia się pszczół, a następnie wyjadać pozostawione przez niego resztki[5][6][7].

Systematyka[edytuj | edytuj kod]

Klasyfikacja[edytuj | edytuj kod]

Indicatoridae są taksonem siostrzanym dla Picidae[8]. Do rodziny należą następujące rodzaje[2]:

Filogeneza[edytuj | edytuj kod]

Kladogram za Aves—A Taxonomy in Flux 3.06 Introduction[9].

Indicatoridae

Prodotiscus



Melignomon



Indicator



Melichneutes



Przypisy[edytuj | edytuj kod]

  1. Indicatoridae, w: Integrated Taxonomic Information System (ang.).
  2. a b Systematyka i nazwy polskie za: Pa. Mielczarek, M. Kuziemko: Rodzina: Indicatoridae Swainson, 1837 - miodowody - Honeyguides (Wersja: 2015-09-06). W: Kompletna lista ptaków świata [on-line]. Instytut Nauk o Środowisku Uniwersytetu Jagiellońskiego. [dostęp 2016-12-04].
  3. F. Gill, D. Donsker (red.): Jacamars, puffbirds, toucans, barbets & honeyguides (ang.). IOC World Bird List: Version 6.4. [dostęp 2016-12-04].
  4. Newly Hatched Chicks of African Honeyguide Birds Bite to Death Their Foster Siblings to Eliminate Competition (ang.). [dostęp 9 września 2011].
  5. Indicator indicator (Greater honeyguide), www.biodiversityexplorer.org [dostęp 2018-08-16].
  6. Lies, damned lies, and honey badgers - Not Exactly Rocket Science, „Not Exactly Rocket Science”, 19 września 2011 [dostęp 2018-08-16] (ang.).
  7. W. R. J. DEAN, W. ROY SIEGFRIED, I. A. W. MACDONALD, The Fallacy, Fact, and Fate of Guiding Behavior in the Greater Honeyguide, „Conservation Biology”, 4 (1), 1990, s. 99–101, DOI10.1111/j.1523-1739.1990.tb00272.x, ISSN 0888-8892 [dostęp 2018-08-16] (ang.).
  8. S.J. Hackett, R.T. Kimball, S. Reddy, R.C.K. Bowie, E.L. Braun, M.J. Braun, Je.L. Chojnowski, W.A. Cox, K.-L. Han, J. Harshman, Ch.J. Huddleston, B.D. Marks, K.J. Miglia, W.S. Moore, F.H. Sheldon, D.W. Steadman, Ch.C. Witt, T. Yuri. A Phylogenomic Study of Birds Reveals Their Evolutionary History. „Science”. 320, s. 1763-1767, 2008 (ang.). 
  9. J.H. Boyd III: Indicatoridae: Honeyguides. W: Aves—A Taxonomy in Flux 3.06 [on-line]. John Boyd's Home Page. [dostęp 2014-03-17].

Linki zewnętrzne[edytuj | edytuj kod]