Modele oceniania szkolnego

Z Wikipedii, wolnej encyklopedii
Przejdź do nawigacji Przejdź do wyszukiwania

Jednym z głównych obowiązków szkół wobec uczniów jest pomiar (ocenianie) stopnia przyswajania przez nich wiedzy. Na świecie istnieje wiele sposobów oceniania. Oto najpopularniejsze:

Model tradycyjno-legalistyczny[edytuj | edytuj kod]

Nauczyciel / wykładowca wystawia ocenę na podstawie odpytywania ustnego, sprawdzianów, pisemnych egzaminów, zaliczeń przedmiotowych. Tego typu model stosują między innymi: Polska – skala ocen 1 – 6; Holandia – skala ocen 1 – 10; Białoruś – skala ocen 1 – 10, Ukraina - skala ocen 1 - 12.

Model literowo-ocenowy[edytuj | edytuj kod]

Stosowany jest w niektórych szkołach niemieckich i w większości amerykańskich. Polega na wystawieniu uczniowi dwóch ocen:

– jedną otrzymuje się za osiągnięcia:

  • A – osiągnięcia wybitne
  • B – bardzo dobre
  • C – dobre
  • D – przeciętne
  • E – poniżej przeciętnej
  • F – nie do przyjęcia

– drugą ocenia się wysiłek jaki został włożony w daną pracę:

  • 3 – maksymalny
  • 2 – częściowy
  • 1 – sporadyczny
  • 0 – żaden.

Model punktowy[edytuj | edytuj kod]

Tutaj uczeń zdobywa różnorodne punkty za wiedzę i umiejętności, które są później przeliczane na stopnie bądź wyrażone w decyzji o zaliczeniu.

Zasady zdobywania punktów:

  • kryterium przedmiotu (im trudniejszy przedmiot tym za jego zaliczenie jest do zdobycia większa liczba punktów)
  • kryterium wykładowców (większą liczbę punktów zdobywa się za zaliczenie przedmiotu, którego wykładowcą jest ceniony profesor)
  • kryterium czasu (większą liczbą punktów nagradzane jest poświęcenie dodatkowego czasu, np. przygotowywanie się do zajęć w czytelni)

Niewątpliwymi zaletami tego systemu jest jego konkretność oraz wywoływanie w uczniach motywacji do nauki. Podstawową wadą jest fakt, że jeśli zdobyte punkty nie są przeliczane na ocenę a ich liczba decyduje jedynie o fakcie zaliczenie, powoduje to, iż najzdolniejsi uczniowie którzy mają pewność że osiągnęli minimalną liczbę punktów gwarantującą zaliczenie nie posiadają większych aspiracji do nauki.

Ten rodzaj modelu stosowany jest w USA.

Model zero-jedynkowy[edytuj | edytuj kod]

Popularny jest głównie w Hiszpanii, Francji, Niemczech i USA.

Najważniejszy tutaj jest próg wymagań ustalony przez nauczyciela. Jeśli kandydat przekroczył ten próg – dostaje 1 dzięki czemu zalicza przedmiot; jeśli nie – otrzymuje 0.

Model alternatywny klasyfikacyjny[edytuj | edytuj kod]

Polega na tym, że uczeń w ciągu roku nie otrzymuje ocen, na koniec dostaje natomiast pismo od nauczyciela w którym opisane są wszystkie osiągnięcia i braki w wiedzy ucznia.

Zalety:

  • bezstresowość
  • swoboda
  • uczeń sam decyduje czy chce się uczyć.

Wady:

  • możliwość lekceważenia nauki
  • brak systematyczności w nauce
  • czasochłonny dla nauczyciela.

Model bez stopni i promocji[edytuj | edytuj kod]

Stosowany jest w tzw. szkołach alternatywnych Waldorfa czy Montessori.