Uczeń

Z Wikipedii, wolnej encyklopedii
Skocz do: nawigacja, szukaj
Uczeń szkoły wiejskiej w Niemczech, 1948

Uczeń – osoba pobierająca naukę. Dawniej: młody człowiek oddany do cechu, przyuczany do rzemiosła, określany także jako terminator. W Polsce rozróżnia się terminy uczeń i alumn (uczeń seminarium duchownego) w odróżnieniu do krajów anglosaskich, gdzie używa się ich wymiennie.

Obecnie w Polsce uczeń to osoba uczęszczająca do szkoły podstawowej lub gimnazjum i realizująca obowiązek szkolny (dzieci i młodzież w wieku od 7 do 18 lat[1]) oraz uczęszczająca do jednej ze szkół ponadgimnazjalnych i realizująca obowiązek nauki.

Osoby dorosłe uczęszczające do szkół dla dorosłych są nazywane dla odróżnienia słuchaczami. Osoby kształcące się w szkole wyższej są natomiast studentami i doktorantami.

Przypisy

  1. Art. 15 ust. 1 ustawy z dnia 7 września 1991 r. o systemie oświaty (Dz.U. z 2016 r. poz. 1943), zobacz też art. 70 ust. 1 zd. 2 Konstytucji RP.