Uczeń

Z Wikipedii, wolnej encyklopedii
Przejdź do nawigacji Przejdź do wyszukiwania
Uczeń szkoły wiejskiej w Niemczech, 1948

Uczeń – osoba pobierająca naukę. Dawniej: młody człowiek oddany do cechu, przyuczany do rzemiosła, określany także jako terminator. W Polsce rozróżnia się terminy uczeń i alumn (uczeń seminarium duchownego) w odróżnieniu do krajów anglosaskich, gdzie używa się ich wymiennie.

Obecnie w Polsce uczeń to osoba uczęszczająca do szkoły podstawowej lub gimnazjum i realizująca obowiązek szkolny (dzieci i młodzież w wieku od 7 do 18 lat[1]) oraz uczęszczająca do jednej ze szkół ponadgimnazjalnych i realizująca obowiązek nauki.

Osoby dorosłe uczęszczające do szkół dla dorosłych są nazywane dla odróżnienia słuchaczami. Osoby kształcące się w szkole wyższej są natomiast studentami i doktorantami.

Przypisy[edytuj | edytuj kod]

  1. Art. 35 ust. 2 ustawy z dnia 14 grudnia 2016 r. – Prawo oświatowe (Dz.U. z 2018 r. poz. 996), zobacz też art. 70 ust. 1 zd. 2 Konstytucji RP.