Szkoła (oświata)

Z Wikipedii, wolnej encyklopedii
Skocz do: nawigacja, szukaj
Sala lekcyjna w skansenie wsi łowickiej w Maurzycach
Szkoła na świeżym powietrzu w Afganistanie (2007)

Szkoła (łac. schola, scola, z stgr. σχολή, skholē) – instytucja oświatowo-wychowawcza zajmująca się kształceniem i wychowaniem w państwie, a także siedziba (budynek) tej instytucji oraz jej uczniowie i personel[1].

Etymologia wyrazu "szkoła"[edytuj]

Polski wyraz "szkoła" pochodzi od greckiego rzeczownika σχολή (skʰoˈlɛː) - spokój, wolny czas przeznaczony na nauki i wywodzi się od łacińskiego wyrazu schola - czas wolny, odpoczynek, bezczynność[2].

Rodzaje szkół w Polsce[edytuj]

Obecnie w Polsce wyróżnia się następujące typy szkół:

Oceny szkolne[edytuj]

Oceny szkolne – system oceniania postępów w nauce w szkołach.

 Osobny artykuł: Szkolna skala ocen.
 Osobny artykuł: Szkolna skala ocen w Polsce.
Oceny stosowane w szkołach polskich,
z wyjątkiem szkoły wyższej[3]
Nazwa Skrót Wartość liczbowa
niedostateczny ndst/nd 1
dopuszczający dop/dp/dps 2
dostateczny dst/dt 3
dobry db 4
bardzo dobry bdb/bd 5
celujący cel 6

W praktyce szkolnej stosuje się oceny z symbolami + i -, niekiedy też z dwoma minusami: =. Dla przykładu ocena 4- (-4, słaba czwórka) jest słabsza od całej 4, ale lepsza niż 3+ (mocna trójka). Stosuje się ją, kiedy uczeń ma minimalną wiedzę, która jednak wystarcza na daną ocenę, tutaj dobrą. Ocen z plusami i minusami nie używa się jednak przy ocenianiu końcowo-rocznym, ze względu na to, że oceny te nie są wymienione w rozporządzeniu. Stosowanie ich w ocenianiu śródrocznym (na koniec semestru) uzależnione jest od uregulowań statutu szkoły, który ustala sposób oceniania cząstkowego i semestralnego.

W przeszłości, do lat 90. XX wieku, w polskich szkołach stosowany był węższy niż dziś system ocen, w którym ocenę niedostateczną oznaczano cyfrą 2, dostateczną jako 3, dobrą jako 4, a bardzo dobrą 5. Podobnie jak dziś stosowało się oceny ze znakami + i -, które nie pojawiały się na świadectwach.

Linki zewnętrzne[edytuj]

Zobacz też[edytuj]

Przypisy

  1. Okoń W., (1998), Nowy słownik pedagogiczny, Wyd. 2 rozsz., Wydawnictwo Akademickie „Żak”, Warszawa, s. 383
  2. Danuta Buttler, Halina Satkiewicz, Język i my, wydanie I, WSiP, Warszawa 1990, s. 35.
  3. W szkole wyższej stosuje się oceny w skali od 2 (niedostateczny) do 5 (bardzo dobry); występują też oceny 3+ i 4+.