Modrak (ptak)

Z Wikipedii, wolnej encyklopedii
Skocz do: nawigacja, szukaj
Modrak
Monticola solitarius[1]
(Linnaeus, 1758)
Modrak rdzawobrzuchy (Monticola solitarius philippensis)
Modrak rdzawobrzuchy (Monticola solitarius philippensis)
Systematyka
Domena eukarionty
Królestwo zwierzęta
Typ strunowce
Podtyp kręgowce
Gromada ptaki
Podgromada Neornithes
Nadrząd ptaki neognatyczne
Rząd wróblowe
Podrząd śpiewające
Rodzina muchołówkowate
Rodzaj Monticola
Gatunek modrak
Synonimy
  • [Turdus] solitarius Linnaeus, 1758[2]
Podgatunki
  • M. s. solitarius (Linnaeus, 1758)
  • M. s. longirostris (Blyth, 1847)
  • M. s. pandoo (Sykes, 1832)
  • M. s. philippensis (Statius Müller, 1776)
  • M. s. madoci Chasen, 1940
Kategoria zagrożenia (CKGZ)[3]
Status iucn3.1 LC pl.svg

Modrak[4] (Monticola solitarius) – gatunek ptaka z rodziny muchołówkowatych (Muscicapidae).

Zasięg występowania[edytuj]

Modrak występuje w zależności od podgatunku[5][2][4]:

  • Monticola solitarius solitariusmodrak śródziemnomorski – północno-zachodnia Afryka, południowo-zachodnia i południowo-środkowa Europa, północna Turcja do Gruzji i Azerbejdżanu.
  • Monticola solitarius longirostrisGrecja i zachodnia oraz południowa Turcja przez Środkowy Wschód do północno-zachodnich Himalajów.
  • Monticola solitarius pandoo – środkowe Himalaje do wschodnich Chin i północno-zachodniego Wietnamu.
  • Monticola solitarius philippensismodrak rdzawobrzuchy – wschodnia Mongolia do Sachalinu do Japonii, skrajnie północne Filipiny i północno-wschodnie Chiny. Takson przez niektórych systematyków wyodrębniany do rangi gatunku[6].
  • Monticola solitarius madociPółwysep Malajski i północna Sumatra.

Morfologia[edytuj]

Długość ciała ok. 20 cm, rozpiętość skrzydeł 30-37 cm. Występuje wyraźny dymorfizm płciowy. Samiec w szacie godowej jest ciemnoniebieski z ciemnoszarymi skrzydłami, w szacie spoczynkowej skrzydła również są ciemne, ale jest granatowy. Samica z wierzchu jest szaro-ciemnobrązowa, skrzydła poza barkówkami są ciemnoszare, a głowa szaro-brązowa. Brzuch jest biało i brązowo łuskowany. U obu płci nogi i dziób są szare. Samica jest podobna do samicy nagórnika.

Tryb życia[edytuj]

Jest płochliwy. Zamieszkuje skaliste wybrzeża, wąwozy. Żywi się owadami drobnymi zwierzętami, np. dżdżownicami i jaszczurkami. Lęguje w akwenie Morza Śródziemnego. Jego gniazdo jest położone w szczelinach skalnych, albo zagłębieniach murów. Samica składa 4–5 jaj.

Przypisy

  1. Monticola solitarius, w: Integrated Taxonomic Information System (ang.).
  2. a b Blue Rock-thrush (Monticola solitarius) (ang.). IBC: The Internet Bird Collection. [dostęp 2012-11-25].
  3. BirdLife International 2012. Monticola solitarius. W: IUCN 2016. Czerwona księga gatunków zagrożonych (IUCN Red List of Threatened Species) Wersja 2015-4. <www.iucnredlist.org>. (ang.) [dostęp 2016-04-24]
  4. a b P. Mielczarek, M. Kuziemko: Podrodzina: Saxicolinae Vigors, 1825 - kląskawki (wersja: 2016-01-25). W: Kompletna lista ptaków świata [on-line]. Instytut Nauk o Środowisku Uniwersytetu Jagiellońskiego. [dostęp 2016-04-24].
  5. F. Gill, D. Donsker: Chats, Old World flycatchers (ang.). IOC World Bird List: Version 6.1. [dostęp 2016-04-24].
  6. D. Zuccon, P.G.P. Ericson. The Monticola rock-thrushes: Phylogeny and biogeography revisited. „Molecular Phylogenetics and Evolution”. 55 (3), s. 901-910, 2010. DOI: 10.1016/j.ympev.2010.01.009 (ang.). 

Bibliografia[edytuj]

  1. Paul Sterry, Andrew Cleave, Andy Clements, Peter Goodfellow: Ptaki Europy: przewodnik. Warszawa: Świat Książki, 2007, s. 303. ISBN 9788324708185.
  2. Atlas Ptaki Śpiewające. Olsztyn: Firma Księgarska, 2007. ISBN 978-83-7512-058-5.