Modrak (ptak)

Z Wikipedii, wolnej encyklopedii
Przejdź do nawigacji Przejdź do wyszukiwania
Modrak
Monticola solitarius[1]
(Linnaeus, 1758)
Ilustracja
Samiec
Ilustracja
Samica
Systematyka
Domena eukarionty
Królestwo zwierzęta
Typ strunowce
Podtyp kręgowce
Gromada ptaki
Podgromada Neornithes
Infragromada ptaki neognatyczne
Rząd wróblowe
Podrząd śpiewające
Rodzina muchołówkowate
Podrodzina kląskawki
Rodzaj Monticola
Gatunek modrak
Synonimy
  • [Turdus] solitarius Linnaeus, 1758[2]
Podgatunki
  • M. s. solitarius (Linnaeus, 1758)
  • M. s. longirostris (Blyth, 1847)
  • M. s. pandoo (Sykes, 1832)
  • M. s. philippensis (Statius Müller, 1776)
  • M. s. madoci Chasen, 1940
Kategoria zagrożenia (CKGZ)[3]
Status iucn3.1 LC pl.svg
Zasięg występowania
Mapa występowania

     lęgowiska

     występuje przez cały rok

     przeloty

     zimowiska

     zalatuje (sezonowość niepewna)

Modrak[4], modrak śródziemnomorski[5] (Monticola solitarius) – gatunek ptaka z rodziny muchołówkowatych (Muscicapidae).

Zasięg występowania[edytuj | edytuj kod]

Modrak występuje w zależności od podgatunku[6][2][4]:

  • Monticola solitarius solitariusmodrak śródziemnomorski – północno-zachodnia Afryka, południowo-zachodnia i południowo-środkowa Europa, północna Turcja do Gruzji i Azerbejdżanu.
  • Monticola solitarius longirostrisGrecja i zachodnia oraz południowa Turcja i Lewant na wschód do północno-zachodnich Himalajów.
  • Monticola solitarius pandoo – środkowe Himalaje do wschodnich Chin i północno-zachodniego Wietnamu.
  • Monticola solitarius philippensismodrak rdzawobrzuchy – wschodnia Mongolia do Sachalinu do Japonii, skrajnie północne Filipiny i północno-wschodnie Chiny. Takson przez niektórych systematyków wyodrębniany do rangi gatunku[7].
  • Monticola solitarius madociPółwysep Malajski i północna Sumatra.

W Polsce wyjątkowy gatunek lęgowy – odnotowano go na terenie kraju jedyny raz 11 VI 1947 roku w Tatrach[8]. Nie jest zaliczany do awifauny krajowej[9].

Morfologia[edytuj | edytuj kod]

Długość ciała ok. 20 cm, rozpiętość skrzydeł 30–37 cm. Występuje wyraźny dymorfizm płciowy. Samiec w szacie godowej jest ciemnoniebieski z ciemnoszarymi skrzydłami, w szacie spoczynkowej skrzydła również są ciemne, ale jest granatowy. Samica z wierzchu jest szaro-ciemnobrązowa, skrzydła poza barkówkami są ciemnoszare, a głowa szaro-brązowa. Brzuch jest biało i brązowo łuskowany. U obu płci nogi i dziób są szare. Samica jest podobna do samicy nagórnika.

Tryb życia[edytuj | edytuj kod]

Jest płochliwy. Zamieszkuje skaliste wybrzeża, wąwozy. Żywi się owadami drobnymi zwierzętami, np. dżdżownicami i jaszczurkami. Lęgi odbywa w akwenie Morza Śródziemnego. Jego gniazdo jest położone w szczelinach skalnych, albo zagłębieniach murów. Samica składa 4–5 jaj.

Przypisy[edytuj | edytuj kod]

  1. Monticola solitarius, [w:] Integrated Taxonomic Information System [online] (ang.).
  2. a b Collar, N.: Blue Rock-thrush (Monticola solitarius). W: del Hoyo, J., Elliott, A., Sargatal, J., Christie, D.A. & de Juana, E. (red.). Handbook of the Birds of the World Alive [on-line]. Lynx Edicions, Barcelona, 2020. [zarchiwizowane z tego adresu (2020-05-10)].
  3. Monticola solitarius, [w:] The IUCN Red List of Threatened Species [online] (ang.).
  4. a b P. Mielczarek, M. Kuziemko: Podrodzina: Saxicolinae Vigors, 1825 - kląskawki (wersja: 2019-10-12). W: Kompletna lista ptaków świata [on-line]. Instytut Nauk o Środowisku Uniwersytetu Jagiellońskiego. [dostęp 2020-04-08].
  5. Multilingual IOC 10.1 World Bird List. IOC World Bird List. [dostęp 22 czerwca 2020].
  6. F. Gill, D. Donsker & P. Rasmussen (red.): Chats, Old World flycatchers (ang.). IOC World Bird List (v10.1). [dostęp 2020-04-08].
  7. D. Zuccon, P.G.P. Ericson. The Monticola rock-thrushes: Phylogeny and biogeography revisited. „Molecular Phylogenetics and Evolution”. 55 (3), s. 901–910, 2010. DOI: 10.1016/j.ympev.2010.01.009 (ang.). 
  8. Ludwik Tomiałojć: Ptaki Polski - wykaz gatunków i rozmieszczenie. Warszawa: PWN, 1972, s. 195.
  9. Gatunki ptaków stwierdzone w Polsce – stan z 31.12.2019. Komisja Faunistyczna Sekcji Ornitologicznej Polskiego Towarzystwa Zoologicznego. [dostęp 2020-04-08].

Bibliografia[edytuj | edytuj kod]

  • Paul Sterry, Andrew Cleave, Andy Clements, Peter Goodfellow: Ptaki Europy: przewodnik. Warszawa: Świat Książki, 2007, s. 303. ISBN 978-83-247-0818-5.
  • Atlas. Ptaki śpiewające – łatwe rozpoznawanie. Olsztyn: Firma Księgarska Jacek i Krzysztof Olesiejuk, 2007. ISBN 978-83-7512-058-5.

Linki zewnętrzne[edytuj | edytuj kod]