Modrak (ptak)

Z Wikipedii, wolnej encyklopedii
Przejdź do nawigacji Przejdź do wyszukiwania
Modrak
Monticola solitarius[1]
(Linnaeus, 1758)
Modrak
Systematyka
Domena eukarionty
Królestwo zwierzęta
Typ strunowce
Podtyp kręgowce
Gromada ptaki
Podgromada Neornithes
Nadrząd ptaki neognatyczne
Rząd wróblowe
Podrząd śpiewające
Rodzina muchołówkowate
Rodzaj Monticola
Gatunek modrak
Synonimy
  • [Turdus] solitarius Linnaeus, 1758[2]
Podgatunki
  • M. s. solitarius (Linnaeus, 1758)
  • M. s. longirostris (Blyth, 1847)
  • M. s. pandoo (Sykes, 1832)
  • M. s. philippensis (Statius Müller, 1776)
  • M. s. madoci Chasen, 1940
Kategoria zagrożenia (CKGZ)[3]
Status iucn3.1 LC pl.svg

Modrak[4] (Monticola solitarius) – gatunek ptaka z rodziny muchołówkowatych (Muscicapidae).[5] Wyjątkowy gatunek lęgowy - odnotowano go na terenie kraju jedyny raz 11 VI 1947 roku w Tatrach.[5]

Zasięg występowania[edytuj | edytuj kod]

Modrak występuje w zależności od podgatunku[6][2][4]:

  • Monticola solitarius solitariusmodrak śródziemnomorski – północno-zachodnia Afryka, południowo-zachodnia i południowo-środkowa Europa, północna Turcja do Gruzji i Azerbejdżanu.
  • Monticola solitarius longirostrisGrecja i zachodnia oraz południowa Turcja przez Środkowy Wschód do północno-zachodnich Himalajów.
  • Monticola solitarius pandoo – środkowe Himalaje do wschodnich Chin i północno-zachodniego Wietnamu.
  • Monticola solitarius philippensismodrak rdzawobrzuchy – wschodnia Mongolia do Sachalinu do Japonii, skrajnie północne Filipiny i północno-wschodnie Chiny. Takson przez niektórych systematyków wyodrębniany do rangi gatunku[7].
  • Monticola solitarius madociPółwysep Malajski i północna Sumatra.

Morfologia[edytuj | edytuj kod]

Długość ciała ok. 20 cm, rozpiętość skrzydeł 30-37 cm. Występuje wyraźny dymorfizm płciowy. Samiec w szacie godowej jest ciemnoniebieski z ciemnoszarymi skrzydłami, w szacie spoczynkowej skrzydła również są ciemne, ale jest granatowy. Samica z wierzchu jest szaro-ciemnobrązowa, skrzydła poza barkówkami są ciemnoszare, a głowa szaro-brązowa. Brzuch jest biało i brązowo łuskowany. U obu płci nogi i dziób są szare. Samica jest podobna do samicy nagórnika.

Tryb życia[edytuj | edytuj kod]

Jest płochliwy. Zamieszkuje skaliste wybrzeża, wąwozy. Żywi się owadami drobnymi zwierzętami, np. dżdżownicami i jaszczurkami. Lęguje w akwenie Morza Śródziemnego. Jego gniazdo jest położone w szczelinach skalnych, albo zagłębieniach murów. Samica składa 4–5 jaj.

Przypisy[edytuj | edytuj kod]

  1. Monticola solitarius, w: Integrated Taxonomic Information System (ang.).
  2. a b Blue Rock-thrush (Monticola solitarius) (ang.). IBC: The Internet Bird Collection. [dostęp 2012-11-25].
  3. BirdLife International 2012, Monticola solitarius [w:] The IUCN Red List of Threatened Species 2016 [online], wersja 2015-4 [dostęp 2016-04-24] (ang.).
  4. a b P. Mielczarek, M. Kuziemko: Podrodzina: Saxicolinae Vigors, 1825 - kląskawki (wersja: 2016-01-25). W: Kompletna lista ptaków świata [on-line]. Instytut Nauk o Środowisku Uniwersytetu Jagiellońskiego. [dostęp 2016-04-24].
  5. a b Ludwik Tomiałojć: Ptaki Polski - wykaz gatunków i rozmieszczenie. Warszawa: PWN, 1972, s. 195.
  6. F. Gill, D. Donsker: Chats, Old World flycatchers (ang.). IOC World Bird List: Version 6.1. [dostęp 2016-04-24].
  7. D. Zuccon, P.G.P. Ericson. The Monticola rock-thrushes: Phylogeny and biogeography revisited. „Molecular Phylogenetics and Evolution”. 55 (3), s. 901-910, 2010. DOI: 10.1016/j.ympev.2010.01.009 (ang.). 

Bibliografia[edytuj | edytuj kod]

  1. Paul Sterry, Andrew Cleave, Andy Clements, Peter Goodfellow: Ptaki Europy: przewodnik. Warszawa: Świat Książki, 2007, s. 303. ISBN 978-83-247-0818-5.
  2. Atlas Ptaki Śpiewające. Olsztyn: Firma Księgarska, 2007. ISBN 978-83-7512-058-5.
  3. Ludwik Tomiałojć: Ptaki Polski - wykaz gatunków i rozmieszczenie. Warszawa: PWN, 1972.