Mohammad Hatta

Z Wikipedii, wolnej encyklopedii
Przejdź do nawigacji Przejdź do wyszukiwania
Mohammad Hatta

Mohammad Hatta (ur. 1902, zm. 1980) – indonezyjski polityk.

Studiował w Batawii (1919–1921) i Lejdzie (1931–1932)[1]. Działał w Stowarzyszeniu Indonezyjskim, był jednym z liderów tej organizacji. Związany z Indonezyjską Partią Narodową, wraz z Sukarno zakładał Partię Indonezji[2]. W 1933 został aresztowany i zesłany do Papui Zachodniej, potem zaś na Moluki[3]. W 1943, wspólnie z Sukarno, stanął na czele współpracującego z Japończykami Ośrodka Siły Społecznej[4]. 17 sierpnia 1945 uczestniczył w proklamowaniu niepodległości Indonezji[5], dzień później objął stanowisko pierwszego wiceprezydenta kraju[6]. W lipcu 1956 zrezygnował z urzędu[7]. Stał również na czele rządu (29 stycznia 1948 – 16 stycznia 1950)[8].

Przypisy[edytuj | edytuj kod]

  1. Laskowska 2012 ↓, s. 60.
  2. Laskowska 2012 ↓, s. 61.
  3. Laskowska 2012 ↓, s. 182.
  4. Laskowska 2012 ↓, s. 66.
  5. Laskowska 2012 ↓, s. 69.
  6. Laskowska 2012 ↓, s. 70.
  7. Laskowska 2012 ↓, s. 76.
  8. Countries I (ang.). Rulers.org. [dostęp 18 lipca 2012].

Bibliografia[edytuj | edytuj kod]