Przejdź do zawartości

Mulgara

Z Wikipedii, wolnej encyklopedii
Mulgara
Dasycercus[a]
W.C.H. Peters, 1875[1]
Ilustracja
Mulgara pręgoogonowa (D. cristicauda)
Systematyka
Domena

eukarionty

Królestwo

zwierzęta

Typ

strunowce

Podtyp

kręgowce

Gromada

ssaki

Podgromada

żyworodne

Nadrząd

torbacze

Rząd

niełazokształtne

Rodzina

niełazowate

Podrodzina

niełazy

Rodzaj

mulgara

Typ nomenklatoryczny

Chaetocercus cristicauda Krefft, 1867

Synonimy
Gatunki

7 gatunków (w tym 1 wymarły) – zobacz opis w tekście

Mulgara[4][c] (Dasycercus) – rodzaj ssaków z podrodziny niełazów (Dasyurinae) w obrębie rodziny niełazowatych (Dasyuridae).

Rozmieszczenie geograficzne

[edytuj | edytuj kod]

Rodzaj obejmuje gatunki występujące w Australii[5][6][7].

Morfologia

[edytuj | edytuj kod]

Długość ciała samic 12–17 cm, długość ogona samic 6–11 cm, długość ciała samców 13–23 cm, długość ogona samców 7,5–12,5 cm; masa ciała samic 60–120 g, samców 75–185 g[6][8].

Systematyka

[edytuj | edytuj kod]

Rodzaj zdefiniował w 1867 roku zoolog i paleontolog Johann Ludwig Gerard Krefft w artykule zatytułowanym O klasyfikacji małych Dasyuridae w Australii, z opisami dwóch nowych rodzajów i jednego nowego gatunku, opublikowanym w czasopiśmie „Proceedings of the Zoological Society of London[2], jednak nazwa – Chaetocercus – okazała się młodszym homonimem rodzaju ptaków, który opisał w 1855 roku angielski zoolog John Edward Gray; nową nazwę – Dasycercus – dla rodzaju torbaczy ukuł w 1875 roku niemiecki zoolog i botanik Wilhelm Peters[1]. Gatunkiem typowym jest (oznaczenie monotypowe) mulgara pręgoogonowa (D. cristicauda).

  • Chaetocercus: gr. χαιτη khaitē ‘długie włosy, grzywa’; κερκος kerkos ‘ogon’[9].
  • Dasycercus: gr. δασυς dasus ‘włochaty, kudłaty, gruby, gęsty’; κερκος kerkos ‘ogon’[10].
  • Amperta: rodzima, australijska nazwa amperta dla mulgary pręgoogonowej[3]. Gatunek typowy (oryginalne oznaczenie): Chaetocercus cristicauda Krefft, 1867.

Podział systematyczny

[edytuj | edytuj kod]

Do rodzaju należą następujące występujące współcześnie gatunki[11][5]:

Grafika Gatunek Autor i rok opisu Nazwa zwyczajowa[4] Podgatunki[6][5][8] Rozmieszczenie geograficzne[6][5][8] Podstawowe wymiary[6][8][d] Status
IUCN[12]
Dasycercus blythi (Waite, 1904) mulgara kosmatoogonowa monotypowy środkowa Australia Zachodnia, południowe Terytorium Północne i izolowany obszar w północnej Australii Południowej i zachodnim Queensland DC: 12–16,5 cm
DO: 6–10 cm
MC: 60–110 g
 LC 
Dasycercus cristicauda (Krefft, 1867) mulgara pręgoogonowa monotypowy Australia Zachodnia i Australia Południowa; wymarły DC: 12–23 cm
DO: 8–12,5 cm
MC: 65–185 g
 EX 
Dasycercus hillieri (O. Thomas, 1905) monotypowy[13] południowe Terytorium Północne, środkowo-północna Australia Południowa i południowo-zachodni Queensland[13] DC: około 15 cm
DO: około 100 cm
MC: brak danych (holotyp)[14]
 LC 
Dasycercus archeri Newman-Martin & Travouillon, 2023 monotypowy[13] południowo-zachodnia Australia Południowa[13], prawdopodobnie wymarły[11] DC: brak danych
DO: brak danych
MC: brak danych[13]
 EX 
Dasycercus marlowi Newman-Martin & Travouillon, 2023 monotypowy[13] południowe Terytorium Północne[13], prawdopodobnie wymarły[11] DC: brak danych
DO: brak danych
MC: brak danych[13]
 EX 
Dasycercus woolleyae Newman-Martin & Travouillon, 2023 monotypowy[13] Australia Zachodnia i Terytorum Zachodnie[13], prawdopodobnie wymarły[11] DC: brak danych
DO: brak danych
MC: brak danych[13]
 EX 

Kategorie IUCN:  LC gatunek najmniejszej troski,  EX gatunek wymarły.

Opisano również gatunek wymarły z pliocenu Australii[15]:

  1. Nowa nazwa dla Chaetocercus Krefft, 1867.
  2. Młodszy homonim Chaetocercus J.E. Gray, 1855 (Aves).
  3. Nazwa mulgara używana jest również w odniesieniu do gatunku D. cristicauda.
  4. DC – długość ciała; DO – długość ogona; MC – masa ciała

Przypisy

[edytuj | edytuj kod]
  1. 1 2 W.C.H. Peters. Zwei neuen Beuteltieren aus Neu-Guinea vor, welche dem Museo civico von Genua geboren. „Sitzungsberichte der Gesellschaft Naturforschender Freunde zu Berlin”. Jahrgang 1875, s. 73, 1875. (niem.).
  2. 1 2 J.L.G. Krefft. On the classification of the small Dasyuridae of Australia, with descriptions of two new genera and one new species. Proceedings of the Zoological Society of London”. 34, s. 434, 1866. (ang.).
  3. 1 2 A. Cabrera: Genera mammalium. Madrid: Imprenta y Librería de Nicolás Moya, Garcilaso, 1919, s. 65. (hiszp.).
  4. 1 2 Nazwy polskie za: W. Cichocki, A. Ważna, J. Cichocki, E. Rajska-Jurgiel, A. Jasiński & W. Bogdanowicz: Polskie nazewnictwo ssaków świata. Warszawa: Muzeum i Instytut Zoologii PAN, 2015, s. 7. ISBN 978-83-88147-15-9. (pol.  ang.).
  5. 1 2 3 4 C.J. Burgin, D.E. Wilson, R.A. Mittermeier, A.B. Rylands, T.E. Lacher & W. Sechrest: Illustrated Checklist of the Mammals of the World. Cz. 1: Monotremata to Rodentia. Barcelona: Lynx Edicions, 2020, s. 60. ISBN 978-84-16728-34-3. (ang.).
  6. 1 2 3 4 5 A.M. Baker: Family Dasyuridae (Carnivorous Marsupials). W: D.E. Wilson & R.A. Mittermeier (redaktorzy): Handbook of the Mammals of the World. Cz. 5: Monotremes and Marsupials. Barcelona: Lynx Edicions, 2015, s. 289, 290. ISBN 978-84-96553-99-6. (ang.).
  7. D.E. Wilson & D.M. Reeder (red.): Genus Dasycercus. [w:] Mammal Species of the World. A Taxonomic and Geographic Reference (Wyd. 3) [on-line]. Johns Hopkins University Press, 2005. [dostęp 2020-10-22].
  8. 1 2 3 4 Class Mammalia. W: Lynx Nature Books: All the Mammals of the World. Barcelona: Lynx Edicions, 2023, s. 43. ISBN 978-84-16728-66-4. (ang.).
  9. Palmer 1904 ↓, s. 177.
  10. Palmer 1904 ↓, s. 216.
  11. 1 2 3 4 N.S. Upham, C.J. Burgin, J. Widness, M.A. Becker, H. Handika, J.S. Zijlstra & D.G. Huckaby: The ASM Mammal Diversity Database. [w:] ASM Mammal Diversity Database (Version 2.5) [on-line]. American Society of Mammalogists. [dostęp 2026-08-14]. (ang.).
  12. Taxonomy: Dasycercus – Genus. The IUCN Red List of Threatened Species. [dostęp 2025-11-17]. (ang.).
  13. 1 2 3 4 5 6 7 8 9 10 11 J. Newman-Martin, K.J. Travouillon, N. Warburton, M. Barham & A.J. Blyth. Taxonomic review of the genus Dasycercus (Dasyuromorphia: Dasyuridae) using modern and subfossil material; and the description of three new species. „Alcheringa: An Australasian Journal of Palaeontology”. 47 (4), s. 624–661, 2023. DOI: 10.1080/03115518.2023.2262083. (ang.).
  14. O. Thomas. On some Australasian mammals. The Annals and magazine of natural history”. Seventh series. 16 (94), s. 427, 1905. (ang.).
  15. L. Dawson, J. Muirhead & S. Wroe. The Big Sink Local Fauna: a lower Pliocene mammalian fauna from the Wellington Caves complex, Wellington, New South Wales. „Records of the Western Australian Museum”. Supplement. 57, s. 268, 1999. (ang.).

Bibliografia

[edytuj | edytuj kod]