Musical Youth

Z Wikipedii, wolnej encyklopedii
Przejdź do nawigacji Przejdź do wyszukiwania
Musical Youth
ilustracja
Rok założenia 1979
Rok rozwiązania 1985
Pochodzenie  Wielka Brytania, Birmingham
Gatunek reggae
Aktywność 1979 - 1985
2001 - nadal
Wydawnictwo muzyczne MCA Records
Skład
Dennis Seaton
Michael Grant
Byli członkowie
Kelvin Grant
Freddie "Junior" Waite
Patrick Waite

Musical Youth - brytyjski zespół reggae, najbardziej znany z przeboju "Pass the Dutchie" z 1982 roku. Po wydaniu dwóch płyt, grupa rozwiązała się wskutek osobistych problemów muzyków. Od 2001 roku działa jako duet.

Historia[edytuj | edytuj kod]

Grupa została założona w 1979 roku w Birmingham i składała się z dwóch par nastoletnich braci. W 1982 do zespołu dołączył wokalista Dennis Seaton. Wówczas wydany został singel "Pass the Dutchie", oparty na utworze "Pass the Kouchie" jamajskiego tria Mighty Diamonds. Piosenka dotarła do pierwszego miejsca brytyjskiej listy przebojów[1] i do pierwszej dziesiątki w Stanach Zjednoczonych.[2] Singel trafił na szczyty list przebojów także w Kanadzie, Australii i kilku innych państw Europy. Teledysk "Pass the Dutchie" był pierwszym w historii teledyskiem czarnoskórego zespołu wyemitowanym na antenie MTV.[3] Debiutancki album, The Youth of Today, ukazał się krótko po sukcesie singla i pokrył się złotem w Wielkiej Brytanii[4] i Kanadzie.[5] Kolejne single, "Youth of Today" i "Never Gonna Give You Up", także spotkały się z sukcesem komercyjnym.

W 1983 roku Musical Youth nagrali materiał na drugą płytę, Different Style!, która ukazała się jesienią. Krążek prezentował lekki zwrot ku muzyce R&B, by odnieść większy sukces w Ameryce Północnej. Mimo tego, album okazał się klęską wydawniczą, nie wchodząc nawet na brytyjską listę sprzedaży. Single promujące płytę, "Tell Me Why?", "007" i "Sixteen" nie powtórzyły już sukcesu piosenek z pierwszego albumu. Ostatnim triumfem zespołu okazała się piosenka "Unconditional Love" Donny Summer, w której muzycy udzielili się gościnnie. W 1984 roku zespół dostał nominację do Nagrody Grammy[6] i wydał ostatni singel w swoim dorobku, "Let's Go to the Moon", który przeszedł bez echa.

Członkowie zespołu i ich rodziny napotkali kłopoty finansowe i prawne. Uzależnienia od narkotyków, problemy na tle psychicznym niektórych muzyków, a także odejście głównego wokalisty, Dennisa Seatona, doprowadziły do nieuchronnego rozwiązania grupy.[7] Seaton wydał w 1989 roku solowy album Imagine That, który okazał się klęską komercyjną, a następnie założył własny zespół, XMY. W 1993 roku Patrick Waite, mając za sobą kryminalną przeszłość, zmarł na skutek problemów z sercem. Rok później wydana została kompilacja Anthology. Powrót Musical Youth nastąpił w 2001 roku. Już jako duet składający się z Dennisa Seatona i Michaela Granta, zespół wziął udział w serii koncertów Here and Now, poświęconych muzyce lat 80.

Członkowie zespołu[edytuj | edytuj kod]

  • Dennis Seaton (ur. 2 marca 1967) — wokal, perkusja
  • Michael Grant (ur. 7 stycznia 1969) — instrumenty klawiszowe, wokal
  • Kelvin Grant (ur. 9 lipca 1971) — gitara, wokal
  • Patrick Waite (ur. 16 maja 1968, zm. 13 lutego 1993) — gitara basowa, wokal
  • Freddie "Junior" Waite (ur. 23 maja 1967) — bębny, wokal

Dyskografia[edytuj | edytuj kod]

  • 1982: The Youth of Today
  • 1983: Different Style!
  • 1994: Anthology
  • 2003: Maximum Volume: The Best of Musical Youth
  • 2004: 20th Century Masters – The Millennium Collection: The Best of Musical Youth

Przypisy[edytuj | edytuj kod]

  1. Chart Stats - Musical Youth (ang.). W: www.chartstats.com [on-line]. [dostęp 2012-03-15]. [zarchiwizowane z tego adresu (2012-07-28)].
  2. Musical Youth (ang.). W: www.allmusic.com [on-line]. [dostęp 2012-03-17].
  3. Musical Youth - Interview @ Designer Magazine (ang.). W: designermagazine.tripod.com [on-line]. [dostęp 2012-03-14].
  4. Certified Awards Search (ang.). W: www.bpi.co.uk [on-line]. [dostęp 2012-03-15].
  5. Gold and Platinum Search (ang.). W: www.musiccanada.com [on-line]. [dostęp 2012-03-19].
  6. Anne Carlini - Exclusive Magazine (ang.). W: www.annecarlini.com [on-line]. [dostęp 2012-03-19].
  7. Famous for 15 months (ang.). W: www.guardian.co.uk [on-line]. [dostęp 2010-05-30].

Linki zewnętrzne[edytuj | edytuj kod]