Niemcy (dramat)

Z Wikipedii, wolnej encyklopedii
Skocz do: nawigacja, szukaj
Ten artykuł dotyczy dramatu. Zobacz też: inne znaczenia tego słowa.
Niemcy
Autor Leon Kruczkowski
Typ utworu dramat
Wydanie oryginalne
Miejsce wydania Polska
Język polski
Data wydania 1949

Niemcydramat autorstwa Leona Kruczkowskiego, który ukazał się w 1949. Pierwotny tytuł to: "Niemcy są ludźmi". Później autor do trzech aktów dopisał także epilog, rozgrywający się po wojnie, który jednak w wydaniach po 1955 nie jest publikowany i wystawiany.

Świat przedstawiony[edytuj | edytuj kod]

Miejsce akcji[edytuj | edytuj kod]

Czas akcji[edytuj | edytuj kod]

Okres II wojny światowej. Rok 1943, koniec września. Epilog – zima 1948-49.

Bohaterowie[edytuj | edytuj kod]

  • Willi Sonnenbruch – bezwzględny niemiecki SS-mann służący w okupowanej Norwegii, syn profesora, mocno związany z matką
  • Profesor Walter Sonnenbruchniemiecki biolog
  • Ruth Sonnenbruch – córka profesora, artystka, podróżująca po "niemieckiej Europie", pomogła uciec Joachimowi
  • Liesel Sonnenbruch – wdowa po Eryku, starszym synu profesora, donosi na Ruth, zwolenniczka Hitlera
  • Berta Sonnenbruch – żona profesora, gorliwa nazistka, mocno związana z synem Willim
  • Joachim Peters – przyjaciel profesora i jego były asystent, komunista, przeciwnik rządów totalitarnych i zła na świecie
  • Hoppe – żandarm niemiecki w Generalnej Guberni
  • Heini – syn Hoppego
  • Schultz – młynarz, który przyprowadził żydowskie dziecko
  • Juryś – polski przyjaciel Hoppego
  • Marika – kochanka Williego
  • pani Soerensen – krawcowa Mariki
  • Antoni – służący profesora
  • Fanchette – francuska dziewczyna, której ojciec ma zostać powieszony
  • Tourterelle – wujek Fanchette
  • Chaimek – dziecko żydowskie, 12 lat

Opis fabuły[edytuj | edytuj kod]

Akt I[edytuj | edytuj kod]

Jest rok 1943, koniec września. W okupowanej Polsce pracuje żandarm Hoppe. Młynarz Schultz przyprowadził właśnie na posterunek znalezionego żydowskiego chłopca, którego żandarm, na mocy nazistowskiego prawa, musi zastrzelić. Jako że semickie dziecko przypomina mu własnego syna, Hoppe waha się. Szuka sposobu na uwolnienie chłopca, ale gdy spostrzega, że po wyjściu młynarz nadal obserwuje posterunek, odbiera to jako groźbę denuncjacji. Daje dziecku jabłko dla odwrócenia uwagi. Jednak po chwili wyprowadza go na tył budynku i zabija. Usprawiedliwia się przed Jurysiem stwierdzeniem, że "sumieniem niemieckiego człowieka jest drugi niemiecki człowiek".

W okupowanej Norwegii pracuje Untersturmführer Willi Sonnenbruch. Szykuje się on do wyjazdu na jubileusz pracy naukowej ojca. Przychodzi do niego jego kochanka Marika, która prosi o rozpatrzenie sprawy swojej krawcowej - pani Soerensen. Kobieta która chce się dowiedzieć, co się stało z jej aresztowanym synem z pierwszego małżeństwa, Christianem Fönsem. Willi wie, że Föns został zastrzelony, ale bez skrupułów kłamie, że więzień uciekł, by przyjąć od pani Soerensen łapówkę, w formie sprzedanego mu za bezcen kosztownego srebrnego naszyjnika, który ma być prezentem dla jego matki.

W okupowanej Francji do oberży wchodzi Ruth Sonnenbruch z zalecającym się do niej niemieckim oficerem. Gości ich tam pan Tourterelle wraz z młodą dziewczyną Fanchette, która od początku wydaje się Ruth podejrzana. Gdy artystka dowiaduje się o tym, że dziewczyna jest zobowiązana do uczestniczenia w egzekucji 7 uczestników francuckiego ruchu oporu (w tym własnego ojca), decyduje się pójść tam za Francuzkę.

Akt II[edytuj | edytuj kod]

Na jubileuszu 30-lecia pracy seniora rodu, profesora Waltera Sonnenbrucha spotyka się cała rodzina. Profesora odwiedzają też znajomi, m.in. dawny woźny, żandarm Hoppe ze swoim 13-letnim synem. Biolog daje dziecku jabłko, wówczas żandarm przypomina sobie jabłko, które dał żydowskiemu chłopcu, zanim go zastrzelił i pospiesznie wychodzi. Niespodziewanie w domu Sonnenbruchów pojawia się Joachim Peters – najzdolniejszy i ulubiony uczeń profesora, jednocześnie antyfaszysta, który 4 dni wcześniej uciekł z obozu. Początkowo profesor go nie poznaje, po chwili Willi demaskuje Petersa i chce dzwonić na policję, jednakże Ruth go powstrzymuje.

Akt III[edytuj | edytuj kod]

Rodzina Sonnenbruchów wyjeżdża z domu, natomiast ich służący Antoni ma go pilnować. W Getyndze wyją syreny i jest alarm lotniczy, córka profesora, Ruth wykorzystuje okazję i jedzie swoim mercedesem do domu. Rozmawia z Petersem, daje mu jedzenie i ukrywa go w swoim pokoju. Niespodziewanie przyjeżdżają pozostali członkowie rodziny. Rozmawiają. Liesel, wdowa po Eryku nie konsultując się z nikim, zawiadomiła policję. Gdy przyjeżdżają urzędnicy policyjni Ruth wyjawia im że zawiozła zbiega na pole campingowe, oddalone 8 mil od Getyngi. Jedzie z nimi tam również Willi. Profesor postanawia przejść się po ogrodzie. Pod osłoną nocy rozmawia ze zbiegiem.