Niko Pirosmani

Z Wikipedii, wolnej encyklopedii
Skocz do: nawigacja, szukaj
Niko Pirosmani
ნიკო ფიროსმანი
Niko Pirosmani (crop).jpg
Niko Pirosmani, autoportret
Imiona i nazwisko Niko Pirosmanaszwili
Data i miejsce urodzenia 5 maja 1862
Mirzaani Kachetia
Data i miejsce śmierci 9 kwietnia 1918
Tyflis
Narodowość gruzińska
Dziedzina sztuki malarstwo
Styl prymitywizm

Niko Pirosmani, właśc. Niko Pirosmanaszwili (gruz. ნიკო ფიროსმანაშვილი, ur. 5 maja w 1862 w Mirzaani w Kachetii, zm. 9 kwietnia 1918 w Tyflisie) – gruziński malarz-prymitywista.

Życiorys[edytuj]

Urodził się w rodzinie chłopów kachetyjskich. W 1872 roku wstąpił na służbę u bogatych mieszczan tyfliskich, nauczył się czytać i pisać po gruzińsku i rosyjsku. Został malarzem-samoukiem. W 1890 roku rozpoczął pracę jako konduktor na kolei, w 1893 roku otworzył wraz ze wspólnikiem mleczarnię w Tbilisi. Po bankructwie został bezdomny, utrzymywał się z malowania szyldów sklepowych. Pod koniec życia zainteresowali się nim malarze, m.in. Ilja Zdaniewicz i jego brat Kiriłł. W roku 1913 kilka obrazów Pirosmanaszwilego pokazano na wystawie malarstwa ludowego w Moskwie. Zmarł jednak w nędzy i został pochowany na cmentarzu św. Nino.

Twórczość[edytuj]

Uczta

Tematyka obrazów była zależna od upodobań klientów – kupców i restauratorów, którym Pirosmanaszwili płacił obrazami za żywność. Dominowały obrazy wystawnych uczt oraz popularnych postaci, jak tancerka Margarita. Malował też martwe natury, przedstawiające towary sprzedawane w odwiedzanych przez niego sklepikach, oraz fantastyczne krajobrazy z egzotycznymi zwierzętami. Malował często na czarnej ceracie, tworzącej tło obrazu, czasami na płótnie, kartonie lub blasze żelaznej.

Jego twórczość została doceniona dopiero po jego śmierci. Udało się zgromadzić wiele obrazów rozproszonych po sklepikach i jadłodajniach. Obrazy gruzińskiego samouka są porównywane do dzieł najwybitniejszych prymitywistów, jak Celnika Rousseau. Największą kolekcję dzieł posiada Państwowe Muzeum Sztuk Pięknych w Tbilisi.


Bibliografia[edytuj]

  • Szałwa Amiranaszwili: Sztuka gruzińska, Państwowe Wydawnictwo Naukowe, Warszawa 1973.
  • Bohdan Baranowski, Krzysztof Baranowski: Historia Gruzji, Ossolineum, 1987, ​ISBN 83-04-02345-8