Niko Pirosmani

Z Wikipedii, wolnej encyklopedii
Przejdź do nawigacji Przejdź do wyszukiwania
Niko Pirosmani
Ilustracja
Niko Pirosmani, autoportret
Imię i nazwisko

Niko Pirosmanaszwili

Data i miejsce urodzenia

5 maja 1862
Mirzaani, Kachetia

Data i miejsce śmierci

9 kwietnia 1918
Tyflis (obecnie Tbilisi)

Narodowość

gruzińska

Dziedzina sztuki

malarstwo

Epoka

prymitywizm

Strona internetowa

Niko Pirosmani, właśc. Niko Pirosmanaszwili (gruz. ნიკო ფიროსმანაშვილი, ur. 5 maja w 1862 w Mirzaani w Kachetii, zm. 9 kwietnia 1918 w Tyflisie, obecnie Tbilisi) – gruziński malarz-prymitywista.

Życiorys[edytuj | edytuj kod]

Urodził się w rodzinie chłopów kachetyjskich. W 1872 roku wstąpił na służbę u bogatych mieszczan tyfliskich, nauczył się czytać i pisać po gruzińsku i rosyjsku. Został malarzem samoukiem. W 1890 roku rozpoczął pracę jako konduktor na kolei, w 1893 roku otworzył wraz ze wspólnikiem mleczarnię, która jednak zbankrutowała, a Pirosmani stał się bezdomnym. Utrzymywał się z malowania szyldów sklepowych. Pod koniec życia zainteresowali się nim malarze, m.in. Ilja Zdaniewicz i jego brat Kiriłł. W roku 1913 kilka obrazów Pirosmanaszwilego pokazano na wystawie malarstwa ludowego w Moskwie. Zmarł jednak w nędzy. Został pochowany na cmentarzu św. Nino.

Twórczość[edytuj | edytuj kod]

Uczta

Tematyka obrazów była zależna od upodobań klientów – kupców i restauratorów, którym Pirosmanaszwili płacił obrazami za żywność. Dominowały obrazy wystawnych uczt oraz popularnych postaci, jak tancerka Margarita. Malował też martwe natury, przedstawiające towary sprzedawane w odwiedzanych przez niego sklepikach, oraz fantastyczne krajobrazy z egzotycznymi zwierzętami. Malował często na czarnej ceracie, tworzącej tło obrazu, czasami na płótnie, kartonie lub blasze żelaznej.

Jego twórczość została doceniona dopiero po śmierci. Udało się zgromadzić wiele obrazów rozproszonych po sklepikach i jadłodajniach. Obrazy gruzińskiego samouka są porównywane do dzieł najwybitniejszych prymitywistów, jak Celnika Rousseau. Największą kolekcję dzieł posiada Państwowe Muzeum Sztuk Pięknych w Tbilisi.

Bibliografia[edytuj | edytuj kod]

  • Szałwa Amiranaszwili: Sztuka gruzińska, Państwowe Wydawnictwo Naukowe, Warszawa 1973.
  • Bohdan Baranowski, Krzysztof Baranowski, Historia Gruzji, Wrocław [etc.]: Ossolineum, 1987, ISBN 83-04-02345-8, OCLC 835876783.