Nizar Qabbani

Z Wikipedii, wolnej encyklopedii
Skocz do: nawigacji, wyszukiwania

Nizar Tawfik Qabbani aka. Nizar Kabbani (arab.: نزار قباني, transk. Nizār Tawfīq Qabbānī; ur. 21 marca 1923 r. w Damaszku, zm. 30 kwietnia 1998 r. w Londynie) - syryjski dyplomata, poeta i publicysta. Jego poetycki styl łączy w sobie prostotę i elegancję w zgłębianiu tematów miłości, erotyzmu, feminizmu, religii oraz arabskiego nacjonalizmu. Qabbani jest jednym z najbardziej cenionych poetów współczesnych w świecie arabskim.

Biografia[edytuj | edytuj kod]

Nizar Qabbani urodził się w stolicy Syrii, Damaszku, jako członek należącej do średniej klasy kupieckiej rodziny. Dorastał w Mi'thnah Al-Shahm, jednej z dzielnic sąsiadującej ze Starym Damaszkiem. Qabbani uczył się w nacjonalistycznej Scientific College School w Damaszku, pomiędzy 1930 a 1941 r. Później studiował prawo na Uniwersytecie Damasceńskim. Uzyskał stopień naukowy w dziedzinie prawa w 1945 r. Uczęszczając do liceum napisał swój pierwszy zbiór poetycki zatytułowany Brunetka Powiedziała Mi (ang. The Brunette Told Me, arab. قالت لي السمراء ). Był to zbiór romantycznych wersetów, zawierających treści dotyczące kobiecego ciała, bardzo awangardowe dla konserwatywnego społeczeństwa Damaszku. Aby uczynić swoje wiersze bardziej akceptowalnymi, Nizar zaniósł je do Munir'a al-Ajlani'ego, ministra edukacji, który był również przyjacielem jego ojca i najważniejszym nacjonalistycznym liderem w Syrii. Ajlani lubił poezję i wyraził swoje poparcie dla wierszy Qabbani'ego przez napisanie przedmowy do jego pierwszego tomiku. Qabbani zaczął pisać poezję, gdy miał 16 lat; na swój własny koszt opublikował pierwszy zbiór wierszy, kiedy był studentem prawa na Uniwersytecie Syryjskim, w 1944.

Po ukończeniu studiów prawniczych, Nizar pracował dla Syryjskiego Ministerstwa Spraw Zagranicznych, jako konsul albo kulturalny attaché w kilkunastu stolicach, włączając w to Bejrut, Kair, Stambuł, Madryt oraz Londyn. W 1959, kiedy powstały Zjednoczone Emiraty Arabskie, Qabbani został wybrany na zastępcę sekretarza ZEA w chińskiej ambasadzie. Pisał intensywnie przez te lata i jego liryki z Chin zaliczają się do jednych z najlepszych. Kontynuował pracę w dyplomacji, dopóki nie złożył rezygnacji w 1966. Przy okazji, ufundował dom wydawniczy w Bejrucie, który nosił jego imię.

Twórczość[edytuj | edytuj kod]

Kiedy Qabbani miał 15 lat, jego siostra, która miała w tym czasie 25 lat, popełniła samobójstwo, ponieważ nie mogła wyjść za człowieka, którego kochała. W czasie jej pogrzebu Nizar postanowił, że będzie walczył z warunkami społecznymi, które uważał za przyczynę jej śmierci. Gdy zapytano go czy ma poglądy rewolucyjne, poeta odpowiedział: Miłość w świecie arabskim jest jak więzień, a ja chcę ją uwolnić. Chcę uwolnić arabską duszę, umysł i ciało w mojej poezji. Relacje pomiędzy kobietami a mężczyznami w naszym społeczeństwie nie są zdrowe. Jest on znany jako jeden z najbardziej feministycznych i postępowych intelektualistów swojego wieku.

Damaszek był muzą jego poezji, najpiękniej opisał go w Jasmine Scent of Damascus (Jaśminowa woń Damaszku).

Porażka arabska z roku 1967 (wojna sześciodniowa) wpłynęła na jakościową zmianę poezji Qabbani'ego. Od erotycznych miłosnych wierszy do wierszy o tematyce politycznej. Wiersz Marginal Notes on the Book of Defeat to krytyka arabskiego poczucia niższości i wyrażenie gniewu obu stron konfliktu politycznego.

Przez ponad pól wieku, Qabbani napisał 34 różne zbiory poezji, zawierające:

  • Childhood of a Breast (1948)
  • Samba (1949)
  • You Are Mine (1950)
  • Poems (1956)
  • My Beloved (1961)
  • Drawing with Words (1966)
  • Diary of an Indifferent Woman (1968)
  • Savage Poems (1970)
  • Book of Love (1970)
  • 100 Love Letters (1970)
  • Poems Against The Law (1972)
  • I Love You, and the Rest is to Come (1978)
  • To Beirut the Feminine, With My Love (1978)
  • May You Be My Love For Another Year (1978)
  • I Testify That There Is No Woman But You (1979)
  • I Write the History of Woman Like So (1981)
  • The Lover's Dictionary (1981)
  • A Poem For Balqis (1982)
  • Love Does Not Stop at Red Lights (1985)
  • Insane Poems (1985)
  • Poems Inciting Anger (1986)
  • Love shall Remain, Sir (1987)
  • Three Stone-throwing Children (1988)
  • Secret Papers of a Karmathian Lover (1988)
  • Biography of an Arab Executioner (1988)
  • A Match in My Hand (1989)
  • Petty Paper Nations (1989)
  • No Victor Other Than Love (1989)
  • Do You Hear the Cry of My Sadness? (1991)
  • Marginal Notes on the Book of Defeat (1991)

Inne dzieła[edytuj | edytuj kod]

Nizar Qabbani skomponował również wiele prac zawierających prozę, takich jak: My Story with Poetry, What Poetry Is, Words Know Anger, On Poetry, Sex and Revolution, oraz The Woman in My Poetry and My Life, tak dobrych jak teksty wielu znanych piosenek znakomitych piosenkarzy arabskich, wśród których znaleźli się: Abdel Halim Hafez, Fairuz, Asalah, Kazem al-Saher i Latifa.

Wiele wierszy Qabbani'ego zostało przetłumaczonych na język angielski, zarówno indywidualnie jak i w zbiorach wybranych prac, np.:

  • On Entering the Sea (1998)
  • Arabian Love Poems (1998) przetłumaczone przez Bassam'a Frangieh i Clementine R.Brown
  • Republic of Love (2002) przetłumaczone przez Nayef'a al-Kalali

Linki zewnętrzne[edytuj | edytuj kod]

http://www.nizarq.com/ Nizar Qabbani Site. http://www.nizar.net/english.htm - Życie i twórczość Qabbani'ego (strona w języku angielskim).