Nornik wschodni

Z Wikipedii, wolnej encyklopedii
Skocz do: nawigacja, szukaj
Nornik wschodni
Microtus fortis[1]
Büchner, 1889
Systematyka
Domena eukarionty
Królestwo zwierzęta
Typ strunowce
Podtyp kręgowce
Gromada ssaki
Podgromada żyworodne
Infragromada łożyskowce
Rząd gryzonie
Podrząd myszokształtne
Nadrodzina myszowe
Rodzina chomikowate
Podrodzina karczowniki
Rodzaj Microtus
Podrodzaj Alexandromys
Gatunek Nornik wschodni
Synonimy
  • Microtus calamorum Thomas, 1902
  • Microtus dolichocephalus Mori, 1930
  • Microtus michnoi Kastschenko, 1910
  • Microtus pelliceus Thomas, 1911
  • Microtus calamorum superus Thomas, 1911
  • Microtus uliginosus James & Johnson, 1955
Kategoria zagrożenia (CKGZ)[2]
Status iucn3.1 LC pl.svg

Nornik wschodni (Microtus fortis) – gatunek gryzonia z rodziny chomikowatych, występujący we wschodniej Azji[2][3].

Klasyfikacja[edytuj | edytuj kod]

Gatunek został opisany naukowo w 1889 roku przez E. Büchnera. Według różnych autorów należy on do podgatunku Alexandromys lub nominatywnego Microtus. Skamieniałości plejstoceńskich norników z wysp Riukiu i Honsiu zostały zidentyfikowane jako przedstawiciele M. fortis, co wskazywałoby na większy zasięg występowania tych gryzoni w przeszłości[3].

Biologia[edytuj | edytuj kod]

Nornik wschodni żyje na Dalekim Wschodzie Azji: we wschodnich i północno-wschodnich Chinach, w północnej części Półwyspu Koreańskiego i w enklawie w jego centrum, w południowo-wschodniej Rosji, na wschód i południe od jeziora Bajkał i w północnej Mongolii. Występują na podmokłych śródleśnych łąkach, wybrzeżach jezior i cieków wodnych, gdzie występuje gęsta roślinność. W czasie wezbrań wód na wiosnę i we wczesnym lecie, lub przy nadmiernym rozroście populacji, mogą zajmować obszary rolnicze. Okres rozrodczy trwa od kwietnia do listopada. Ciąża trwa 20 dni, samica może rodzić młode w odstępie 40–45 dni. Samice osiągają dojrzałość płciową w wieku 3,5–4 miesięcy, samce nieco później[2].

Populacja[edytuj | edytuj kod]

Populacja nornika wschodniego jest duża, występuje on na znacznym terytorium, jednak może mu grozić utrata siedlisk wskutek suszy, pożarów i osuszania terenów wilgotnych, związanego z działalnością ludzką lub przyczynami naturalnymi. W Chinach i Rosji jest pospolity, w Mongolii ok. 14% zasięgu obejmują tereny chronione. Jest on uznawany za gatunek najmniejszej troski[2].

Przypisy[edytuj | edytuj kod]

  1. Microtus fortis, w: Integrated Taxonomic Information System (ang.).
  2. a b c d Microtus fortis. Czerwona księga gatunków zagrożonych (IUCN Red List of Threatened Species) (ang.).
  3. a b Wilson Don E. & Reeder DeeAnn M. (red.) Microtus (Alexandromys) fortis. w: Mammal Species of the World. A Taxonomic and Geographic Reference (Wyd. 3.) [on-line]. Johns Hopkins University Press, 2005. (ang.) [dostęp 2015-08-20]