Nowozelandzki język migowy

Z Wikipedii, wolnej encyklopedii
Przejdź do nawigacji Przejdź do wyszukiwania
Nowozelandzki język migowy
Obszar Nowa Zelandia
Liczba mówiących ok. 20,2 tys.[1]
Status oficjalny
Ethnologue 6b zagrożony
Kody języka
Kod ISO 639-3 nzs
IETF nzs
Glottolog newz1236
Ethnologue nzs
WALS nzs
Występowanie
Miejsca występowania

Miejsca występowania
W Wikipedii
Zobacz też: język, języki świata





Ta strona zawiera symbole fonetyczne MAF. Bez właściwego wsparcia renderowania wyświetlane mogą być puste prostokąty lub inne symbole zamiast znaków Unikodu.

Nowozelandzki język migowy lub NZSL (mao. Te Reo Rotarota) – główny język społeczności głuchych w Nowej Zelandii. Stał się jednym z języków urzędowych Nowej Zelandii w kwietniu 2006 r.

Język ten wykazuje wiele podobieństw strukturalnych zarówno do brytyjskiego języka migowego (BSL) jak również australijskiego języka migowego (ASF)[1]. Podobnie jak inne języki migowe został opracowany przez i dla osób niesłyszących, bez połączenia języka mówionego i pisanego. Dzięki niemu osoba jest w pełni zdolna do wyrażenia czegokolwiek.

Od czasu ustanowienia tego języka jako urzędowego w niektórych uczelniach (m.in. na Uniwersytecie Wiktorii) jest obowiązkowym punktem nauczania.

Przypisy[edytuj | edytuj kod]

  1. a b New Zealand Sign Language (ang.). W: SIL International [on-line]. ethnologue.com. [dostęp 2014-11-30].