Obrona terytorialna

Z Wikipedii, wolnej encyklopedii
Skocz do: nawigacja, szukaj

Obrona terytorialna – jeden z dwóch elementów często stosowanego podziału potencjału zbrojnego Sił Zbrojnych Rzeczypospolitej Polskiej na siły obrony terytorialnej (OT) oraz wojska operacyjne.

Obrona terytorialna w Polsce[edytuj]

Koncepcja obrony terytorialnej w latach 90. XX wieku[edytuj]

Przy obecnie przyjętej nieagresywnej i defensywnej strategii siły obrony terytorialnej przeważają nad siłami operacyjnymi. Podstawowym organem dowodzenia w obronie terytorialnej jest dowództwo okręgu wojskowego.

Zadania obrony terytorialnej
Siły obrony terytorialnej wykonują zadania z zakresu obrony powszechnej państwa oraz wsparcia i zabezpieczenia wojsk operacyjnych. Ponadto mogą one prowadzić działania bojowe oraz ratownicze. Zawsze jednak działania OT ograniczone są do terenu kraju. Poszczególne oddziały obrony terytorialnej mogą być w określonych przypadkach podporządkowane operacyjnie dowódcom sojuszniczym.

Obrona terytorialna - jest to część zadań realizowanych w ramach militarnej obrony obszaru kraju, do których należy:

  1. prowadzenie rozpoznania oraz ostrzeganie i alarmowanie wojsk i załóg obiektów wojskowych o grożącym niebezpieczeństwie;
  2. odpieranie uderzeń na wojska i obiekty wojskowe lub zmniejszanie skutków tych uderzeń;
  3. zabezpieczenie mobilizacyjnego rozwinięcia całości sił zbrojnych;
  4. zabezpieczenie przegrupowania wojsk operacyjnych własnych i sojuszniczych na front zewnętrzny;
  5. zwalczanie desantów powietrznych i sił rajdowo-uderzeniowych oraz grup dywersyjno-rozpoznawczych nieprzyjaciela;
  6. ochrona i obrona określonych obiektów;
  7. zapewnienie samoobrony garnizonów wojskowych i zakładów pracy resortu obrony narodowej;
  8. likwidacja skutków uderzeń nieprzyjaciela na wojska i obiekty wojskowe, jak również prowadzenie akcji ratunkowych na rzecz ludności cywilnej i aglomeracji miejsko-przemysłowych;
  9. szkolenie rezerw osobowych, uzupełnienie wojsk i realizacja zaopatrzenia materiałowo-technicznego.

Struktura
Szefostwo Obrony Terytorialnej działało w strukturach Sztabu Generalnego WP. W dowództwach poszczególnych rodzajów sił zbrojnych działały wydziały obrony terytorialnej. Skład i struktura wojsk OT podporządkowane były podziałowi terytorialnemu państwa, wg potrzeb poszczególnych rejonów.

Obrona terytorialna od 2017[edytuj]

1 stycznia 2017 r. weszła w życie ustawa wprowadzająca Wojska Obrony Terytorialnej jako jeden z rodzajów Sil Zbrojnych[1].

Obrona terytorialna na świecie[edytuj]

Lista formacji wojskowych spełniających funkcję obrony terytorialnej:

Nazwa oryginalna Nazwa polska Państwo
National Guard Gwardia Narodowa  Stany Zjednoczone
Hemvärnet Gwardia Krajowa  Szwecja
Hjemmeværnet Gwardia Krajowa  Dania
Heimevernet Gwardia Krajowa  Norwegia
Kaitseliit Liga Obrony  Estonia
Zemessardze Gwardia Narodowa  Łotwa
Aktivní záloha Aktywna Rezerwa  Czechy
Army Reserve Armia Rezerwowa  Wielka Brytania

Bibliografia[edytuj]

  • R. Jakubczak, J. Marczak,Obrona terytorialna Polski na progu XXI w., Warszawa 1998

Przypisy

  1. Ustawa z dnia 16 listopada 2016 r. o zmianie ustawy o powszechnym obowiązku obrony Rzeczypospolitej Polskiej oraz niektórych innych ustaw (Dz.U. z 2016 r. poz. 2138)

Zobacz też[edytuj]