Oceannik białobrewy

Z Wikipedii, wolnej encyklopedii
Przejdź do nawigacji Przejdź do wyszukiwania
Oceannik białobrewy
Pelagodroma marina[1]
(Latham, 1790)
Ilustracja
Oceannik białobrewy sfotografowany u wybrzeży Tasmanii
Systematyka
Domena eukarionty
Królestwo zwierzęta
Typ strunowce
Podtyp kręgowce
Gromada ptaki
Podgromada Neornithes
Infragromada ptaki neognatyczne
Rząd rurkonose
Rodzina oceanniki
Rodzaj Pelagodroma
Reichenbach, 1853
Gatunek oceannik białobrewy
Synonimy
  • Procellaria marina Latham, 1790[2]
Podgatunki
  • P. m. hypoleuca (Webb, Berthelot & Moquin-Tandon, 1842)
  • P. m. eadesorum Bourne, 1953
  • P. m. marina (Latham, 1790)
  • P. m. dulciae Mathews, 1912
  • P. m. maoriana Mathews, 1912
  • P. m. albiclunis Murphy & Irving, 1951
Kategoria zagrożenia (CKGZ)[3]
Status iucn3.1 LC pl.svg
Zasięg występowania
Mapa występowania

Oceannik białobrewy (Pelagodroma marina)[4]gatunek średniej wielkości ptaka oceanicznego z rodziny oceanników (Oceanitidae). Nie jest zagrożony wyginięciem.

Występowanie i biotop[edytuj | edytuj kod]

Występuje na rozległym obszarze oceanu na północ i południe od równika (w izolowanych populacjach)[5]. Gniazduje w koloniach m.in. na Maderze i Wyspach Selvagens[6]. Poza okresem lęgowym rzadko obserwowany w pobliżu lądu[5].

Systematyka[edytuj | edytuj kod]

Jedyny przedstawiciel rodzaju Pelagodroma[4][7]. Wyróżnia się sześć podgatunków P. marina, które w sezonie lęgowym zamieszkują[2][7]:

Morfologia[edytuj | edytuj kod]

Oceannik białobrewy sfotografowany w zatoce Hauraki w Nowej Zelandii

Długość ciała 18–21 cm; rozpiętość skrzydeł 41–44 cm[6]. Upierzenie grzbietu szarobrązowe z szarym kuprem, spód biały[5]. Długie nogi[6]. Charakterystyczne białe plamy po bokach głowy, przedzielone ciemnym pasem[5]. Brak dymorfizmu płciowego[5].

Ekologia i zachowanie[edytuj | edytuj kod]

Jajo z kolekcji muzealnej

Tryb życia[edytuj | edytuj kod]

Ptak przystosowany do życia na otwartym oceanie – zazwyczaj gromadzi się w pobliżu miejsc przebywania stad waleni i delfinów, których obecność pomaga w zdobyciu pożywienia[5][6].

Pożywienie[edytuj | edytuj kod]

Pokarm stanowi plankton i małe ryby[5].

Lęgi[edytuj | edytuj kod]

Samica składa 1 białe jajo w podziemnej jamie[5]. Nory lęgowe odwiedzane są przez ptaki w nocy[6]. Lęgi oceanników białobrewych są narażone ze strony gryzoni (myszy i szczurów) zawleczonych przez człowieka, które płoszą wysiadujące ptaki, rabują jaja lub nawet pisklęta[5]. W wyniku zagrożenia ze strony gryzoni ptaki przeniosły się na niewielkie pionowe skały wystające wprost z morza[5].

Status i ochrona[edytuj | edytuj kod]

Międzynarodowa Unia Ochrony Przyrody (IUCN) uznaje oceannika białobrewego za gatunek najmniejszej troski (LC – Least Concern) nieprzerwanie od 1988 roku. W 2004 roku szacowano liczebność światowej populacji na co najmniej 4 miliony osobników. Globalny trend liczebności populacji uznawany jest za spadkowy ze względu na drapieżnictwo introdukowanych gatunków ssaków[3].

Przypisy[edytuj | edytuj kod]

  1. Pelagodroma marina, [w:] Integrated Taxonomic Information System [online] (ang.).
  2. a b White-faced Storm-petrel (Pelagodroma marina) (ang.). IBC: The Internet Bird Collection. [zarchiwizowane z tego adresu (2016-03-05)].
  3. a b Pelagodroma marina, [w:] The IUCN Red List of Threatened Species [online] (ang.).
  4. a b c d Systematyka i nazwy polskie za: P. Mielczarek & M. Kuziemko: Rodzina: Oceanitidae Forbes, 1882 - oceanniki - Austral Storm-Petrels (wersja: 2021-01-16). W: Kompletna lista ptaków świata [on-line]. Instytut Nauk o Środowisku Uniwersytetu Jagiellońskiego. [dostęp 2021-07-22].
  5. a b c d e f g h i j David Alderton, Encyklopedia ptaków świata, Warszawa: Wydawnictwo Dragon, 2020, s. 208, ISBN 978-83-8172-650-4 (pol.).
  6. a b c d e Lars Svensson, Przewodnik Collinsa. Ptaki, Bielsko-Biała: MULTICO, 2021, s. 74, ISBN 978-83-7763-530-8 (pol.).
  7. a b F. Gill, D. Donsker & P. Rasmussen (red.): IOC World Bird List (v11.2) (ang.). [dostęp 2021-07-22].

Linki zewnętrzne[edytuj | edytuj kod]