Oficyna Burkego w Warszawie

Z Wikipedii, wolnej encyklopedii
Przejdź do nawigacji Przejdź do wyszukiwania
Oficyna Burkego w Warszawie
Obiekt zabytkowy nr rej. A-1294 z 14 kwietnia 2015[1]
Ilustracja
Budynek od strony ul. Kawęczyńskiej (2019)
Państwo  Polska
Województwo  mazowieckie
Miejscowość Warszawa
Adres ul. Kawęczyńska 26
Kondygnacje 2
Ukończenie budowy ok. 1900[2]
Położenie na mapie Warszawy
Mapa konturowa Warszawy, w centrum znajduje się punkt z opisem „Oficyna Burkego w Warszawie”
Położenie na mapie Polski
Mapa konturowa Polski, blisko centrum na prawo znajduje się punkt z opisem „Oficyna Burkego w Warszawie”
Położenie na mapie województwa mazowieckiego
Mapa konturowa województwa mazowieckiego, w centrum znajduje się punkt z opisem „Oficyna Burkego w Warszawie”
Ziemia52°15′23,922″N 21°03′18,216″E/52,256645 21,055060

Oficyna Burkego[1]zabytkowy drewniany budynek znajdujący się przy ul. Kawęczyńskiej 26 w dzielnicy Praga-Północ w Warszawie. Jeden z reliktów drewnianej zabudowy Pragi.

Opis[edytuj | edytuj kod]

Oficyna powstała ok. 1900 jako najstarsza część zespołu mieszkalnego Edmunda Burkego i Józefa Wągrowskiego[2]. Budynek stoi wzdłuż wschodniej granicy posesji[2], szczytem do ulicy Kawęczyńskiej[3]. Murowany budynek frontowy zespołu nie zachował się[2].

Oficyna Burkego jest jednotraktowym jednopiętrowym budynkiem z 10-osiową fasadą[2]. Drzwi wejściowe znajdują się na drugiej i dziewiątej osi[2]. Budynek ma pulpitowy dach oraz drewniane zdobienia w pasie poddasza i pod gzymsami parapetowymi[2]. Ściana od strony ulicy jest ślepa[2].

Po 1945 budynek stał się domem komunalnym[4].

W 2015 budynek został wpisany do rejestru zabytków[1] jako relikt mieszkalnej architektury drewnianej i jedno z nielicznych materialnych świadectw dawnej formy zabudowy Pragi[5]. Jest jednym z dwóch drewnianych budynków mieszkalnych z przełomu XIX i XX wieku zachowanych na Pradze-Północ[6] (drugi znajduje się przy ul. Środkowej 9)[5].

W 2016 z budynku wyprowadził się ostatni lokator[3]. W 2019 oficyna miała zapadnięty dach, zniszczone stropy i odchylone od pionu ściany[3]. W 2020 ujawniono roszczenia do nieruchomości[4].

Przypisy[edytuj | edytuj kod]

  1. a b c Zestawienie zabytków nieruchomych. Wykaz zabytków nieruchomych wpisanych do rejestru zabytków – stan na 30 września 2019 r. Woj. mazowieckie (Warszawa). W: Narodowy Instytut Dziedzictwa [on-line]. nid.pl. s. 15. [dostęp 2019-10-11].
  2. a b c d e f g h Jarosław Zieliński: Atlas dawnej architektury ulic i placów Warszawy. Tom 5. Idźkowskiego–Kawęczyńska. Warszawa: Biblioteka Towarzystwa Opieki nad Zabytkami, 1999, s. 350. ISBN 83-909794-6-2.
  3. a b c Tomasz Urzykowski. Zabytek czeka na głosy. „Gazeta Stołeczna”, s. 5, 21–22 września 2019. 
  4. a b Tomasz Urzykowski. Czy drewniak Burkego doczeka się remontu?. „Gazeta Stołeczna”, s. 2, 27 sierpnia 2020. 
  5. a b Unikatowy zabytek w Warszawie. W: Mazowiecki Wojewódzki Konserwator Zabytków [on-line]. Konserwator, 21 kwietnia 2019. [dostęp 2019-10-21].
  6. Coraz więcej zabytków. „Stolica”, s. 14, sierpień–wrzesień 2015.