Opera Kijowska

Z Wikipedii, wolnej encyklopedii
Skocz do: nawigacja, szukaj
Opera Kijowska
Opera Kijowska
Państwo  Ukraina
Miejscowość Kijów
Adres ul. Wołodymirska 50
Typ budynku teatr
Architekt Wiktor Schröter
Położenie na mapie Kijowa
Mapa lokalizacyjna Kijowa
Opera Kijowska
Opera Kijowska
Położenie na mapie Ukrainy
Mapa lokalizacyjna Ukrainy
Opera Kijowska
Opera Kijowska
Ziemia 50°26′48″N 30°30′45″E/50,446667 30,512500

Opera Narodowa Ukrainy im. Tarasa Szewczenki (ukr. Національна опера України імені Тараса Шевченка) dawniej Akademicki Teatr Opery i Baletu USRR – teatr w Kijowie.

Stała trupa operowa w Kijowie została utworzona w 1867 roku i szybko stała się, obok teatrów w Moskwie i Petersburgu, jedną z najlepszych w Imperium Rosyjskim. Ta trupa pracowała w gmachu teatru miejskiego do 1896 roku, kiedy budynek został zniszczony w wyniku pożaru.

Współczesny gmach opery kijowskiej zbudowany został w 1898 roku według projektu architekta Wiktora Schrötera. Wystawiono tutaj początkowo następujące opery: „Oprycznik” (1874), „Eugeniusz Oniegin” (1884), „Mazepa” (1886) oraz „Dama pikowa” (1890) Piotra Czajkowskiego, odbywały się także kijowskie premiery oper „Aleko” Siergieja Rachmaninowa (1893) i „ŚnieżkaNikołaja Rimskiego-Korsakowa (1895), „Noc majowa” (1903) i „Nokturn” (1914) Mykoły Łysenki i inne.

Walki o uzyskanie niepodległości przez Ukrainę w latach 1918-1920 spowodowały rozkwit kultury narodowej, także muzyki. W języku ukraińskim wystawiono opery „Trzewiczki” Piotra Czajkowskiego, "Halka" Stanisława Moniuszki, "Faust" Charles'a Gounoda, "Traviata" Giuseppe Verdiego i inne. W latach 20. XX wieku w repertuarze Opery Kijowskiej zaczęły pojawiać się opery tematycznie związane z historią Ukrainy - „Taras Bulba”, „Noc Bożego Narodzenia” Mykoły Łysenki, „Zaporożec za DunajemSemena Hułaka-Artemowskiego, „Karmeliuk" Walentina Kostenki, „Duma Czarnomorska” S. Potockiego, „Złoty diademBorysa Latoszyńskiego.

Pogrom inteligencji ukraińskiej w latach 30. XX wieku nie ominął również Opery Kijowskiej: w obozach znaleźli się niemalże wszyscy artyści baletu – uczestnicy Międzynarodowego Festiwalu Tańca Folklorystycznego, którzy w 1935 roku przywieźli z Londynu złoty medal – pierwszą międzynarodową nagrodę dla teatru[potrzebne źródło]. W 1939 roku teatr przyjął imię Tarasa Szewczenki.

W okresie okupacji niemieckiej (1941-44) teatr był ewakuowany do Ufy. W latach powojennych wydarzeniami w życiu Opery były wystawienia oper „Borys GodunowModesta Musorgskiego, „Kniaź IgorAleksandra Borodina (1952), „Wojna i pokójSiergieja Prokofjewa (1956), "Katarzyna Izmajłowa" Dymitra Szostakowicza (1975) oraz balety „Lilie” Konstjantina Dankewycza, „SpartakusArama Chaczaturiana, „OlgaJewhena Stankowycza, „Legenda o miłościArifa Melikowa.

W kijowskim teatrze operowym pracowali dyrygenci: Stefan Turczak, Konstantyn Simeonow, soliści Borys Hmyria, Larysa Rudenko, Jełyzaweta Czawdar, Dmytro Hnatiuk, Jewhenija Myrosznyczenko; na scenie baletowej - Lidia Herasymczuk, Anatolij Biełow, Mykoła Apuchtin, Jewgenija Jerszowa, Olena Potapowa.

Linki zewnętrzne[edytuj | edytuj kod]