Operacja Alberyk

Z Wikipedii, wolnej encyklopedii
Przejdź do nawigacji Przejdź do wyszukiwania
Mapa przedstawiająca zmiany linii frontu w wyniku operacji Alberyk
Zdjęcie lotnicze linii Hindenburga w Bullecourt, 1920

Operacja Alberyk (niem. Unternehmen Alberich) – operacja przeprowadzona przez Niemców na froncie zachodnim podczas I wojny światowej, mająca na celu wycofanie się znacznych sił niemieckich z niebezpiecznego rejonu nad Sommą i Oise[1].

Przyczyny operacji[edytuj | edytuj kod]

Wywiad niemiecki dowiedział się o planowanej ofensywie wojsk francusko-brytyjskich na froncie zachodnim. W związku z tym 4 lutego 1917 został wydany rozkaz przeprowadzenia wycofania znacznych sił z rejonu nad rzekami Sommą i Oise. Operację nazwano od imienia Alberyk, karła z sagi o Nibelungach[2].

Operacja[edytuj | edytuj kod]

Pierwsze plany operacji powstały już w 1916. Pozycje niemieckie wysunięte na froncie między Soissons i Arras wystawione były na dogodnym do prowadzenia walki dla Francuzów i Brytyjczyków terenie. Z powodu groźby ofensywy oddziały niemieckie przeformowano w rejon linii Hindenburga pomiędzy Arras a Missy. Wojska niemieckie wycofując się paliły własne składy, niszczyły mosty, linie kolejowe i przesiedlały mieszkańców. Pozostawiając zniszczenia, teren praktycznie został zamieniony w pustynie. Francuzi zajmując te tereny zmuszeni byli do okopywania się od nowa i budowania infrastruktury by móc prowadzić wojnę.

Wynikiem operacji Alberyk wojska niemieckie skróciły sobie front o 70 kilometrów do którego wystarczyło 21 dywizji, a nie jak do tej pory 29. Pozostałe 8 dywizji przeznaczono na wzmocnienie odwodów[3].

Skutki[edytuj | edytuj kod]

Opinia publiczna w Niemczech operację przyjęła z dużym niezadowoleniem uznając, że zamiast iść na Paryż wojska niemieckie się wycofują. Przeciwne nastroje panowały w państwach ententy. Operacja została doskonale zrozumiana przez generała Roberta Nivelle’a, który w związku tym kilkukrotnie przekładał termin ofensywy. Operacja Alberyk była jedną z przyczyn niepowodzenia ofensywy Nivelle’a w związku ze skuteczną obroną nowych pozycji przez Niemców[3].

Przypisy[edytuj | edytuj kod]

  1. Pajewski str. 469–470.
  2. Pajewski str. 469.
  3. a b Pajewski str. 470.

Bibliografia[edytuj | edytuj kod]

  • Janusz Pajewski: PIERWSZA WOJNA ŚWIATOWA 1914-1918. Warszawa: PWN SA, 2005, s. 465–476. ISBN 83-01-14162-X.