Orłan (kombinezon)

Z Wikipedii, wolnej encyklopedii
Kosmonauta pośród kombinezonów Orłan MK

Orłan (ros. Орлан, dosł. bielik) – seria rosyjskich kombinezonów budowanych przez NPP Zwiezda[1] i używanych do spacerów kosmicznych od 1977. Są wykorzystywane przez kosmonautów z Rosji, St. Zjedn. Ameryki, Unii Europejskiej i Chin. W przeciwieństwie do amerykańskiego skafandra EMU, kosmonauta do kombinezonu Orłan wchodzi przez tylną część tego sprzętu, która jest szczelnie zamykana.

Wszystkie testowe egzemplarze Orłanów znajdują się w Centrum Wyszkolenia Kosmonautów im. J. Gagarina w Gwiezdnym Miasteczku w Obwodzie moskiewskim.

Warianty kombinezonu[edytuj | edytuj kod]

Orłan D[edytuj | edytuj kod]

Orłan D
  • Misje: Lata 1977-1984. Użyty na stacjach Salut 6 i Salut 7.
  • Funkcja: Spacer kosmiczny
  • Ciśnienie robocze: 40 kPa
  • Masa: 73.5 kg
  • Zapas tlenu: 5 godzin

Orłan DM[edytuj | edytuj kod]

  • Misje: Lata 1985-1988. Użyty na stacjach Salut 7 i Mir.
  • Funkcja: Spacer kosmiczny
  • Ciśnienie robocze: 40 kPa
  • Masa: 88 kg
  • Zapas tlenu: 6 godzin

Orłan DMA[edytuj | edytuj kod]

Orłan DMA
  • Misje: Lata 1988-1997. Użyty na stacji Mir.
  • Funkcja: Spacer kosmiczny
  • Ciśnienie robocze: 40 kPa
  • Masa: 105 kg
  • Zapas tlenu: 7 godzin

Orłan M[edytuj | edytuj kod]

Orłan M
  • Misje: Lata 1997-2009. Użyty na stacjach Mir i MSK.
  • Funkcja: Spacer kosmiczny
  • Ciśnienie robocze: 40 kPa
  • Masa: 112 kg
  • Zapas tlenu: 7 godzin

Orłan MK[edytuj | edytuj kod]

Orłan MK
  • Misje: Lata 2009-dziś. Używany na MSK.
  • Funkcja: Spacer kosmiczny
  • Ciśnienie robocze: 40 kPa
  • Masa: 120 kg
  • Zapas tlenu: 7 godzin

Orłan MKS[2][edytuj | edytuj kod]

  • Misje: Używany na MSK od 2018 roku.
  • Funkcja: Praca w kosmosie
  • Ciśnienie robocze: 40 kPa
  • Skład gazu atmosfery: tlen
  • Masa: 110 kg
  • Czas autonomii: 7 godzin
  • Gwarantowana ilość wyjść kosmicznych (ze zmianą materiałów eksploatacyjnych): do 20
  • Żywotność: 5 lat
  • Zapewnione odprowadzanie ciepła: średnie, do 1.2552 MJ/h; maksymalne, do 2.5104 MJ/h
  • Główne różnice:
    • System automatycznej regulacji cieplnej. W zależności od obciążenia kosmonauty, od wykonywanej pracy, system automatycznie reguluje temperaturę w skafandrze KWO-M chłodzonym wodą[3][4].
    • Kosmonauci będą musieli ustawić i zmienić żądany reżim temperatury przed i podczas wyjścia;
    • Wymiana płaszcza gumowego na poliuretanowy. Zastosowanie nowego materiału wydłuży żywotność skafandrów kosmicznych na orbicie;
    • Automatyzacja przygotowania skafandra kosmicznego do prac w przestrzeni kosmicznej.

Najnowsza wersja kombinezonu, użyta przy obsłudze m.in. Nauki. Może być używany przez kosmonautów o wzroście od 165 do 190 cm.


Kombinezony Orłan mają również 3 wersje treningowe:

  • Orłan GN: używany do treningów podwodnych
  • Orłan T: ćwiczenia w próżni wewnątrz śluzy powietrznej
  • Orłan W: testy w stanie nieważkości

Przypisy[edytuj | edytuj kod]

  1. http://www.zvezda-npp.ru/ru/node/99
  2. tł. z j. ros. zmodernizowany, skomputeryzowany, syntetyczny
  3. «Орлан» над Землей, Roskosmos, 21 kwietnia 2012 [dostęp 2018-07-11].
  4. Медведев на «Иннопроме» осмотрел новый космический скафандр и российский вертолет ANSAT, TASS, 8 lipca 2015 [dostęp 2018-07-11].

Odsyłacze zewnętrzne[edytuj | edytuj kod]