Ostapie

Z Wikipedii, wolnej encyklopedii
Ostapie
Państwo

 Ukraina

Obwód

 tarnopolski

Rejon

podwołoczyski

Populacja 
• liczba ludności
• gęstość


1785
395,61 os./km²

Kod pocztowy

47861

Położenie na mapie obwodu tarnopolskiego
Mapa konturowa obwodu tarnopolskiego, po prawej znajduje się punkt z opisem „Ostapie”
Położenie na mapie Ukrainy
Mapa konturowa Ukrainy, po lewej nieco u góry znajduje się punkt z opisem „Ostapie”
Ziemia49°22′38″N 26°02′18″E/49,377222 26,038333

Ostapie (ukr. Оста́п'є) – wieś w rejonie podwołoczyskim obwodu tarnopolskiego, założona w 1581 roku.

W II Rzeczypospolitej miejscowość była siedzibą wiejskiej gminy Ostapie w powiecie skałackim województwa tarnopolskiego, do 1939 r. należała do hr. Zaleskich herbu Dołęga[1]. Wieś liczy 1785 mieszkańców.

W 1929 Jan Bryk prowadził tam badania archeologiczne kurhanów, finansowane przez ostatniego właściciela majątku - Aleksandra hr. Zaleskiego[2].

W 1939 r. wieś liczyła ok. ok. 2900 mieszkańców, z których 68% stanowili Polacy. W latach 1944 - 1945 nacjonaliści ukraińscy z OUN - UPA zamordowali tutaj 71 Polaków, rabując i paląc polskie zagrody[3].

Zabytki[edytuj | edytuj kod]

  • pałac z parkiem angielskim, założony przez Burghardta, ogrodnika i pejzażystę[1].
  • Kościół NMP Nieustającej Pomocy i św. Wacława, fundowany w 1900 r. przez Zaleskich, samodzielna parafia od 1913 r. Zamknięty i zamieniony na spichlerz w 1947 r., oddany katolikom w 1991 r., rok później na nowo konsekrowany[4].

Przypisy[edytuj | edytuj kod]

  1. a b Ziemianie z woj. tarnopolskiego. [dostęp 2011-10-19]. [zarchiwizowane z tego adresu (2016-12-21)].
  2. Badania archeologiczne w Ostapiu na Podolu (1936)
  3. Henryk Komański, Szczepan Siekierka, Ludobójstwo dokonane przez nacjonalistów ukraińskich na Polakach w województwie tarnopolskim 1939-1946, wyd. 2, Wrocław: Nortom, 2006, s. 336, ISBN 83-89684-61-6, ISBN 978-83-89684-61-5, OCLC 156875487.
  4. OSTAPIE. Kościół p.w. Matki Bożej Neustającej Pomocy i św. Wacława (1899 - 1901). Tarnopolski obw., Tarnopolski r-n (Podwołoczyski r-n) | Kościoły i kaplice Ukrainy, rkc.in.ua [dostęp 2023-04-23].

Bibliografia[edytuj | edytuj kod]