Pętla Henlego

Z Wikipedii, wolnej encyklopedii
Skocz do: nawigacja, szukaj
Schemat budowy nefronu z widoczną pętlą Henlego (Ansa nephroni)

Pętla Henlego, pętla nefronu (łac. Ansa nephroni) – część kanalika nerkowego, znajdująca się pomiędzy kanalikiem proksymalnym a kanalikiem dystalnym, wyścielona nabłonkiem jednowarstwowym płaskim. Odpowiada za zagęszczanie moczu. Mechanizm ten jest nazywany wzmacniaczem przeciwprądowym. Znajduje się w rdzeniu nerkowym, razem z częścią prostą kanalika I rzędu, oraz kanalikami zbiorczymi. Szczególnie głęboko w rdzeń penetrują pętle nefronów przyrdzeniowych (stanowiących około 20% wszystkich nefronów).

Pętla Henlego składa się z dwóch ramion:

Sumarycznie, około 25% jonów sodowych, chlorkowych, potasowych, wapniowych i HCO3, oraz 15% wody jest absorbowane w pętli.

Jej nazwa pochodzi od nazwiska odkrywcy, Jakoba Henlego.

Bibliografia[edytuj | edytuj kod]

  • Barbara Bukała: Biologia – Fizjologia zwierząt z elementami fizjologii człowieka. Kraków: Wydawnictwo Szkolne Omega, 2005, s. 313-314. ISBN 83-7267-192-3.
  • Biologia, Vademecum maturalne 2011. Monika Balcerowicz (red.). Gdynia: Operon, 2010, s. 258-259. ISBN 978-83-7680-166-7.
  • Histologia. W. Sawicki, J. Malejczyk. Warszawa: Wyd. Lekarskie PZWL. Wyd. 6, s. 603-607. ISBN 978-83-200-4349-5.

Star of life.svg Zapoznaj się z zastrzeżeniami dotyczącymi pojęć medycznych i pokrewnych w Wikipedii.