Płyn Burowa

Z Wikipedii, wolnej encyklopedii
Skocz do: nawigacji, wyszukiwania

Płyn Burowa (łac. Aluminii subacetatis solutio, Liquor aluminii acetici) – 7,5–9% roztwór zasadowego octanu glinu, Al(OH)(CH3COO)2, w wodzie destylowanej[1].

Składniki i otrzymywanie[edytuj | edytuj kod]

Skład płynu Burowa:

Siarczan glinu 100,0 cz.
Strącony węglan wapnia 47,0 cz.
Kwas octowy (311 g/l) 120,0 cz.
Woda oczyszczona q.s.
Sporządzanie

Siarczan glinu rozpuszcza się na zimno w 250 cz. wody i sączy. Przesącz rozcieńcza się wodą do otrzymania roztworu o gęstości od 1,138–1,140 g/ml. Do roztworu dodaje się porcjami strącony węglan wapnia utarty z 70 cz. wody, a następnie kwas octowy. Mieszaninę pozostawia się w otwartym naczyniu na 72 godziny, co pewien czas mieszając. Ciecz znad osadu dekantuje sie i przesącza. W razie potrzeby rozcieńcza się wodą do uzyskania stężenia ok. 8,5%[2].

Właściwości fizykochemiczne[edytuj | edytuj kod]

Wygląd: bezbarwna, przeźroczysta ciecz, lekko opalizująca
Zapach: słaby zapach kwasu octowego
pH (20 °C): około 2
Rozpuszczalność: produkt łatwo rozpuszcza się w wodzie, alkoholach, natomiast nie rozpuszcza się w chloroformie, eterze.

Należy unikać ogrzewania preparatu, ponieważ ulega on wtedy rozkładowi[1].

Zastosowanie[edytuj | edytuj kod]

Jest lekiem do stosowania miejscowego o właściwościach ściągających i przeciwzapalnych, stosowanym w stłuczeniach i obrzękach zazwyczaj w rozcieńczeniu 1 łyżka roztworu na szklankę wody lub większym – nawet w stosunku 1:2. Nie wolno go stosować w przypadkach otwartych zranień.

Przypisy[edytuj | edytuj kod]

  1. 1,0 1,1 Płyn Burowa – karta charakterystyki. Coel Kraków. [dostęp 2012-12-16].
  2. Farmakopea Polska VI. Polskie Towarzystwo Farmaceutyczne, s. 914. ISBN 83-88157-18-3.

Bibliografia[edytuj | edytuj kod]

  • Jan Kazimierz Podlewski: Leki współczesnej terapii. Warszawa: Split Trading – Wydawnictwa Fundacji Büchnera, 2001. ISBN 83-85632-56-5.

Star of life.svg Zapoznaj się z zastrzeżeniami dotyczącymi pojęć medycznych i pokrewnych w Wikipedii.