Panika bankowa

Z Wikipedii, wolnej encyklopedii
Skocz do: nawigacji, wyszukiwania
Wielki kryzys, panika bankowa w USA (1933)

Panika bankowa, szturm na banki – sytuacja, w której bank staje się niewypłacalny z powodu zbyt dużej liczby klientów chcących w tym samym czasie wycofać swoje oszczędności. Gdy jeden deponent natrafi na jakiekolwiek trudności związane z wypłatą pieniędzy pozostali, powodowani strachem, również zażądają wypłaty oszczędności.

Panika bankowa ma często cechy samospełniającej się przepowiedni. Przy bankowości opartej na rezerwach częściowych bank ma bowiem do dyspozycji jedynie niewielką cześć pieniędzy, które są własnością deponentów i sprostanie masowemu popytowi na depozyty jest trudne nawet dla banków znajdujących się w bardzo dobrej kondycji finansowej.

Współcześnie panika bankowa jest zjawiskiem rzadkim. W celu przeciwdziałania temu zjawisku bank centralny tworzy specjalne fundusze zapewniające środki finansowe w wypadku problemów z płynnością oraz uporządkowaną likwidację banków niewypłacalnych.

Historyczne przykłady[edytuj | edytuj kod]

W Stanach Zjednoczonych panika bankowa wystąpiła w latach 1893, 1895, 1907 oraz w latach trzydziestych XX w. (w czasie wielkiego kryzysu), kiedy to doprowadziła do upadku 9000 banków.

Bibliografia[edytuj | edytuj kod]

  • Samuelson Paul, "Ekonomia", PWN Warszawa 2004

Linki zewnętrzne[edytuj | edytuj kod]