Paweł Wędziagolski

Z Wikipedii, wolnej encyklopedii
Przejdź do nawigacji Przejdź do wyszukiwania
Grób Pawła Wędziagolskiego lasek przed wsią Zawiszańce

Paweł Wędziagolski (ur. w 1883 w Jaworowie, zm. 1 lipca 1929 tamże) – polski architekt i teoretyk architektury, przedstawiciel klasycyzmu akademickiego[1], profesor Szkoły Sztuk Pięknych w Warszawie i Politechniki Warszawskiej.

Życiorys[edytuj | edytuj kod]

Urodził się w Jaworowie na Wileńszczyźnie. Był bratem rewolucjonisty Karola Wędziagolskiego i polityka Bronisława Wędziagolskiego.

W latach 1908–1917 studiował w Petersburgu, gdzie ukończył Wydział Matematyczny na Uniwersytecie, Akademię Wojskową oraz Wydział Architektury tamtejszej Cesarskiej Akademii Sztuk Pięknych[1]. W 1920 fortyfikował twierdzę Modlin.

Ważniejsze projekty[edytuj | edytuj kod]

Wykładał na Wydziale Architektury Politechniki Warszawskiej oraz w Szkole Sztuk Pięknych. Dokonał pomiarów renesansowych pomników we Włoszech.

Zmarł uderzony upadającym drzewem, ścinanym na budowę domu, pochowany został na cmentarzyku rodzinnym w lasku koło wsi Zawiszańce.

Przypisy[edytuj | edytuj kod]

  1. a b Andrzej Kazimierz Olszewski: Nowa forma w architekturze polskiej 1900–1925 : teoria i praktyka. Wrocław: Zakład Narodowy im. Ossolińskich, 1967, s. 132–134, 193–198.

Linki zewnętrzne[edytuj | edytuj kod]