Pawicowate

Z Wikipedii, wolnej encyklopedii
Skocz do: nawigacji, wyszukiwania
Pawicowate
Saturniidae
Boisduval, 1837
Pawica atlas
Pawica atlas
Systematyka
Domena eukarionty
Królestwo zwierzęta
Typ stawonogi
Gromada owady
Podgromada uskrzydlone
Rząd motyle
Rodzina pawicowate
Systematyka Systematyka w Wikispecies
Commons Multimedia w Wikimedia Commons

Pawicowate (Saturniidae) – rodzina motyli obejmująca około 1300-1500 gatunków[1], głównie tropikalnych. Do fauny Polski zalicza się tylko trzy gatunki (lotnica zyska, pawica gruszówka i pawica grabówka).

Charakterystyka[edytuj | edytuj kod]

Rodzina Pawicowatych obejmuje motyle średnich jak i dużych rozmiarów. Są wśród nich ćmy olbrzymy o rozpiętości skrzydeł przekraczającej 250 mm. Rozpiętość skrzydeł największych okazów Attacus atlas sięga 30 cm. U większości gatunków na skrzydłach występują charakterystyczne wzory pawich oczek lub mają bezłuskowe okienka. Niektóre gatunki posiadają długie ogony na tylnych skrzydłach. Imago mają aparat gębowy silnie uwsteczniony i nie pobierają pokarmu, owad nie zużywa więc energii na wyszukiwanie pokarmu. Długość życia zależy od ilości zapasów tłuszczowych nagromadzonych w ciele w okresie życia larwalnego. Dymorfizm płciowy między samcem a samicą jest silnie zaznaczony. Samce posiadają mocno grzebieniaste czułki, dzięki którym w sprzyjających warunkach pogodowych wychwycają pojedyncze molekuły feromonu płciowego wydzielane przez wabiącą samicę z odległości kilku kilometrów. Gąsienice przędą kokony o różnej strukturze i kształtach od podłużnych jajowatych, gruszkowatych po prześwitujące siatkowate. Gąsienice niektórych gatunków są wykorzystywane do produkcji jedwabiu ,oprzędy tych gatunków służą jako surowiec do produkcji nici jedwabnych.

Przykładowe gatunki[edytuj | edytuj kod]

Inne[edytuj | edytuj kod]

Rodzaj Antheraea obejmuje 40 znanych gatunków zamieszkujących wschodnią część Palearktyki i Krainę orientalną. Cztery endemiczne gatunki występują w Ameryce Północnej, do Europy zostały przywiezione z Chin i Japonii dwa gatunki Antheraea yamamai, Antheraea pernyi, które się zaaklimatyzowały ). Są gatunkami motyli egzotycznych stosunkowo łatwymi w hodowli.

Przypisy

  1. Grimaldi & Engel, 2005

Linki zewnętrzne[edytuj | edytuj kod]

Bibliografia[edytuj | edytuj kod]

  • Carter David, Motyle, Wiedza i Życie, Warszawa 1993, ISBN 83-85231-90-0
  • * Buszko J., "Atlas Motyli Polski – część II prządki, zawisaki, niedzwiedziówki", Grupa IMAGE, Warszawa 1997.

Zobacz też[edytuj | edytuj kod]