Pekarczyk czakoański

Z Wikipedii, wolnej encyklopedii
(Przekierowano z Pekari Wagnera)
Skocz do: nawigacja, szukaj
Pekarczyk czakoański
Catagonus wagneri[1]
(Rusconi, 1930)
Pekarczyk czakoański
Systematyka
Domena eukarionty
Królestwo zwierzęta
Typ strunowce
Podtyp kręgowce
Gromada ssaki
Podgromada żyworodne
Rząd parzystokopytne
Podrząd świniokształtne
Rodzina pekariowate
Rodzaj pekarczyk
(Catagonus)
Ameghino, 1904
Gatunek pekarczyk czakoański
Kategoria zagrożenia (CKGZ)[2]
Status iucn3.1 EN pl.svg
Zasięg występowania
Mapa występowania

Pekarczyk czakoański[3] (Catagonus wagneri) – gatunek ssaka z rodziny pekariowatych (Tayassuidae), jedyny przedstawiciel rodzaju pekarczyk (Catagonus). Występuje w Paragwaju, Boliwii i Argentynie. Charakteryzuje się dłuższymi uszami, nosem i ogonem od pozostałych gatunków pekari, jest też z nich największy. Żyje w stadach liczących do 10 osobników. Żywi się głównie kaktusami, gdyż występuje w regionie suchym. Po raz pierwszy został opisany, na podstawie skamieniałości, w 1930. Uważano go za gatunek wymarły[4]. Jest zagrożony wyginięciem w wyniku utraty naturalnych siedlisk.

Przypisy

  1. Catagonus wagneri, w: Integrated Taxonomic Information System (ang.).
  2. Catagonus wagneri. Czerwona księga gatunków zagrożonych (IUCN Red List of Threatened Species) (ang.).
  3. Włodzimierz Cichocki, Agnieszka Ważna, Jan Cichocki, Ewa Rajska, Artur Jasiński, Wiesław Bogdanowicz: Polskie nazewnictwo ssaków świata. Warszawa: Muzeum i Instytut Zoologii PAN w Warszawie, 2015, s. 297. ISBN 978-83-88147-15-9.
  4. Darren Naish: New, obscure, and nearly extinct rodents of South America, and... when fossils come alive. W: Tetrapod Zoology [on-line]. 2008-11-24. [dostęp 2008-12-13].

Bibliografia[edytuj]

  1. Wetzel, R. M. (1977a). "The extinction of peccaries and a new case of survival." Annals of the New York Academy of Science 288, 538-544.