Piłodziób rdzawy

Z Wikipedii, wolnej encyklopedii
Przejdź do nawigacji Przejdź do wyszukiwania
Piłodziób rdzawy
Baryphthengus martii[1]
(von Spix, 1824)
Ilustracja
Systematyka
Domena eukarionty
Królestwo zwierzęta
Typ strunowce
Podtyp kręgowce
Gromada ptaki
Podgromada Neornithes
Nadrząd ptaki neognatyczne
Rząd kraskowe
Rodzina piłodzioby
Rodzaj Baryphthengus
Gatunek piłodziób rdzawy
Synonimy
  • Prionites martii Spix, 1824[2]
Podgatunki
  • B. m. semirufus (P. L. Sclater, 1853)
  • B. m. martii (von Spix, 1824)
Kategoria zagrożenia (CKGZ)[3]
Status iucn3.1 LC pl.svg
Zasięg występowania
Mapa występowania

Piłodziób rdzawy[4] (Baryphthengus martii) – gatunek ptaka z rodziny piłodziobów (Momotidae) występujący w Ameryce Środkowej i Południowej od Hondurasu po Ekwador, północną Boliwię i południowo-zachodnią Brazylię.

Opis gatunku

Upierzenie jaskrawe: ruda głowa i brzuch kontrastuje z zielonym wierzchem skrzydeł, które na końcach i ogonie przechodzą stopniowo przez kolor szmaragdowy po niebieski. Głowę z każdej strony od dzioba poprzez oko przepasa czarna wstęga, nie łącząc się jednak z tyłu głowy. W ogonie znajdują się dwie długie niebieskie sterówki z ciemno zakończonymi „łopatkami”. Brak dymorfizmu płciowego[5]. Siedząc na gałęzi, wymachuje ogonem jak wahadłem to w jedną, to w drugą stronę, wołając rytmiczne huup huup huhuhuhuhuhu.

Piłodzioby rdzawe przesiadują na grubych gałęziach, wypatrując zdobyczy
Średnie wymiary

Długość ciała: 46 cm, w tym ogon blisko 30 cm
Masa ciała: 195 g

Biotop
Gęste, nizinne lasy tropikalne.
Pożywienie
Drobne kręgowce, owady, owoce, nasiona. Czatują na gałęzi, skąd ujrzawszy zdobycz zrywają się do krótkiego lotu. Chwytają ją w locie, na gałęzi lub na ziemi. Po uchwyceniu ofiary wracają na miejsce czatowania, gdzie ogłuszają ją uderzeniami o gałąź i połykają[5].
Rozmnażanie
Gniazda wygrzebują w ziemi. Samica składa 3–4 jaja w dziupli drzewa lub w norze wykopanej w urwistym brzegu rzeki. Pisklęta wylęgają się po około 20 dniach. Po 30 są zdolne do lotu[6]. O młode troszczą się obydwoje rodzice.
Podgatunki
Wyróżnia się dwa podgatunki B. martii[2][7]:
  • B. m. semirufus (P. L. Sclater, 1853) – wschodni Honduras do północno-zachodniej Kolumbii i zachodniego Ekwadoru
  • B. m. martii (von Spix, 1824) – zachodnia Amazonia

Przypisy[edytuj | edytuj kod]

  1. Baryphthengus martii, [w:] Integrated Taxonomic Information System [online] (ang.).
  2. a b Rufous Motmot (Baryphthengus martii) (ang.). IBC: The Internet Bird Collection. [zarchiwizowane z tego adresu (2016-04-19)].
  3. Baryphthengus martii, [w:] The IUCN Red List of Threatened Species [online] (ang.).
  4. Systematyka i nazwy polskie za: P. Mielczarek & M. Kuziemko: Rodzina: Momotidae Gray,GR, 1840 (1832-33) - piłodzioby - Motmots (wersja: 2019-10-10). W: Kompletna lista ptaków świata [on-line]. Instytut Nauk o Środowisku Uniwersytetu Jagiellońskiego. [dostęp 2020-06-05].
  5. a b pod red. Przemysława Busse: Mały słownik zoologiczny. Ptaki T.II. Warszawa: Wiedza Powszechna, 1991, s. 83. ISBN 83-214-0043-4.
  6. Zimorodki i pokrewne. W: Alan Kemp, Joseph Forshaw: Encyklopedia. Zwierzęta. Warszawa: Elipsa, 1999, s. 363. ISBN 83-85152-34-2.
  7. F. Gill, D. Donsker & P. Rasmussen (red.): Todies, motmots, bee-eaters (ang.). IOC World Bird List (v10.1). [dostęp 2020-06-05].

Linki zewnętrzne[edytuj | edytuj kod]