Pietro Marchesani

Z Wikipedii, wolnej encyklopedii
Skocz do: nawigacja, szukaj

Pietro Marchesani (ur. 8 lutego 1942 w Weronie, zm. 29 listopada 2011 w Genui[1]) – włoski polonista, tłumacz poezji, prozy i dramaturgii polskiej na język włoski, doctor honoris causa UJ (w 2000). Od 1992 roku kierownik Katedry Języka i Literatury Polskiej na Uniwersytecie w Genui. Był laureatem dyplomu ministra spraw zagranicznych Polski.

Życiorys[edytuj]

Ukończył Universita Sacro Cuore w Mediolanie. W latach 1968-1971 pracował na Uniwersytecie Jagiellońskim, później zaś powrócił do Mediolanu (1973-1979). Od 1972 pracował na uniwersytecie w Genui, a od 1978 w Rzymie.

W polskich i włoskich pismach związanych z literaturą ukazało się wiele jego artykułów, recenzji. Pisał m.in. dla „Aevum”, „Alfabeta”, „Tuttolibri”, „Vita e pensiero”, „Sabato”.

W roku 1979 został nagrodzony odznaką honorową „Zasłużony dla Kultury Polskiej”. Otrzymał również nagrodę PEN Clubu za rok 2001. W 2009 został odznaczony Srebrnym Medalem „Zasłużony Kulturze Gloria Artis”, przyznanym przez Ministra Kultury i Dziedzictwa Narodowego RP.

Publikacje[edytuj]

  • 1974Momenti e aspetti della fortuna di Stanisław Ignacy Witkiewicz
  • 1977La Polonia tra Cinquecento e Seicento nei diari di viaggio di Giovanni Paolo Mucante e Giacomo Fantuzzi
  • 1979Gabriele D'Annunzio sulle scene del Teatr Miejski di Cracovia, 1901-1905
  • 1979 – D'Annunzio nelle culture dei paesi slavi
  • 19080 – Polski przekład Historiae de duobus amantibus Eneasza Sylwiusza Piccolominiego a pojęcie miłości w Polsce doby renesansu

Zobacz też[edytuj]

Przypisy

  1. PAP: Zmarł wybitny polonista Pietro Marchesani. culture.pl, 2011-11-29. [dostęp 2011-11-30].