Pirofyllit

Z Wikipedii, wolnej encyklopedii
Skocz do: nawigacji, wyszukiwania
Pirofyllit
Mineraly.sk - pyrofylit.jpg
Właściwości chemiczne i fizyczne
Skład chemiczny zasadowy krzemian glinu
Al2[Si4O10](OH)2
Twardość w skali Mohsa 1-1,5
Przełam nierówny
Łupliwość doskonała, jednokierunkowa
Układ krystalograficzny jednoskośny lub trójskośny
Gęstość minerału 2,66-2,9 g/cm³
Właściwości optyczne
Barwa biała, szara, żółtawa, zielonawa, czerwonawa, niebieskawa
Rysa biała
Połysk perłowy
Commons Multimedia w Wikimedia Commons

Pirofyllit (pyrofyllit) - dihydroksyfylokrzemian glinuminerał z gromady krzemianów, zaliczany do grupy minerałów ilastych. Należy do grupy minerałów bardzo rzadkich.

Jego nazwa pochodzi od greckich słów pyr- ogień i phyllon- liść, wiążących się z jego zachowaniem podczas ogrzewania (traci wodę, tworząc blaszkowatą masę).

Właściwości[edytuj | edytuj kod]

Tworzy kryształy niewielkie o pokroju blaszkowym. Występuje w skupieniach blaszkowych, łuskowych, lamelkowych, włóknistych, promienistych, rozetowych. Pirofyllit wyglądem bardzo przypomina talk – jest z nim blisko spokrewniony. Jest miękki, strugalny, giętki, bywa przeświecający. W dotyku jest tłusty. Tworzy pseudomorfozy po dystenie i piroksenach.

Występowanie[edytuj | edytuj kod]

Produkt niskotemperaturowych przeobrażeń hydrotermalnych. Współwystępuje z kwarcem, miką, talkiem.

Miejsca występowania: większe skupiska znane są w Chinach jako aglamatolity (wykorzystywane jako kamień ozdobny). Także Rosja, RPA, USA, Brazylia, Włochy, Słowacja, Finlandia.

W Polsce stwierdzono go w żyłach kwarcu przecinających granity okolic Strzelina. Występuje w okolicach Kowar na Dolnym Śląsku.

Zastosowanie[edytuj | edytuj kod]

  • surowiec ceramiczny,
  • wypełniacz do gumy i papieru,
  • do produkcji suchego smaru,
  • do produkcji izolatorów termicznych i elektrycznych,
  • do produkcji mydła i kosmetyków,
  • ma znaczenie naukowe – określa warunki metamorfizmu,
  • poszukiwany kamień kolekcjonerski,
  • odmiany zbite wykorzystywane do produkcji biżuterii,
  • nośnik substancji aktywnych.

Bibliografia[edytuj | edytuj kod]

  • prof. Mirosław Handke "Krystalochemia krzemianów"

Linki zewnętrzne[edytuj | edytuj kod]