Pistolet Glock 18

Z Wikipedii, wolnej encyklopedii
Przejdź do nawigacji Przejdź do wyszukiwania
Glock 18
Ilustracja
Glock 18C
Państwo

 Austria

Projektant

Gaston Glock

Producent

GLOCK Ges.m.b.H.

Rodzaj

pistolet automatyczny

Dane techniczne
Kaliber

9 mm

Nabój

9 mm Parabellum

Magazynek

pudełkowy, 17/19/33 nab.

Wymiary
Długość

186 mm

Wysokość

155,5 mm

Szerokość

30 mm

Długość lufy

114 mm

Długość linii celowniczej

165 mm

Masa
broni

624 g (niezaładowany)

Inne
Szybkostrzelność teoretyczna

1200 strz./min

Glock 18 – austriacki pistolet automatyczny.

Jest to jedyna broń samoczynno-samopowtarzalna wśród wersji pistoletu Glock. Zasilana jest nabojem 9 mm Parabellum. Ma szybkostrzelność teoretyczną 1200 strz./min[1]. Wyposażony (w przeciwieństwie do Glocków samopowtarzalnych) w bezpiecznik nastawny będący jednocześnie przełącznikiem rodzaju ognia. Przełącznik znajduje się na lewej stronie zamka, a pozycja „zabezpieczony” znajduje się pomiędzy pozycjami ognia pojedynczego/ciągłego. Pistolet Glock 18 wykonano na bazie modelu 17, jednak główne części nie są zamienne. Miało to utrudnić przeróbki Glocka 17 na broń automatyczną[2]. Pistolety te różnią się wymiarami. Produkowana była również wersja Glock 18C. „C” oznacza tu kompensator podrzutu wykonany w formie dwóch owalnych wycięć na górnej powierzchni lufy i zamka.

Zobacz też[edytuj | edytuj kod]

Przypisy[edytuj | edytuj kod]

  1. Jarosław Hebda: Współczesna broń strzelecka. Tarnów: Oficyna Wydawnicza KARAT, 1995, s. 40. ISBN 83-85601-55-4.
  2. Ian V. Hogg: Broń strzelecka. Warszawa: BELLONA, 1996, s. 13. ISBN 83-11-08579-X.

Linki zewnętrzne[edytuj | edytuj kod]