Plebs (średniowiecze i nowożytność)

Z Wikipedii, wolnej encyklopedii
Skocz do: nawigacja, szukaj
Plebs, żebracy

Plebs – w średniowieczu i czasach nowożytnych najniższa warstwa ludności miejskiej (najbiedniejsi), pozbawiona obywatelstwa miejskiego, złożona m.in. z robotników najemnych, służby, "marginesu społecznego" (żebracy, przestępcy, prostytutki), a także czeladników i terminatorów.

Plebsem nazywano mieszkańców miast, którzy nie należeli ani do patrycjatu (warstwy najwyższej), ani do pospólstwa (warstwy pośredniej). Jako pozbawieni praw obywatelskich nie mieli oni praw politycznych i możliwości udziału we władzy[1].

Zobacz też[edytuj | edytuj kod]

Przypisy

  1. Wielka Encyklopedia PWN. Tom 21. Warszawa: Wydawnictwo Naukowe PWN, 2004, s. 152. ISBN 83-01-14115-8.

Bibliografia[edytuj | edytuj kod]

  • Bogdan Snoch Szkolny słownik historii Polski od pradziejów do roku 1795, wyd. 1995, s. 90