Polatucha syberyjska

Z Wikipedii, wolnej encyklopedii
Skocz do: nawigacja, szukaj
Ten artykuł dotyczy gatunku. Zobacz też: polatuchy – plemię zwierząt z rodziny wiewiórkowatych.
Polatucha syberyjska
Pteromys volans[1]
(Linnaeus, 1758)
Polatucha syberyjska
Systematyka
Domena eukarionty
Królestwo zwierzęta
Typ strunowce
Podtyp kręgowce
Gromada ssaki
Infragromada łożyskowce
Rząd gryzonie
Podrząd wiewiórkokształtne
Rodzina wiewiórkowate
Podrodzina wiewiórki
Plemię polatuchy
Rodzaj polatucha
Gatunek polatucha syberyjska
podgatunki
  • Pteromys v. volans[2]
  • Pteromys v. athene[2]
  • Pteromys v. buechneri[2]
  • Pteromys v. orii[2]
Kategoria zagrożenia (CKGZ)[3]
Status iucn3.1 LC pl.svg
Zasięg występowania
Mapa występowania

Polatucha syberyjska[4], dawniej: polatucha[5] (Pteromys volans) – wiewiórka należąca do plemienia polatuch (Pteromyini)[4][2]. Dzięki rozpiętym między przednimi, a tylnymi łapami fałdom skóry, potrafi szybować na odległość niemal 50 metrów[6]. To jedyna europejska latająca wiewiórka.

Nazwa zwyczajowa[edytuj]

W polskiej literaturze zoologicznej dla oznaczenia gatunku używana była nazwa zwyczajowa „polatucha”[5]. Ostatecznie w wydanej w 2015 roku przez Muzeum i Instytut Zoologii Polskiej Akademii Nauk publikacji „Polskie nazewnictwo ssaków świata” gatunkowi przypisano oznaczenie polatucha syberyjska, rezerwując nazwę polatucha dla rodzaju Pteromys[4].

Zasięg występowania[edytuj]

Występuje w lasach mieszanych od Estonii[7] i południowej Finlandii na zachodzie po północną Japonię na wschodzie. Jeszcze w XIX w. występowała również w Polsce (Puszcza Białowieska)[8][9].

Charakterystyka[edytuj]

Długość ciała:

  • głowa i tułów do ok. 20 cm długości
  • ogon do ok. 12 cm

Ma gęstą sierść, puszysty ogon, ubarwienie sierści jasnoszare, spód ciała biały. Polatucha ma rozciągający się po bokach ciała między przednimi i tylnymi kończynami fałd skórny, który ułatwia wykonywanie dalekich skoków między odległymi drzewami. W latach 2003–2005 japońscy naukowcy dokonali pomiarów lotów wykonywanych przez osobniki z podgatunku Pteromys v. orii z populacji na wyspie Hokkaido. Maksymalna długość lotu ślizgowego mierzona w poziomie wyniosła 49,4 m, przy różnica wysokości między punktem skoku i lądowania 18,6 m. Większość lotów odbywało się jednak na dystans 10–20 m[6].

Rozmnażanie[edytuj]

Pora godowa zaczyna się w kwietniu a, kończy w listopadzie. Ciąża trwa 5-6 tygodni. W ciągu roku polatucha ma 1-2 mioty, a w każdym z miotów może być około 4 młodych. Rodzą się nagie i ślepe. Po miesiącu życia otwierają oczy, a po dwóch miesiącach życia stają się samodzielne[10].

Przypisy[edytuj]

  1. Pteromys volans, w: Integrated Taxonomic Information System (ang.).
  2. a b c d e Wilson Don E. & Reeder DeeAnn M. (red.) Pteromys volans. w: Mammal Species of the World. A Taxonomic and Geographic Reference (Wyd. 3.) [on-line]. Johns Hopkins University Press, 2005. (ang.) [dostęp 2 maja 2012]
  3. Pteromys volans. Czerwona księga gatunków zagrożonych (IUCN Red List of Threatened Species) (ang.).
  4. a b c Włodzimierz Cichocki, Agnieszka Ważna, Jan Cichocki, Ewa Rajska, Artur Jasiński, Wiesław Bogdanowicz: Polskie nazewnictwo ssaków świata. Warszawa: Muzeum i Instytut Zoologii Polskiej Akademii Nauk, 2015, s. 297. ISBN 978-83-88147-15-9.
  5. a b Zygmunt Kraczkiewicz: SSAKI. Wrocław: Polskie Towarzystwo Zoologiczne - Komisja Nazewnictwa Zwierząt Kręgowych, 1968, s. 81, seria: Polskie nazewnictwo zoologiczne.
  6. a b Yushin Asari, Hisashi Yanagawa,. Gliding ability of the Siberian flying squirrel Pteromys volans orii. „Mammal Study”. 32 (4). s. 151–154. DOI: 10.3106/1348-6160 (ang.). 
  7. Projekt ochrony polatuchy w Estonii. [dostęp 2015-01-05].
  8. BIAŁOWIESKI PARK NARODOWY. Koło PTTK nr. 24 "Młodzi Silni Weseli".. [dostęp 2012-06-07].
  9. Latające wiewiórki. „Puszczyk”. 4, 2002. Białowieski Park Narodowy (pol.). 
  10. Helga Hofmann: SSAKI. Warszawa: Muza, 1998, s. 245, seria: Encyklopedia kieszonkowa.