Polska Ludowa

Z Wikipedii, wolnej encyklopedii
Skocz do: nawigacja, szukaj
Ten artykuł dotyczy Polski. Zobacz też: Polska Ludowa (pismo PLAN).

Polska Ludowapropagandowa i potoczna nazwa państwa polskiego w latach 1944–1989, w okresie rządów Polskiej Partii Robotniczej, a następnie Polskiej Zjednoczonej Partii Robotniczej, mająca wskazywać, że Polska po 1944 roku jest państwem, w którym władza należy jakoby do ''ludu pracującego miast i wsi''[1][2]. Choć nazwa ta odnosi się do okresu państwowości polskiej pod rządami komunistów jej idea wyrastała na również z dążeń wielu niekomunistycznych partii i ruchów społecznych okresu międzywojennego i okupacji[3].

Nazwa używana była niekiedy w oficjalnych aktach władz (np. Ustawa z dnia 2 lipca 1949 r. o orderze "Budowniczych Polski Ludowej"[4] czy Rozporządzenie Rady Ministrów z dnia 26 lutego 1971 r. w sprawie zasad podwyższania emerytur pracownikom, którzy przepracowali w Polsce Ludowej ponad 10 lat[5]).

Termin ten odnosi się do dwóch okresów:

Przypisy

  1. Słownik 1970 ↓, s. 340.
  2. Polska Ludowa. W: Encyklopedia WIEM [on-line]. [dostęp 2014-06-01].
  3. Program Polski Ludowej, „Lewicowo.pl” [dostęp 2017-01-05].
  4. Dz.U. z 1949 r. Nr 41, poz. 300
  5. Dz.U. z 1971 r. Nr 4, poz. 40

Bibliografia[edytuj]

  • Praca zbiorowa: Słownik wiedzy obywatelskiej. Warszawa: 1970.